Je bent hier: Home > Celebs > ‘GTST’-actrice Tamara Brinkman (42) over de liefde en kids: ‘Ik weet dat er een tijdslimiet op zit’

‘GTST’-actrice Tamara Brinkman (42) over de liefde en kids: ‘Ik weet dat er een tijdslimiet op zit’

Celebs
‘GTST’-actrice Tamara Brinkman (42) over de liefde en kids: ‘Ik weet dat er een tijdslimiet op zit’

Actrice Tamara Brinkman (42) zit in een goeie flow. Werk loopt lekker – ze heeft een vaste rol in ‘GTST’ – er zit een leuke vriend naast haar op de bank en er is rust. Daar was ze ook wel aan toe. “Na een zoektocht naar mezelf weet ik nu wie ik ben en wat ik wil. Ik ben eigenlijk wel een happy camper.”

Op een kleed in het Oosterpark in Amsterdam zitten we, netjes op anderhalve meter afstand, tegenover elkaar. “Een picknickinterview”, zegt ze, “dat is voor mij de eerste keer.” Zoals in deze periode meer dingen voor het eerst gebeuren. Zoals samenwonen met haar vriend Alex en een tijd lang niet werken. “Het is best vreemd als dat wat je het liefst doet ineens stopt.”

Hij is vanwege de coronacrisis onlangs bij je ingetrokken, dat is meteen een goede testcase.

“Dat is het zeker. We kennen elkaar sinds vorig jaar en samenwonen stond nog niet boven aan ons prioriteitenlijstje, maar we vonden het wel gezellig om in deze quarantainetijd samen te zijn. Misschien dat we straks weer apart gaan wonen, want ieder op zijn eigen plek heeft ook voordelen. Maar voor nu is het heel leuk. Ik word heel blij van hem om me heen. Je leert elkaar ook echt goed kennen. Ook om je grenzen aan te geven en die van de ander te voelen en respecteren. Maar we blenden eigenlijk heel goed samen. Als marketingcoach coacht hij nu mensen online en ik doe dan heel zacht op de achtergrond mijn yogaoefeningen.”

Jouw werk is stil komen te liggen. Hoe is dat?

“Raar. Vreemd. Onwerkelijk ook wel. Mijn acteerwerk is gestopt, gelukkig doe ik nog wel af en toe voice-overwerk vanuit mijn eigen studio. Door dat plotselinge stilstaan ben ik in een heel prettige flow gekomen. Een beetje een sabbaticalachtig gevoel, zeg maar. Ik heb veel tijd om stil te staan bij wat ik voel en waar ik behoefte aan heb. De ruis die er doorgaans is, is weg en daardoor kan ik meer genieten van andere dingen naast mijn werk. Neemt niet weg dat ik mijn werk en mijn collega’s bij Goede Tijden, Slechte Tijden enorm mis.”

Je ouders leven niet meer, denk je dat ze trots zijn?

“Ongetwijfeld! Ik was nog jong toen mijn moeder overleed, 21 jaar. Ik speelde al in Onderweg Naar Morgen en dat vond ze ontzettend leuk. Mijn vader is anderhalf jaar geleden overleden, dus die heeft mijn carrière nog lang kunnen meemaken. Mijn moeder heeft een hersenbloeding gehad en is heel plotseling overleden, mijn vader had kanker. Ik had heel lieve ouders.”

Het lijkt me heel moeilijk om je moeder zo plotseling te verliezen.

“Voor ons allemaal was het een enorme schok dat mijn moeder er ineens niet meer was. Ik kon er ook niet goed met mijn vader over praten, daarvoor was de pijn te groot. Dat vond ik aan de ene kant moeilijk en aan de andere kant snapte ik het ook, dat hij het niet kon. Ik legde me er dus bij neer. Pas later realiseerde ik me dat dat voor mij lastiger was dan ik aanvankelijk dacht. In GTST heeft mijn karakter een vader en in sommige scènes zegt hij dingen als: ‘Ik zie je moeder toch in jou’, en dat vind heel fijn om te spelen. Alsof ik door Johnny [acteur Johnny Kraaijkamp jr., red.] toch nog een beetje met m’n vader over mijn moeder kan praten.”

Heb je je verdriet een beetje weggestopt?

“Dat vind ik lastig om te zeggen. Natuurlijk mocht het er zijn, maar ik trok me ook heel erg terug. Ik ben pas een paar jaar geleden echt contact met mezelf gaan maken. Mijn relatie ging na bijna tien jaar uit en daar was ik van in de war. Ik had het niet zien aankomen en was verdrietig om het feit dat het uit was en dat ik de signalen blijkbaar niet had opgepikt. Ik merkte dat ik de neiging had om ook dit weg te stoppen. Dat was het moment waarop ik dacht: ik heb de keuze: ik kan nu weer wegrennen óf ik duik in het diepe met mezelf.”

En je koos voor die diepe duik?

“Ja. Na drie maanden huilen en praten met vrienden besloot ik dat het genoeg was en dat ik moest loskomen van mijn veilige omgeving. Als je in dezelfde omgeving blijft, is de uitkomst ook altijd hetzelfde. Aan medelijden of meepraten had ik niks, ik moest gewoon mijn verdriet onder ogen komen. Alleen. Ik ben op reis gegaan, naar Australië. En dat was zo ontzettend goed voor mij. Dat teruggeworpen worden op jezelf zorgt er ook voor dat je dicht bij jezelf komt. Ik heb mezelf echt ontmoet daar.”

Lees ook
Anouk Smulders over slopende zoektocht naar donor voor zieke zus: ‘Ik stortte helemaal in’

Scheelt ook dat je dan zo’n leuke man tegen het lijf loopt.

“O man, die had ik zelf ook niet zien aankomen, haha. Alex is een lieve, vrolijke, zorgzame man met een heel fijne energie. Hij maakt me elke dag aan het lachen en doet allemaal van die kleine dingen waar ik heel blij van word. Ik heb ADHD, dus ik vergeet altijd de tijd en ben driehonderd dingen tegelijk aan het doen terwijl ik weg moet en dan zegt hij heel lief: ‘Schatje, houd je de tijd in de gaten?’ En wat ik ook een verademing vind, is dat hij goed kan praten. Ik dacht altijd dat ik daar best goed in was, maar ik leer nog een hoop van hem. Praten is namelijk iets anders dan communiceren.”

Hoe ging dat, toen jullie elkaar tegen het lijf liepen?

“Ik was bij een lezing van Jan Geurtz over zijn boek Verslaafd aan liefde. Mijn relatie was net uit en ik zocht in dit boek naar antwoorden. Waarom ging mijn relatie uit? Waarom had ik dat niet zien aankomen? Ik hoopte door die lezing wat wijzer te worden. Alex had die lezing georganiseerd en deelde voor het publiek zijn eigen verhaal over zijn zoektocht in de liefde en vooral ook naar zelfliefde. Ik vond dat zo kwetsbaar en stoer tegelijk, dat ik zoiets had van: hem zou ik weleens willen spreken. Pas een jaar later gebeurde dat, op een feestje bij een wederzijdse vriendin. We raakten aan de praat en kwamen erachter dat we bij elkaar om de hoek woonden. We gingen een keertje pizza eten in het park en dat was wel heel erg gezellig. En ingewikkeld. Hij kwam net uit een relatie en ik was er ook niet echt aan toe. Na een stormachtige romance besloten we dat dit het was.”

“Hij bleef echter in mijn hoofd zitten en toen we elkaar maanden later op een feestje zagen, sprong de vonk opnieuw over. Maar nu was het anders, of tenminste: het voelde anders. En toen zijn we gaan daten. Ik weet nog dat we het moeilijk vonden om toe te geven dat het gevoel zo sterk was. Want wat als het mis zou gaan? Pas toen hij op reis ging naar Zuid-Amerika, dat stond al gepland, wisten we: we vinden elkaar wel héél erg leuk. Hij stuurde me vanuit Brazilië een heel lang WhatsApp-bericht waarin hij zijn liefde voor mij verklaarde. Ik vind dat dus fokking romantisch.”

En zijn in dat romantische gevoel al de woorden trouwen en kinderen gevallen?

“O jee, zo ver denken we eigenlijk niet. We hebben het nu leuk, er is geen drang om ringen te kopen. Of zwanger te worden. Op de vraag of ik moeder wil worden heb ik zelf geen antwoord eigenlijk. We zijn ook nog niet zo lang samen, dus het is ook niet iets wat heel erg speelt. Ik heb ook nooit een heel duidelijke kinderwens gehad. Om me heen zie ik hoe fantastisch het kan zijn om kinderen te hebben, maar ook hoe pittig het is. Ik kan weer allemaal dingen doen die mensen met kinderen niet kunnen én andersom. Het een is niet beter dan het ander. Alex en ik zijn gelukkig met hoe het nu is. En ik weet dat er voor mij echt wel een tijdslimiet op zit, maar ik wil me daardoor niet laten pushen. Het leven loopt zoals het loopt.”

Verder lezen? Het hele interview lees je in Flair 25-2020. Deze ligt tot en met 23 juni in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

As soon as I saw you, I knew an adventure was going to happen. 💛 #valentijn #apie #valentinesday #lief #liefde #love #laugh #play #grow #flow

Een bericht gedeeld door Tamara Brinkman (@tamaartjebrinkman) op

Tekst Saskia Smith | Beeld: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee