Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Column Bibi Breijman: ‘Het voelt wel alsof je er een vrijwilligersbaan bij hebt’

Column Bibi Breijman: ‘Het voelt wel alsof je er een vrijwilligersbaan bij hebt’

Column Bibi Breijman: ‘Het voelt wel alsof je er een vrijwilligersbaan bij hebt’

Bibi Breijman (30) is influencer en zangeres. Ze is samen met zanger Waylon, met wie ze dochter Teddy (2) heeft. In Flair schrijft ze elke week over haar leven.

Generaties

Ik ben in mijn huis pas echt gelukkig als elke kamer gevuld is met mensen. Mede daardoor en omdat Ted dertien opa’s en oma’s heeft (voor die uitleg heb ik een aparte column nodig) die allemaal wekelijks een glimp van hun kleindochter willen opvangen, is hier altijd wel een oma of opa te vinden. Trek hier thuis een laatje of een kastje open en je komt er weer een tegen.

Deze week is het niet anders en heb ik naast Teddy ook mijn handen vol aan mijn eigen oma’s, de moeders van mijn ouders. Twee oma’s van zeventig-plus over de vloer hebben is reuze gezellig. Maar voelt wel alsof je er een vrijwilligersbaan bij hebt.

“Biebje, help me even. Hoe moet ik nou inloggen op mijn gsm?” Alle vragen die mijn 81-jarige oma mij stelt over de digitale wereld, de BNN’ers van tegenwoordig (“Oma, het zijn BN’ers”), of de dingen die ze vertelt over mijn eigen familieleden, maken me aan het lachen.

Soms wordt het gedrag van de generaties boven me bijna kinderlijk, wat vaak aandoenlijke situaties oplevert, helemaal als ik mijn eigen ouders in het bijzijn van hún ouders plots zie veranderen in kinderen. Wat me doet beseffen dat ik in een nieuwe levensfase ben beland.

Voorbeeld: we zitten met z’n allen gezellig aan de koffie in de speelkamer van Ted, waar ik het volgende tafereel aanschouw. Mijn oma kijkt door haar dikke leesbril met een verontruste blik naar het scherm van haar gsm.  “Adoe, hoe zit dit nou toch?” merkt mijn oma op, terwijl mijn vader middenin een verhaal zit. Maar mijn oma moet nú weten wat er met haar gsm aan de hand is.

Mijn vader probeert zijn verhaal af te maken, maar steeds hoor je een proest of een zucht door de kamer galmen. Moedig probeert hij zijn verhaal af te krijgen, en begint voor de tweede keer met dezelfde zin, terwijl Ted nu ook aan zijn been komt hangen (“Opaaaa, oppaaaa”), en de dwingende stem van oma weer klinkt:  “Adoe, zie je wel, ik word weer gehackt. Ze pakken altijd mij via die e-mail.”

Midden in zijn nieuwe zin hoor je de irritatie in mijn vaders stem:  “Ma, luister nou even, ik probeer wat te vertellen!”  En ondertussen trekt Ted harder aan zijn been:  “Opa!”  “Nou Ray, je moet echt even kijken wie mij hier nou blokkeert in mijn gsm hoor! Er zit iemand in. Misschien weer die Eneco, of  Toon?” merkt mijn oma onverstoorbaar op.

Lees ook
Column Bibi Breijman: ‘Waarom zou je je gezonde tanden kapot laten slijpen?’

Langzaamaan is niet meer te zien wie nou het kind was en wie ooit de ouder. Mijn vader rolt met zijn ogen en ontfermt zich over de telefoon, waardoor mijn oma kans ziet zich in het gesprek te mengen. Vanaf dat moment zit mijn vader met een gsm in zijn hand en neemt mijn oma zijn publiek over, terwijl ze een anekdote vertelt over haar buurvrouw.

Hoewel ik het soms zielig vind voor mijn vader, is het wel grappig. Je ouders betrappen op puberaal gedrag, is alsof ik in de spiegel zie hoe ik zelf was op mijn vijftiende: zuchtend, met rollende ogen, of met armen die onverschillig over elkaar heen worden geslagen. Een gesloten houding. Iets wat ik niet ken van mijn ouders. Maar het is wonderlijk hoe sommige eigenschappen versterkt worden naarmate de jaren voorbijgaan. En zien we in al die eigenschappen die nu doodvermoeiend lijken, ons eigen lot. Uiteindelijk gaan we allemaal op onze oma’s lijken.

Deze column van Bibi Breijman komt uit Flair 39-2021. Deze editie ligt van 29 september t/m 5 oktober in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.