Je bent hier: Home > Celebs > Nieuwe vriendin opende ogen Ruben Nicolai: ‘Dacht door scheiding dat ik niet goed was in relaties’

Nieuwe vriendin opende ogen Ruben Nicolai: ‘Dacht door scheiding dat ik niet goed was in relaties’

Celebs
Nieuwe vriendin opende ogen Ruben Nicolai: ‘Dacht door scheiding dat ik niet goed was in relaties’

Presentator en cabaretier Ruben Nicolai (45) is blij én verliefd. Alles loopt lekker en is in balans. ‘Maar met een beetje geluk ben ik nu op de helft van het leven. Dus dat betekent ook dat ik nog lang niet uitgeleerd ben.’

Zijn televisiewerk gaat deels door en is deels tot nader order stilgelegd, zoals het programma Erfgenaam, waar nog een aantal opnames voor gemaakt moesten worden. Lego Masters was wel klaar. “Toen ik werd gebeld, dacht ik eerst dat het een grap was van Carlo Boszhard, die de stem van Peter van der Vorst heel goed kan nadoen. Ik dacht: legoënde mensen? Op de zaterdagavond? Maar toen ik me erin ging verdiepen, ontdekte ik hoe groot én actief die legocommunity is. De redactie kon voor kandidaten echt cherry picken. Daarom is het programma zo leuk en ligt het niveau zo hoog. De kandidaten zijn een soort architecten. Echt heel knap wat ze doen. Ik kom niet verder dan een simpel Harry Potter-legodingetje met mijn dochters in elkaar zetten.”

Hoe is dat nu in deze coronatijd met je meiden thuis?

“Dat is wel even omschakelen. Omdat ik nu ook hun leraar ben. En de jongen die de ict doet. En het animatieteam. De oudste zit in de brugklas en volgt het schema van school. De jongste krijgt huiswerk en moet af en toe inloggen. Die heeft een wat minder grote spanningsboog en vraagt na een halfuur al: ‘Wat gaan we nu doen?’ Net op het moment dat ik denk: zo, nu ga ik eens even mijn mail openen. Maar ik klaag niet. We zijn gezond en het is stiekem ook wel leuk om ze de hele dag om me heen te hebben en op elkaar aangewezen te zijn. Ik ben niet meer samen met hun moeder en mijn dochters zijn niet elke dag bij mij. Misschien omdat ik ze niet elke dag zie, ben ik er in deze situatie wel relaxed onder.”

Ruben wordt geboren in België en groeit op in Nijmegen en Arnhem. Hij is de jongste van drie kinderen, hij heeft nog een broer en een zus. Zijn vader was plastisch chirurg en werkte in het ziekenhuis, zijn moeder was thuis bij de kinderen. Het was een doorsnee jeugd, een leuke ook. Los van de scheiding van zijn ouders, die weliswaar pas uit elkaar gingen toen hij twintig was, maar de jaren daarvoor ook thuis voor spanningen zorgden. School daarentegen was voor hem een uitdaging. Hij doorliep vier middelbare scholen. Een studie Theater-, film- en televisie-wetenschappen ging al niet veel beter.

Dachten je ouders niet: dat wordt niks met die jongen?

“Die hebben zich heus wel flinke zorgen gemaakt of het ooit nog goed ging komen. Ik was gestopt met mijn studie, had mijn baan bij een uitzendbureau opgezegd en ging een cabaretprogramma schrijven. Mijn ouders waren best open-minded en lieten me vrij in mijn keuzes, maar zeiden wel: ‘Moet je dat wel doen?’ Ook omdat ze realistisch genoeg waren om te weten dat het een lastig wereldje is met veel onzekerheden. Maar ik wilde het zo graag. Het was iets waar ik warm voor liep, waar ik blij van werd, waarvan ik het gevoel had dat het echt bij mij paste. Een jaar later won ik samen met Nathan Vecht het Cameretten festival. Ja, toen waren ze heel erg trots.”

Heb je je talent van een van hen geërfd?

“Ik vind dat moeilijk om te zeggen. Geen idee waarom. Misschien omdat ik van mijn ouders heb geleerd dat je met jezelf op de borst kloppen niet ver komt. Je moet je elke keer weer bewijzen. Mijn ouders waren wel expressief, in de vakanties voerden mijn broers en ik met hen toneelstukjes op voor mijn opa en oma. Ik kon thuis zingen, dansen, grappen maken; niemand die zei dat dat stom was. Dus in die zin was er wel een soort creatieve voedingsbodem thuis.”

Wat voor vader ben jij?

“Ik hoop een vrolijke. En dat ik ze op een leuke manier een paar dingen kan bijbrengen waar ze wat aan hebben later. Want dat is toch je taak als ouder, dat je ze goed voorbereidt op de grote wereld. Dat doe ik door me bijvoorbeeld niet vrolijker voor te doen dan ik ben. Want je kunt altijd wel superblij zijn tegen je kinderen, maar dat slaat natuurlijk nergens op. Als ze uit huis gaan, merken ze dat in de echte wereld niet iedereen altijd vrolijk en lief en aardig is. Dus is het goed om te laten zien dat ik als vader ook gewoon af en toe chagrijnig ben. Of boos. Of verdrietig. En dat ze leren: nu ga ik even niet vragen om mijn zakgeld of een ijsje, maar dat ze even wachten totdat het moment er wel goed voor is.”

Niet meer pleasen, jezelf laten zien, heeft het feit dat je 45 bent daar mee te maken? Omdat er dan vaak de rust is om te kijken wat belangrijk voor je is.

“Het is cliché, maar als je ouder wordt, scheid je het kaf van het koren. Ik wil niet meer álles doen, ik hoef ook niet meer met iedereen bevriend te zijn. Ik zeg ook niet zomaar ja op alles. En ik heb geleerd dat je in gesprekken ook stil mag zijn. Zes jaar geleden heb ik na mijn scheiding een intensieve therapiecursus in Engeland gevolgd. Ik had een soort reset nodig, een antwoord op de vraag: waarom doe ik wat ik doe? Het was op een landgoed in the middle of nowhere, dat alleen al deed me goed. Er waren geen afleidingen, ik kon in alle rust tot mezelf komen. Ik heb toen gezien wat ik aan het doen was, wat mijn patronen zijn. Pas als je je daar bewust van bent, kun je het veranderen.”

Je bent dus eigenlijk geen zondagskind? De gedachte is toch al snel: alles wat jij aanraakt, verandert in goud.

“Succes en geluk zijn niet per se hetzelfde. Toen dit allemaal speelde, zes jaar geleden, ging mijn werk goed, maar emotioneel zat ik er helemaal doorheen. Voor mij was het privé een zware periode. We hebben er veel tijd voor genomen om in alle rust en goed overleg een nieuwe vorm voor ons gezin te kunnen vinden. Zonder ruzies en gedoe. Daar ben ik trots op, maar daarmee wordt het verdriet om ons gebroken gezin niet minder. En ook in mijn werk gaat niet álles altijd maar goed. Acht jaar geleden maakte ik een solocabaretvoorstelling, Little Friday, en dat was helemaal geen succes. Het was een slecht programma en de kaartverkoop liep niet. Het was een aanslag op ieders goede humeur, inclusief het mijne. Het was een drama. En tegelijkertijd een leerschool. Daarna wist ik: in mijn eentje toeren langs theaters vind ik gewoon niet leuk. Met de jongens van De lama’s heel graag, maar alleen? Nee, dat doe ik nooit meer. Wat ik ook heb geleerd, is dat niet altijd alles maar vanzelf goed komt. Daar had ik vroeger wel een handje van om dat te denken. Maar eenmaal op die hopeloze solotournee leerde ik dat je overal voor moet werken en het ook allemaal zelf moet doen.”

Als we het dan even bij het nu houden, is dit een fijne levensfase?

“Ik ben op dit moment best wel een blij ei. Ik heb twee prachtige dochters, mijn werk is leuk en uitdagend en ik heb voor nu een fijne balans in mijn leven gevonden. Ik heb veel om blij voor te zijn.”

Lees ook
Anouk Hoogendijk was als kind (5) ernstig ziek: ‘Ik heb geluk dat ik het overleefd heb’

Dat lijkt me dan ook een fase waarin je je weer openstelt voor de liefde.

“Sterker nog, die is er al. Een paar maanden geleden heb ik Pauline ontmoet en met haar heb ik het heel leuk. De afgelopen maanden hebben we een beetje in de luwte kunnen uitvogelen wat we voor elkaar voelen. Daar ben ik heel blij mee. Het is fijn om elkaar in een soort rust goed te leren kennen. Al speel ik ook geen verstoppertje, ik ben gewoon, toen het nog kon, met haar uit eten geweest. Ik heb haar ontmoet bij een première, waar zij met een vriendin was. Ik dacht dat ik heel verdekt opgesteld stond te gluren, want ik vond haar heel knap, en ineens draaide ze zich om en maakte ze met haar hand zo’n gebaar van: kom anders gewoon even hierheen. Tja, en toen moest ik zo’n walk of shame over die dansvloer maken, haha.”

Was het moeilijk om je hart weer open te zetten?

“Ik heb de afgelopen vijf, zes jaar niemand dichtbij laten komen. Ik had wel scharrels en verliefdheden, maar ik liet het expres nooit serieus worden, omdat ik me door mijn scheiding realiseerde dat ik niet zo goed in relaties ben. Daarom ging ik ze uit de weg. Of eigenlijk moet ik zeggen: ik dácht dat ik er niet goed in was. Maar toen stond ik ineens tegenover Pauline. Dat maakte alles anders. Ik dacht: ik kan nu wéér weglopen, of ik kan kijken wat er gebeurt.”

Is het dan extra ingewikkeld met die coronamaatregelen?

“We zitten in elkaars inner circle, dus kunnen elkaar gewoon zien. Gelukkig wel.” Dan lachend: “Anders was dit waarschijnlijk een heel treurig interview geworden.”

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

We gaan bijna beginnen..!! #Legomasters @rtl4 om 20:00

Een bericht gedeeld door Ruben Nicolai (@rubennicolaizelf) op

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

5 more years 5 more years 5 more years

Een bericht gedeeld door Ruben Nicolai (@rubennicolaizelf) op

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Het zijn gekke tijden! #QTV #RTR @rtr_qtv vanaf 12:00 #QuarantaineTV

Een bericht gedeeld door Ruben Nicolai (@rubennicolaizelf) op

Het hele interview lees je in Flair 20-2020. Deze ligt tot en met 19 mei in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Saskia Smith | Beeld: Bart Honingh, Instagram

Shoppen is altijd een goed idee