Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Column Bibi Breijman: ‘Probeer je het op te lossen als bezorgde vader, beuk je andermans kind omver’

Column Bibi Breijman: ‘Probeer je het op te lossen als bezorgde vader, beuk je andermans kind omver’

Column Bibi Breijman: ‘Probeer je het op te lossen als bezorgde vader, beuk je andermans kind omver’

Bibi Breijman (30) is influencer en zangeres. Ze is samen met zanger Waylon, met wie ze dochter Teddy (2) heeft. In Flair schrijft ze elke week over haar leven.

Speeltuin voor vaders

Op een kruk aan een hoge tafel bungelen mijn benen los. Voor mij ligt een half opgegeten pannenkoek die mij probeert te verleiden. Ted was eraan begonnen, maar had geen tijd om verder te eten, want voor haar was de speeltuin dan weer te verleidelijk. “Eet je hem niet op, Ted?” vroeg ik hoopvol. “Nee, mama, straks weer.”  Enthousiast rent ze de speeltuin in en verdwijnt uit ons zicht.

Zo zit ik dus al minutenlang voor die pannenkoek. Hij ruikt zo lekker, dus ik neem toch maar een stukje. Terwijl ik Willem observeer, vraag ik me af of het wel goed met hem gaat. Als een strandwacht kijkt hij in de verte en houdt onze dochter nauwlettend in de gaten. Alleen een fluit en strakke rode Speedo ontbreken.

“Zie je haar nog, schat?” vraag ik. Voor het idee kijk ik ook af en toe uit het raam, maar eigenlijk zit ik hier heel relaxed. Ik ben hier al vaker geweest. Deze speeltuin heeft een kabelbaan, klimmuur en doet me haast denken aan een wipeout-baan voor losgeslagen peuters. Ik verlies haar vaak uit het oog, maar het gaat altijd goed. Behalve dat ze drie keer naar me toe komt om te zeggen dat ze ergens tegen een boom heeft geplast. Daarna huppelt ze vrolijk weer verder.

Sowieso ben ik wat relaxter als het gaat om Teddy en speeltuinen. Als ze vallen, vallen ze toch meestal wel handig. Dat is denk ik ook de reden dat Teddy nooit zo onder de indruk is als ze een flinke smak maakt. Ze moet meestal lachen en als ze echt pijn heeft, geef ik er een kus op en zegt ze zelf:  “Het gaat vanzelf wel weer over, mama.”  Willem denkt daar iets anders over. Hij kan haar moeilijk loslaten:  “Ted, niet lopen met je handen in je zakken.”  “Niet daarop klimmen.”“Nee Ted, niet doen,”  hoor ik hem zeggen, terwijl ik denk: joh, komt wel goed.

“Ja, zie je nou.” Zonder dat ik doorheb wat er gebeurt, rent Way naar buiten. Zal wel loslopen, denk ik, en ik neem nog een hapje van de pannenkoek. Vijf happen later kijk ik toch maar even uit het raam. Zie ik dit nu goed? In de verte staat bij de kabelbaan een lange rij ongeduldige peuters. Ik volg de kabel en zie dat deze het zwaar te verduren heeft. Aan het zitje bungelt een gewicht waarvoor de constructie duidelijk niet gemaakt is. Niet Ted, maar Way bungelt aan de kabel.

Opgetogen ren ik naar buiten. Als ik hen heb bereikt, hangt hij met zijn kont tot aan de grond in het zand. Ted rolt over de grond van het lachen en ik ben helaas net te laat om dit tafereel in de opa-en-oma-appgroep te kunnen delen.

“Dat was leuk hè, Ted,” zegt hij terwijl hij het zitje aan het volgende kindje wil geven. “Nu wil ík,” zegt Ted. Voor in de rij staat een schattig jongetje te wachten. “Nee, lieverd, nu is dat jongetje aan de beurt.”  “Nee, ik was,” zegt Ted kattig. Ze trekt het zitje uit de handen van het jongetje. “Nee, kom op,” zegt Willem en hij trekt aan het zitje dat Teddy met alle kracht voor zichzelf probeert te houden.

Lees ook
Column Bibi Breijman: ‘Het voelt wel alsof je er een vrijwilligersbaan bij hebt’

Uiteindelijk geeft ze, volledig onverwacht, op en komt het zitje met een ruk los uit haar handen, waardoor Willem het onbedoeld met te veel kracht in de richting van het jongetje zwaait. Terwijl ik de moeder nog trots aankeek met een blik van ‘zie je wel, wij zijn er niet vies van ons kind te corrigeren’, verandert die van haar in verschrikking. Ik volg haar kijkrichting en zie het zitje door de lucht zweven richting het hoofd van het jongetje. Een ‘Neeeee!’ volgt, met daarna een doffe klap en hard gegil. Het kind valt en begint te huilen.

We verontschuldigen ons, maar het jongetje is ontroostbaar. Probeer je het op te lossen als bezorgde en betrokken vader, beuk je andermans kind omver. Ik haast mij terug naar binnen en roep de brigadier terug in zijn stoel. Ik hoor een pannenkoek roepen.

Deze column van Bibi Breijman komt uit Flair 41-2021. Deze editie ligt van 13 t/m 19 oktober in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.