Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Ik geloof dat ik heb geschopt en gegild; het duurde minuten, maar voelde als uren’

Lisanne: ‘Ik geloof dat ik heb geschopt en gegild; het duurde minuten, maar voelde als uren’

Lisanne: ‘Ik geloof dat ik heb geschopt en gegild; het duurde minuten, maar voelde als uren’

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Pitbull

“Geen hondenkaak is dodelijker dan die van de pitbull. Die dieren worden gefokt om te bijten tot hun prooi – een kind, een hond, een kat, whatever ze te pakken krijgen – er dood bij neervalt. Ze kunnen lief zijn, geloof ik best, vooral voor hun baas, die is als een afgod voor hen. Maar als ze eenmaal beet hebben, zijn hun kaken met geen mogelijkheid meer van elkaar af te trekken. Ze schudden schuimbekkend met hun prooi tot er geen leven meer in zit. Baasjes die zeggen ‘dat doet hij anders nooit’, zijn naïef, verblind door liefde voor hun hond of hebben zichzelf simpelweg gênant slecht ingelezen. Deze ‘hoog-risico-honden’ zijn op de wereld gezet om te vechten.”

Dierlijke angst

“Die encyclopedische informatie schoot in een fractie van een seconde door mijn hoofd toen ik Leo uitliet langs het water. Het was een mooie dag, of het zou een mooie dag moeten zijn tot er gebeurde wat er gebeurde. De pitbull die we kruisten was keurig aangelijnd, maar het beest werd gek (echt knéttergek) toen hij mijn hond zag en schoot met al zijn kracht los uit zijn riem. Hij rende grommend op ons af, ik zag tanden, en mijn hond en ik voelden op dat moment allebei hetzelfde: een diepe, dierlijke angst.”

“We renden weg, we waren niet snel genoeg (we zijn immers geen marathonlopers), hij haalde ons in, Leo spartelde aan de lijn alle kanten op, en ik dacht alleen maar: ik moet mijn hond vastpakken, ik moet hem bij me houden, anders ben ik de controle volledig kwijt en kan ik hem niet helpen. Ik tilde Leo op, ik struikelde (Leo’s lichte overgewicht werkte niet mee, moet ik toegeven), ik haalde mijn been open aan asfalt en hondentanden, maar ik voelde daar niets van.”

“Ik voelde alleen maar angst, vermengd met liefde, zo veel liefde voor dat harige mormel dat altijd aan mijn voeten ligt als ik thuis zit te werken, dat bij mij op de bank kruipt als ik me niet lekker voel, dat me gewillig over zijn koppie laat aaien als ik hem welterusten wens, dat me altijd over mijn neus likt als ik zeg ‘gaan we lekker wandelen dan?’ Dat mormel dat altijd op bed wil kruipen, terwijl hij weet dat ik hem weer wegstuur omdat het niet mag. Dat mormel dat me vertrouwde toen ik hem aanlijnde en mee naar buiten nam. En dat mormel, dat jankte nu van angst en ik moest hem beschermen.”

Lees ook:
Lisanne: ‘Het idee dat alles wat ik nu zie nooit meer terug zal komen, boezemt me lichte paniek in’

Op bed

“Ik geloof dat ik heb geschopt en dat ik heb gegild. Ik geloof dat dat is wat angst met je doet: je doet álles om uit de situatie te komen waar je op dat moment in zit. Het duurde minuten maar voelde als uren, en toen riep iemand: ‘In de auto, nu!’ Ik rende in het wilde weg, Leo tegen me aan, en tijdens dat rennen zag ik mijn held staan: een jongen die zijn auto had geparkeerd bij het grasveldje waar alles gebeurde. Hij gooide de achterdeur open, ik gooide Leo in de auto en daarna mezelf. Deur dicht.”

“Ik bloedde, maar ik zag het niet, Leo had niets, ik controleerde elk stukje van zijn zachte vacht, ik zei sorry tegen Leo, sorry sorry dat dit is gebeurd, ik stelde hem gerust, niets aan de hand, niets aan de hand. Ik had slechts een flinke schaafwond en kleine tandafdrukken in mijn vingers, ik stonk naar angstzweet. Die nacht mocht Leo op bed.”

Deze column van Lisanne en veel meer lees je in Flair 25-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier

Beeld: Bart Honingh voor Flair

Shoppen is altijd een goed idee