Je bent hier: Home > Celebs > Soundos El Ahmadi: ‘Het ergste vond ik berichten die ik van andere moeders kreeg’

Soundos El Ahmadi: ‘Het ergste vond ik berichten die ik van andere moeders kreeg’

Celebs
Soundos El Ahmadi: ‘Het ergste vond ik berichten die ik van andere moeders kreeg’

Je zou het niet zeggen, maar stand up comedian Soundos El Ahmadi (37) – voor de buitenwereld groot en sterk – is claustrofobisch en bang voor hoogtes, optredens én de liefde. ‘Doodeng allemaal, maar ik heb geleerd om mijn angsten opzij te zetten.’

Lees ook
Annemieke Schollaardt: ‘Ik was verdrietig en teleurgesteld, maar daar liet ik me niet door leiden’

Of het interview ook bij haar thuis kan. ‘Dat is makkelijker en ik heb lekkere koffie’ appt Soundos een paar dagen eerder. Een belofte die ze meteen waarmaakt als we in haar keuken staan. “Zwart? Met melk? Ik kan alles maken.” Donkere krullen, kuiltjes in haar wangen, eindeloos lange benen en die kenmerkende lage, hese stem. Ze is vrolijk, praat over de wijk waar ze woont, de voorstelling die ze de avond ervoor heeft gespeeld, de rommel in huis die ze vergeten is op te ruimen. Aan niks is op deze vroege ochtend te merken dat ze moe is. “Een lang jaar was het,” zegt ze daarover. “Een nieuwe theatervoorstelling, een eigen Netflixspecial in de serie Comedians of the world, een nieuw televisieprogramma en een zomer zonder vakantie – iets wat ik nooit meer doe, want je hebt gewoon momenten nodig om op te laden. Dat is best veel en uitslapen is er gewoon niet altijd bij.” Vandaag was ze al om zeven uur op, want het was haar beurt om dochter Aaliyah van vier naar school te brengen. “Met haar naar school lopen is een ontdekkingstocht, ze ziet dingen die mij niet opvallen. Dan kijkt ze naar de lucht en verwondert zich erover en vraagt dan of ik er even een foto van wil maken. Hoe mooi is dat?”

Je nieuwe voorstelling heet ‘Niets te verliezen’. Is dat ook jouw huidige gemoedstoestand?

“Nee, helemaal niet. Ik heb voor mijn gevoel alles te verliezen, maar als je daar naar gaat leven, wordt het lastig. Ik heb bijvoorbeeld veel angsten. Ik ben claustrofobisch, heb hoogtevrees, ben bang voor een optreden, om kwetsbaar te zijn op een podium, om open te staan voor de liefde, een gezin te hebben; allemaal heel erg eng. Op een gegeven moment dacht ik: wat nou als ik leef alsof ik niets te verliezen heb? Welke deuren gaan er dan voor me open? Ik las laatst een artikel waarin een psycholoog zei dat de grootste emotie waar we op leven angst is. Maar dat je dat ook kunt gebruiken als iets positiefs. Dat ben ik gaan doen.”

In al die dingen waar je bang voor bent, zit een soort kwetsbaarheid. Je gezin, liefde, maar ook jezelf in de spotlights zetten. Toch doe je dat.

“Angst is nooit een goede raadgever. Als ik daar naar moet luisteren, dan zou ik niks doen. Die Netflixspecial? Doodeng. Dat nieuwe televisieprogramma? Ook. Maar het was een waanzinnig avontuur. In Thank you for the music, een muziekquiz, zijn Sanne Hans, Johnny de Mol en ik teamcaptains en Kim Lian presenteert. We hadden met z’n vieren een enorme chemie en hebben ontzettend gelachen. Het is een van de leukste dingen die ik heb gedaan. Voor zulke mooie momenten moet je dus je angst opzij durven zetten. Ik ga eigenlijk altijd af op mijn intuïtie. Voelt het goed? Dan doe ik het. Maar als ik voel: dit moet ik niet doen, dan doe ik het ook niet. Ik luister áltijd naar mijn gevoel. Daardoor heb ik ook nooit spijt van dingen. Zelfs als het niet goed is gegaan. Dat zijn dan gewoon leermomenten.”

Als je kijkt naar bijvoorbeeld je optredens in ‘De Wereld Draait Door’ die niet lekker uit de verf kwamen of naar ‘Expeditie Robinson’ – toen het halve land niet bepaald een genuanceerde mening over je had: wat leer je daar dan van?

“Dat je ook de moed moet hebben om te veranderen of zelfs te stoppen. Ik wilde DWDD graag doen, maar zoals ik het voor ogen had, lukte het niet. Ik zei op een gegeven moment: ‘Jongens dit werkt niet.’ Dat is moeilijk, maar was wel hoe ik het voelde. Ik ben nog steeds blij dat ik dicht bij mezelf ben gebleven en die beslissing heb durven maken. Misschien is dat wel de grootste les: dicht bij jezelf blijven. Als je alleen jezelf hebt, heb je namelijk niks te verliezen. Bij Expeditie Robinson was ik elke week nieuws. Ik dacht echt: doe even normaal. Is er niets meer in Syrië aan de hand, of zo? Waar hebben we het over?”

Heb je dan niet de neiging om onder een deken te gaan liggen?

“Ik vond al die meningen over mij tijdens Expeditie Robinson verschrikkelijk. Iedereen had echt een hekel aan me. Maar ook toen bleef ik dicht bij mezelf en ging op mijn intuïtie af. Die heeft me namelijk nog nooit in de steek gelaten. Als ik voel dat ik het anders aan moet pakken, dan doe ik dat. En dan interesseert het me niet wat de rest van de wereld zegt. Maar het doet me natuurlijk wel iets. Het is naar om dat soort dingen over jezelf te lezen. Weet je wat ik eigenlijk het ergste vond? Berichten die ik van andere moeders kreeg. Die stuurden me lappen tekst over dat ik een slechte moeder ben, omdat ik me zo en zo in een tv-programma gedraag. Wie zijn zij om te bepalen of ik goed genoeg ben? Dat bepaal ik zelf wel.”

Wat vonden Daniel en je moeder ervan om dit soort dingen over jou te lezen?

“Ondanks dat ze het wel hadden verwacht, was het voor hen ook moeilijk. Zij zien natuurlijk ook mijn andere, onzekere en kwetsbare kant. En die zie je op televisie niet. Ik heb een uitgesproken mening. Mensen zien duidelijkheid vaak als onaardig, maar ik ben gewoon niet de hele tijd aan het glimlachen. Dat zeggen mannen op straat ook altijd: ‘Lach eens, poppetje!’ Maar ik lach als ik wil lachen, niet omdat iemand vind dat ik dat moet doen. Van vrouwen wordt verwacht dat ze door het leven gaan als een blije sukkel. Maar ik ben niet in dienst om mensen de hele tijd te pleasen.”

Het hele interview met Soundos lees je in Flair 08. Deze editie ligt nu in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier

Teks:t Saskia Smith | Fotografie: Bart Honingh | Locatie: Courtyard Arena & Ard Amsterdam