Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Zangeres Giovanca: ‘Muziek was het eerste wat op mijn levenspad kwam’

Zangeres Giovanca: ‘Muziek was het eerste wat op mijn levenspad kwam’

Celebs
Zangeres Giovanca: ‘Muziek was het eerste wat op mijn levenspad kwam’

Alles wat zangeres en presentatrice Giovanca (41) deed, moest zo goed als perfect zijn. Totdat ze moeder werd en niet meer alle ballen hoog kon houden. ‘Ik heb het nachtleven geparkeerd.’

Lees ook: Sol Wortelboer over het vaderschap: ‘Als ik een poepluier kan doorschuiven, dan zal ik dat niet laten’

‘Als mij vroeger werd gevraagd wat ik later wilde worden, zei ik altijd ‘zangeres’. Maar ik wilde óók graag schrijfster, kinderarts en modeontwerpster worden. Het is grappig, want ik heb als kind heel lang in mijn hoofd gehad dat ik die vier dingen gewoon naast elkaar kon doen. Dat is ook min of meer gebeurd, zij het in andere vormen. Als ik nu naar mezelf kijk, voel ik me in de eerste plaats zangeres. Muziek was ook het eerste wat op mijn levenspad kwam. Mijn vader zat in allerlei latinbandjes en ik herinner me niet anders dan dat op zaterdagochtend de hele gang vol stond met instrumenten van het optreden van de vorige nacht. Dat leek mij zo’n fascinerende wereld. Schrijven zit er ook nog steeds in: ik heb een column in een jazztijdschrift, ik blog voor Prêt à Pregnant en wil heel graag een kinderboek schrijven. Dat wilde ik al voordat ik moeder werd, maar de drang is nog sterker nu ik de belevingswereld van een peuter volg. Hoe leuk is het om je kind voor te kunnen lezen uit een boek dat je zelf hebt geschreven?’

Gewoon studeren
‘Kinderarts ben ik niet geworden, maar ik ben wel orthopedagoog. Dat komt door mijn ouders. Zij zijn ooit van Curaçao naar Nederland verhuisd om hier te studeren. Hun studie hebben ze netjes afgemaakt en ze waren zo berekenend om in Amstelveen te gaan wonen; daar zouden hun kinderen veilig én dicht bij alle universiteiten en andere opleidingen opgroeien. Op het gymnasium wist ik al heel zeker dat ik later ‘iets’ met muziek wilde doen, maar mijn ouders zeiden: ‘Dacht het niet, er zijn al genoeg hindernissen in het leven. Je gaat gewoon studeren.’ In een boekje hadden ze de studies omcirkeld die zij voor mij zagen zitten: economie, rechten, dat soort dingen. Ik dacht alleen maar: oh mijn god, hoe ga ik dat overleven? Eerst nam ik een kijkje bij psychologie, maar het werd orthopedagogie vanwege mijn affiniteit met kinderen.

Het kwam regelmatig voor dat ik in de collegebanken zat met m’n podiumkleren al aan, omdat ik daarna meteen door moest naar een optreden. Ik kreeg ook vaak de vraag: ‘Moet je niet gewoon een keuze maken?’ Maar mijn ouders wilden dat ik een goede basis had – en terecht, denk ik nu.

Achteraf vallen de dingen dan toch weer samen. Want wat ik tijdens mijn studie heb geleerd, kan ik weer inzetten voor van alles. Bij het ambassadeurschap voor Plan Nederland en de projecten die ik doe met kinderen en muziek, maar ook als moeder komt het soms goed van pas. Qua omgaan met emoties bijvoorbeeld. Ergens heb ik toch geleerd dat ik mijn dochter Jesamy moet laten weten dat er ruimte voor is als ze boos, gefrustreerd of verdrietig is. Dan zeg ik: ‘Het is oké om kwaad te zijn, wil je even ergens tegenaan rammen?’ Niet tegen iets wat van mij is, maar dan geef ik haar een kussen of een bal. Ik praat echt met haar. Niet op een volwassen niveau, maar op een level dat bij haar past. Dat had ik misschien niet op die manier gedaan als ik die studie niet had gevolgd.’

Ver-van-mijn-bed-show
‘Ambassadeur zijn van Plan Nederland is een belangrijk onderdeel in mijn leven. Ik maak reizen, geef optredens en zet me in voor campagnes. Voor mij is het essentieel dat ik op die manier mijn steentje bijdraag. Dat maatschappelijk bewustzijn begon al op de basisschool, waar we een Foster Parents-kindje hadden. Ik zag jaar in jaar uit de televisiecampagnes, waarin op een gegeven moment een filmpje werd getoond van een meisje met dezelfde haardracht als ik, wat voor mij heel confronterend was. Ik weet niet meer of ik specifiek dacht: she could be me, maar ik besefte wel: we lijken op elkaar, maar zij is aan de andere kant van de wereld geboren en daardoor is haar leven heel anders. Dat vond ik zo oneerlijk! Ik heb me de volgende dag aangemeld bij Foster Parents, nu Plan Nederland, waarna Bernice uit Ghana door mijn brievenbus viel. Mijn ouders waren sceptisch: ‘Hoe ga je dat dan betalen?’, want 45 gulden per maand is best veel. Ik moest dus het een en ander fiksen. Dat deed ik door in een winkel te gaan werken en allerlei klusjes aan te nemen. Daardoor werd ik me heel bewust van de waarde van geld, want bij elke uitgave dacht ik: wacht, ik moet deze maand ook nog Bernice betalen.

Tegelijkertijd kwam er een gestage stroom foto’s en tekeningen van Bernice mijn kant op. Het eerste fotootje dat Bernice me stuurde, vergeet ik nooit meer. Het was een headshot van een piepkleine Bernice met haar moeder bij hun hut. Dat hele beeld was zo’n ver-van-mijn-bed-show. Ik had op dat moment nooit kunnen bedenken dat ik Bernice op een dag zou ontmoeten en al helemaal niet dat ze later een heel succesvolle, skinny jeans dragende vrouw zou worden. Maar zo is het gegaan. Het gebeurde tijdens een Because I’m a girl-concert van Plan Nederland op Java-eiland in Amsterdam. Vlak voor mijn optreden hield de directeur een praatje op het podium en hij riep mij erbij. Ik dacht nog: dit loopt anders dan gepland, maar meer ook niet. Ineens stond Bernice achter me 
– dat hadden ze als verrassing voor haar 
en mij geregeld. Dan sta je wel even gek te kijken…

Lees het hele interview in de Flair editie 25. Nu in de winkel. 

Interview en productie: Fleur Baxmeier Fotografie Esmee Franken

Shoppen is altijd een goed idee