Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Rossana Kluivert: ‘Iedereen verklaarde me voor gek, maar ik weigerde mee te gaan in hun waanideeën’

Rossana Kluivert: ‘Iedereen verklaarde me voor gek, maar ik weigerde mee te gaan in hun waanideeën’

Rossana Kluivert: ‘Iedereen verklaarde me voor gek, maar ik weigerde mee te gaan in hun waanideeën’

De Friese roots van Rossana Kluivert (49) – ondernemer en beschermvrouwe van de dierenbescherming op Curaçao – houden haar met beide benen op de grond. Van haar opa leerde ze dat iedereen gelijk is, welke achtergrond je ook hebt. ‘Ik wil vooral aan mijn kinderen meegeven dat het niet moeilijk is om iets voor een ander te doen.’

Hoe heeft jouw jeugd je gevormd?

“Ik ben opgegroeid in Rotterdam, mijn vader werkte in de haven, mijn moeder was thuis bij de kinderen. Ik ging naar het Montessori Lyceum waar ik in de klas zat bij kinderen van ministers en met hen op hockey zat, en ik voetbalde in de buurt met Antilliaanse, Marokkaanse en Surinaamse kinderen. Mijn vader draaide thuis salsamuziek, mijn moeder nam me mee naar jazzcafé Dizzy. Ik leerde van mijn ouders dat of je nu voetbalt of hockeyt, je nu van jazz houdt of van Hazes, en of je nu veel geld hebt of niet: iedereen is gelijk. Achtergrond is niet belangrijk, het gaat erom of je een goed mens bent. En dat als iemand hulp nodig heeft, je helpt.”

Geef je die les door aan jouw kinderen?

“Patrick en ik zijn opgegroeid met veel minder luxe dan onze kinderen en vinden het belangrijk dat ze dat dus niet als iets vanzelfsprekends ervaren. We laten zien dat je hard moet werken om iets te bereiken. We wonen op een mooie plek en hebben een fijn huis, maar dat hebben we niet zomaar cadeau gekregen. Thuis hebben we een schoonmaakster die helpt, maar Shane moet zelf zijn kamer opruimen en zijn eigen voetbaltas inpakken. En als Nino en Demi bij ons zijn, of de kinderen van Patrick, dan helpt iedereen mee de tafel afruimen en de keuken opruimen. Demi werkt, naast haar baan als binnenhuisarchitect, mee aan een project in Amsterdam waarbij ze soep maken met en voor ouderen, Nino is ambassadeur van Free a Girl en Shane heeft onlangs met vrienden meegedaan met een Clean Beach-project. Iedereen doet op zijn of haar manier mee om de wereld een beetje beter te maken. Ik wil mijn kinderen meegeven dat het niet moeilijk is om iets voor een ander te doen. Dat hoeft niet altijd heel groot te zijn, soms is iemand vriendelijk gedag zeggen al genoeg. Ik hanteer zelf het principe ‘elke dag iets goeds doen’. Dit zijn simpele gebaren: op straat tegen iemand zeggen dat diegene er leuk uitziet, koffiedrinken met een vriendin die een schouder nodig heeft, een kaartje sturen, mijn kleren uitzoeken voor anderen die ze beter kunnen gebruiken dan ik.”

Dat is heel mooi, is het ook haalbaar?

“Het is een mindset, als je wilt, lukt het je echt wel om elke dag iets goeds te doen. Hoeveel tijd kost een telefoontje naar een vriendin om te vragen of alles goed gaat? Hoe ingewikkeld is het om iemand te helpen boodschappen in te pakken in de supermarkt? Ik vind het fijn om dingen op een positieve manier te benaderen. Je schiet er echt niks mee op als je de hele tijd vanuit boosheid of angst reageert. Toen een aantal jaar geleden vluchtelingen werden opgevangen in Laren, waar we destijds woonden en waar we nog veel zijn omdat mijn moeder er woont, gingen mensen uit het dorp uit hun dak. Ze schetsten vreselijke doemscenario’s over wat er zou gebeuren. Ik ben naar de sporthal gegaan met stapels ondergoed die ik had gekocht, want daar was een enorme behoefte aan. Iedereen verklaarde me voor gek, maar ik weigerde mee te gaan in hun waanideeën. Natuurlijk ging ik helpen. Ik dacht alleen maar: hoe zou ik het vinden als ik in angst op een boot had gezeten, niet wetende wat me te wachten stond en dan in een sporthal in een vreemd land word gedropt? Dan zou ik het ook fijn vinden als iemand zegt: hoe gaat het met je? Wat heb je nodig? Maakt me dat een idealist? Ongetwijfeld. Daar is niks mis mee, toch? En ik ben thuis niet de enige die er zo over denkt, Patrick doet gewoon met mij mee, haha.”

Passen jullie daarom zo goed bij elkaar?

“Het is fijn dat we dezelfde levensinstelling hebben. Als ik op Curaçao ben voor mijn werk bij de dierenbescherming, helpt hij ook mee. Hij zet zijn netwerk in om dingen gedaan te krijgen die we belangrijk vinden. Of dat nu voor een opvang voor straathonden is, of zorgen dat kinderen op school kunnen ontbijten omdat daar thuis geen geld voor is. En we passen goed bij elkaar omdat hij heel rustig is en ik…”

Lees ook
Rachel Hazes openhartig over bijzondere band met oudste zoon Rossana Kluivert

Een stuiterbal?

“Ja! Shane is gelukkig ook heel rustig, dus we zijn thuis redelijk in balans. Vorige week had Shane twee dagen vrij van voetbal en hadden we een lang weekend, wat bijna nooit voorkomt. Ik heb snel iets geboekt, onze koffers gepakt en de auto volgeladen. Patrick vindt zoiets leuk, al durfde ik eigenlijk niet te zeggen hoe ver het rijden was. Dat heb ik onderweg pas verteld, dat we tien uur in de auto zouden zitten. Wat hij dan zegt? ‘Dat had ik kunnen weten.’ Maar dat impulsieve vindt hij ook leuk.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Saskia Smith | Fotografie: Andrea Bielsa

Shoppen is altijd een goed idee