Je bent hier: Home > Celebs > Victoria Koblenko: ‘Mijn relatie met Lev was in de 1.0-versie gewoon niet goed’

Victoria Koblenko: ‘Mijn relatie met Lev was in de 1.0-versie gewoon niet goed’

Celebs
Victoria Koblenko: ‘Mijn relatie met Lev was in de 1.0-versie gewoon niet goed’

Na hun time-out was ze bijna getrouwd met een andere man. Gelukkig staat de 2.0-relatie met ‘haar’ Lev inmiddels als een huis. Victoria Koblenko: “Vooral voor de emancipatie binnen onze relatie was het heel goed voor Lev om een tijd op zichzelf te wonen.”

Je aantrekken wat anderen van je vinden, dat doet ze niet meer. Kom op, ze is 38, ze heeft wel wat beters te doen. Zoals naar Istanboel gaan. En vanuit daar naar Cappadocië, het centrum van Turkije. Dat gebied is een soort sprookje, met wonderbaarlijke rotsformaties in de meest bizarre vormen en maten en verborgen steden. Haar schoonfamilie woont er. En nee, Lev gaat niet mee. Kiy ook niet. “Soms moet je tijd voor jezelf nemen”, zegt ze. “En dat is geen vorm van egoïsme, maar kiezen voor wat goed is voor jou.”

Dit najaar speel je in de theatervoorstelling ‘Mijn man begrijpt me niet’. Komt zo’n onderwerp als voor jezelf kiezen daar ook aan bod?

“Het laat onder meer zien wat het ouderschap met je relatie doet. Want na de geboorte staat je wereld behoorlijk op z’n kop. En mannen en vrouwen gaan daar anders mee om. Anouk (actrice Anouk Maas, red.) speelt een vrouw die zich afvraagt of ze wel kinderen moet nemen. Ik herken die twijfel. Als je ouder wordt, staat de halve wereld toch naar je te kijken van: ‘En? Ga je nog broeden en baren?’ Als je heel bewust een keuze hebt gemaakt dat je dat niet wilt, word je op een of andere manier niet serieus genomen. Het is misschien wel het laatste taboe in onze maatschappij: bewust geen kinderen nemen.”

Een taboe omdat het idee heerst dat kinderen zaligmakend zijn?

“Juist. En ik denk dat dat voor iedere vrouw én man anders is. Ik ben zielsgelukkig met Kiy, maar begrijp heel goed dat iemand anders niet voor kinderen kiest. Ik las onlangs in De correspondent een artikel waarin onderzoek werd gedaan naar de child penalty, de boete die de vrouw onbewust betaalt voor het feit dat ze een incubator is voor kinderen. Vrouwen verdienen minder omdat ze baby’s baren en vervolgens de meeste zorg ervoor dragen. Van alle Europese landen staat Nederland op de één na laagste plek. Vrouwen verdienen hier 39% minder, alleen omdat ze kinderen krijgen. Dat is toch idioot?”

Hoe is dat bij jullie? Jullie zijn tijdje uit elkaar geweest omdat jullie niet helemaal op 1 lijn zaten.

“Onze relatie was in de 1.0-versie gewoon niet goed. Je kunt heel gepassioneerd en liefdevol naar elkaar toe zijn, maar als het alleen maar explosief is, is dat uitputtend. We hadden een kinderwens, maar in die vorm konden we er geen baby bij hebben.”

Wat heeft zo’n periode los van elkaar jou en Lev geleerd?

“Een bak aan inzichten. Want als je dan ineens alleen bent, kun je wel uitzoomen. Wat is er gebeurd? Waarom werkt het niet? Wij gingen niet uit elkaar, omdat we niet meer van elkaar hielden, maar de manier waarop we met elkaar omgingen, en dan bedoel ik de dagelijkse routine, dat ging gewoon niet. Wij zijn er best wel lang mee bezig geweest, ook met relatietherapie en door boeken te lezen, hoe we onze liefde konden redden. Achteraf was het ook heel goed voor Lev om een tijd op zichzelf te wonen, wat hij nog nooit eerder had gedaan.” Dan lachend: “Vooral voor de emancipatie binnen onze relatie was dat heel goed. Want waar het in onze 1.0-relatie nog heel normaal was dat ik fulltime werkte en fulltime dingen thuis deed, is dat nu in de 2.0-versie niet meer vanzelfsprekend.”

Ben je niet bang geweest dat jullie helemaal uit elkaar zouden groeien?

“Gek genoeg ben ik daar niet bang voor geweest, terwijl dat wel is gebeurd. Maar op de een of andere manier had ik me daar bij neergelegd. Ik had een andere relatie, een man met wie ik bijna was getrouwd. Blijkbaar had ik die afstand nodig. Het is gek hoe het leven loopt. En hoe je er soms geen grip op hebt. Toen ik bijna trouwde, had ik niet kunnen bedenken dat Lev en ik weer samen zouden zijn. En toen Lev en ik dat wel weer waren, kon ik me niet voorstellen dat ik bijna was getrouwd. Wat wil het leven je dan leren, hè? Het zijn rare lessen. Als ik kon kiezen, had ik al die lessen en het gedoe willen missen. Want het is ook heel verdrietig en pijnlijk geweest.”

Lees meer
Johnny de Mol raadt rock-‘n-roll-leven aan aan zoontje: ‘Laat hem vooral vallen en opstaan’

Het is een tijd geleden dat je in het theater stond. Was daar een reden voor?

“Bij het laatste stuk dat ik deed, jaren geleden, raakte ik mijn stem kwijt. Ik heb toen 5 weken mijn mond moeten houden en heb lang logopedie moeten doen. Toen had ik het wel even gehad. Ik vond het ook, en dat klinkt misschien oneerbiedig, maar zo bedoel ik het niet, wat saai. Elke avond hetzelfde doen. In Rusland doen ze dat heel anders. Daar kan een acteur in 3 of 4 verschillende stukken tegelijk spelen. Dat wordt nooit saai, want op maandag speel je in Sint-Peterburg toneelstuk A en op woensdag in Moskou toneelstuk B en op zaterdag ergens in Siberië toneelstuk C. Dan ben je dus veel op reis en speel je elke avond met verschillende mensen. In Nederland speel je een stuk totdat het op is en dan hop je naar de volgende. Ik zou wel vaker toneel willen doen, maar dan het liefst op die Russische manier.”

Waarom heb je dan wel ja gezegd tegen deze rol?

“Omdat het comedy is. En ik vind comedy spelen zo ontzettend leuk. Ik word vaak gecast voor strenge en serieuze vrouwen; zakenvrouw, advocaat, dat werk. Comedy ging een beetje aan mij voorbij. Ikzelf stond er ook niet echt bij stil dat ik dat kon. Totdat ik 2 jaar geleden in Rusland een rol speelde die me zo goed beviel, dat ik dacht: waarom word ik in Nederland nooit gevraagd voor dit soort rollen? Het was een beetje een Bridget Jones-achtige vrouw, heel klunzig. Heerlijk.”

Bestel hier je tickets voor de voorstelling ‘Mijn man begrijpt me niet’.

Lees het hele interview in Flair 42. Deze editie ligt vanaf 16 oktober in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Tekst: Saskia Smith | Beeld: Lutske Veenstra