Column Kim-Lian: ‘Lieve pap, ik heb nieuws voor je: je bent géén MacGyver’

108

Kim-Lian van der Meij (36) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (36), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (9), William (7) en Benjamin (3). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Column Kim-Lian: ‘Soms wil ik even rustig op de plee zitten zonder dat eeuwige gemaamaa’

Het is altijd fijn om iemand in je familie of vriendenkring te hebben die handig is. Daniel heeft twee linkerhanden en valt dus af (bless his heart), maar mijn vader komt regelmatig langs met een koffertje vol spannende tools om een klusje bij ons te fiksen – op verzoek of ongevraagd (steeds vaker het laatste, trouwens). Hij is heel oplossingsgericht en heeft altijd wel in z’n hoofd hoe iets gemaakt of verbeterd kan worden, of nu wél blijft hangen. Serieus, mijn vader denkt dat hij MacGyver is. Maar ik heb nieuws voor hem: dat is-ie niet.

‘Lieve pap, ik heb nieuws voor je: je bent géén MacGyver’

Dingdong! Daar staat hij hoor, patserig voor de deur met en een houding van: nou, zal ik het dan maar effe doen? Gewapend met zijn gereedschapskoffer die is gevuld met secondelijm, dubbelzijdig tape, tandpasta, touwtjes, punaises en vaak afgebroken, onherkenbare onderdeeltjes die ooit nog eens van pas kunnen komen.

In eerste instantie lijkt het er bij zo’n klein klusje vaak op dat het dik in orde is. ‘Yes, fijn dat dit eindelijk eens is gedaan. Bedankt, pap!’ En mijn trotse, voldane vader doet het koffertje weer dicht. Maar als de blijdschap van het gedane klusje wat is gezakt, blijkt na verdere inspectie dat het gefikste onderdeel een levensbedreigend obstakel 
is geworden óf dat het binnen een week (dat is nog lang) alweer op de grond ligt.

Waarom ben ik er niet bij gaan staan, denk ik dan. Dat had ik de vorige keer toch met mezelf afgesproken nadat papa MacGyver weer eens iets had gemaakt? Om je een idee te geven: mijn vader hangt een 
schilderij of spiegel op met dubbelzijdig tape. Boort mis tijdens het bevestigen van het traphekje en smeert de gaatjes dicht met tandpasta: dat zien ze toch niet. (‘Het ruikt trouwens wel heerlijk als je erlangs loopt,’ grapt hij dan). Of hij repareert een lampje dat spontaan vlam vat, oeps.

Natuurlijk leert men al doende, dus is de laatste tijd mijn eerste (retorische) vraag altijd: ‘Pap, dit is toch wel stevig?’ Waarop hij standaard antwoordt: ‘Kim, hier kan een koe aan hangen!’ Oftewel: dit gaat nóóit meer los of stuk. Ik zucht. En geef hem het voordeel van de twijfel. Laatst wilde ik een groot tuinhuis achter in de tuin laten zetten als atelier voor mijn pottenbakkerij. Ik: ‘Pap, ik ga een tuinhuis bestellen.’ Mijn vader: ‘Je gaat daar toch niet iemand voor inhuren? Ik zet zo’n ding in één dag in elkaar.’ Ik: ‘Maar dit moet wel écht goed en veilig staan.’ Pap: ‘Geen punt! Ik deed dit soort dingen aan de lopende band toen jij nog in de luiers zat.’ Ehm… oké dan.

Nou, het tuinhuis stond er hoor, drie weken later. En inmiddels lijkt het of zijn linkerkant een dutje doet. Volgens mijn vader ligt dat dan altijd aan de elementen, materialen of de locatie. Daar moet ik dan om lachen, ik kan gewoon niet boos worden op die goedzak. En dankzij hem heeft de rest van de familie (bij wie hij ook geregeld met secondelijm zwaait) leuke gespreksstof. Zo hebben we geschaterd over ons idee dat hij een eigen bedrijfje moet beginnen: ‘Hallo, Habbiebabbie-producties, waarmee kan ik u van dienst zijn?’ Hoe dan ook, of de klusjes nou wel of niet mislukken, mijn vader staat voor iedereen klaar en het is altijd een feestje als hij er weer is. Dus ik ben nog steeds een trouwe klant bij Habbiebabbie-producties. Love you, pap.

Wil je niets meer missen van Flair deze zomer? Profiteer nu van onze speciale aanbieding: 10 x Flair voor 10 euro!

DELEN
Vorig artikelWaarom je nu moet beginnen met podcasts luisteren
Volgend artikelLife hack: met deze truc kun je het volume op je iPhone veel harder zetten