Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Waarom is dit in vredesnaam nog steeds zo’n taboe?’

Marije: ‘Waarom is dit in vredesnaam nog steeds zo’n taboe?’

Marije: ‘Waarom is dit in vredesnaam nog steeds zo’n taboe?’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (38), die met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in Purmerend woont. 

Ons recht

“Ze zit tegenover me. Haar blik op haar handen gericht. Ze frommelt wat met een zakdoekje dat ze afwezig in kleine stukjes scheurt waarvan ze balletjes rolt. Ik weet niet goed wat ik tegen haar moet zeggen. Ik ben nou eenmaal niet zo’n ster in dit soort dingen. ‘Ik ben oké hoor’, zegt ze. En ze glimlacht. Ik denk omdat ze hoopt dat ik de zoekende woorden dan ineens spontaan weer vind. Niemand wil een ander zich ongemakkelijk laten voelen. Zeker vrouwen niet.”

‘Waarom is dit in vredesnaam nog steeds zo’n taboe?’

“Ze heeft een abortus ondergaan. Niet recent, maar alweer zeven maanden geleden. Waarom ze het nu toch vertelt, is waarschijnlijk omdat ik me net, tijdens het zetten van de thee, met terugwerkende kracht boos maakte over een interview bij het programma De vooravond van de dag daarvoor. Als gast zat Rebecca Gomperts aan tafel, een vrouw die zich altijd met enorm veel toewijding heeft ingezet om vrouwen te helpen veilig een abortus te ondergaan. Maar in plaats van dat belang te benoemen en haar te vragen naar wat ze heeft betekend voor zo veel vrouwen, kreeg ze vooral vragen over grenzen. ‘Zou je een foetus van negen maanden aborteren?’ Daar ergerde ik me mateloos aan. ‘Waarom is dit in vredesnaam nog steeds zo’n taboe?’ riep ik boos uit. En toen vertelde ze het dus.”

“‘Waarom heb je daar helemaal niets over gezegd?’, vraag ik uiteindelijk. Ik heb meteen spijt dat dit nou juist mijn eerste vraag moet zijn en ik niet gewoon vraag hoe ze het heeft ervaren. Alsof ik haar een schuldgevoel wil aanpraten omdat ik er niet kon zijn om haar te helpen. Het gaat niet over mij. Ze wuift met haar hand. ‘Het is echt niet erg, hoor. Ik heb er geen problemen mee gehad. Natuurlijk schrok ik toen ik zwanger bleek te zijn, maar ik wist ook meteen dat ik het echt niet wilde, wij allebei niet. Ons gezin is al compleet.’ Ze kijkt weer naar haar handen. ‘Maar toen ik jou hoorde praten, besefte ik ook dat ik zelf niet veel doe om het taboe te doorbreken. Ik hang het ook liever niet aan de grote klok, ben bang voor een oordeel.'”

Lees ook
Marije: ‘Wat is dat toch dat, als je eerder op moet dan anders, je interne klok helemaal de weg kwijt is?’

“Vijftig jaar is het inmiddels geleden dat de eerste abortuskliniek in Nederland zijn deuren opende. Zevenendertig jaar geleden werd het ondergaan van een abortus legaal. Maar in plaats van dat het makkelijker wordt om over een abortus te praten, lijkt het alleen maar moeilijker te worden. Schaamte, schuldgevoel en spijt domineren de verhalen. Wat is er aan de hand? Tien pagina’s wijden we er in deze Flair aan. Om antwoord te vinden op deze vraag, maar ook om te luisteren. Naar de vrouwen die gebruik hebben gemaakt van dit zo felbevochten recht. Dat we dit recht nooit kwijt mogen raken.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 08-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Esmée Franken