Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Peggy Vrijens is een minder strenge moeder dan ze dacht: ‘Soms roep ik iets omdat ik vind dat ik dat moet vinden’

Peggy Vrijens is een minder strenge moeder dan ze dacht: ‘Soms roep ik iets omdat ik vind dat ik dat moet vinden’

Peggy Vrijens is een minder strenge moeder dan ze dacht: ‘Soms roep ik iets omdat ik vind dat ik dat moet vinden’

Voor iemand die een zekere faalangst heeft, is acteren een uitdaging. En dat blijft het ook wel voor Peggy Vrijens (44), maar de drang om te spelen is groter dan de angst om alleen voor het publiek te staan. Bovendien: ‘Ik merk dat, nu ik ouder ben, die schaamte-rem eraf gaat en ik daardoor vrijer speel. Dat maakt ook dat ik beter in mijn vak word. Dat had ik natuurlijk veel eerder moeten ontdekken.’

Geloof je in de romantische liefde?

“Ja, ergens wel. Die prins en dat witte paard, hè? Maar het is ook zo dat ik, nu ik ouder ben, er ook realistischer in sta. Die liefde hoeft niet per se in de geijkte vorm te zijn. Trouwen, kinderen, huisje-boompje-beestje; er zijn verschillende manieren om daar invulling aan te geven. Ik denk dat het al een hele uitdaging is om iemand te vinden van wie je denkt: dit matcht op heel veel fronten. Het is nooit zoals in de film.”

‘Niks vreemds aan’ is niet alleen een heel grappige film, hij heeft ook iets rauws, omdat je echte, onopgepoetste lichamen te zien krijgt. Hoe is het dan om jezelf op het grote doek terug te zien?

“Er zit geen filter overheen en dat is mooi en realistisch en zoals het is. Maar eerlijk is eerlijk, ik vind het soms best lastig om terug te zien. Hoewel ik weet dat ik niet mag klagen, heb ik echt wel gedacht: o god, dat licht had daar wel wat subtieler gemogen, haha. Maar ik vind dat ook de charme van de film, het zijn gewoon echte mensen, met rimpels en lellend vlees en dat maakt het ook fijn om naar te kijken. Dat hele gepolijste of gefotoshopte is uiteindelijk ontzettend saai om naar te kijken.”

Is dat ook iets wat je aan je dochter Anaïsa wilt meegeven? Dat wat je ziet
niet per se de werkelijkheid is?

“Ze is zes, dus nog jong, maar het is natuurlijk wel iets waarin we haar moeten opvoeden. Aan de ene kant maak ik me zorgen over jonge mensen en social media, aan de andere kant denk ik dat je, juist door zelf het goede voorbeeld te geven, je kind daarin ook meeneemt. Wat ik haar vooral wil meegeven, is dat je goed moet luisteren naar wat je wilt en dat je opkomt voor jezelf. Ik heb best vaak dingen voor zoete koek geslikt. Dat ik dacht: oké, het moet dan maar, terwijl ik op dat moment beter naar mezelf had moeten luisteren. Ik heb weleens een fotoshoot gedaan waar ik niet helemaal achter stond omdat ze me heel anders wilden neerzetten dan ik eigenlijk ben. Ik was daar alleen, zonder agent, en op de set werd gezegd: ‘Doe niet zo preuts. We doen gewoon even een fotootje in dat sexy outfitje, niet zo moeilijk doen.’ Ik vond het heel lastig om tegen al die mensen op te boksen, maar ik had toen echt meer voor mezelf moeten opkomen. Helemaal omdat ik vervolgens op de cover stond met die vreselijke foto.”

Omschrijf jezelf eens als moeder.

“Ik denk dat Anaïsa me later als een prettig gestoorde moeder zal omschrijven. We spelen samen toneelstukjes, zijn aan het knutselen of doen hysterische dansjes. Ik ben soms minder streng dan ik van tevoren had bedacht. Soms roep ik iets omdat ik dan vind dat ik dat moet vinden, bijvoorbeeld niet zo lang televisiekijken. Terwijl ik later denk: waarom vind ik dat eigenlijk? Hoe erg is het als ze even rustig een film kijkt? Maar ja, dan moet ik consequent zijn en niet nee zeggen en dan gaan toegeven. Opvoeden confronteert me heel erg met de vraag: hoe wil ik het eigenlijk aanpakken? Ik heb daar niet een-twee-drie een antwoord op. Maar haar vader en ik – we zijn niet meer samen en hebben co-ouderschap – vinden het zoals ik net al zei belangrijk dat Anaïsa voor zichzelf opkomt. En dat ze gelukkig is, uiteraard. Ze laat overal lieve briefjes in huis achter, met daarop hartjes getekend en ‘ik hou van jou mama’ en ‘je bent de liefste mama’ erop geschreven. Dat geeft mij wel het idee dat ik best goed bezig ben. Ze is ook echt een heerlijk kind. Heel vrolijk, altijd blij en aan het zingen. Dat krijg ik ook vaak van mensen te horen als ze haar zien in de supermarkt, op straat of bij zwemles: ‘Jeetje, wat heb jij een blij kind!’ Ze lijkt ook op mij. Niet alleen uiterlijk is ze een kopie, maar ook wat betreft karakter. Dat theatrale zit er nu al in.”

Ben jij een type dat makkelijk uit haar comfortzone stapt?

“Eigenlijk niet. Als meisje was ik vreselijk verlegen. Het is ook wel bijzonder dat ik ben gaan acteren. Ik heb heel lang klassiek ballet gedaan en was ook best goed, maar had ook faalangst. Dan stond ik vooraan bij een uitvoering en klapte ik helemaal dicht. Ik wist niks meer en kon het ook niet afkijken, want ik stond vooraan. Mijn droom was heel lang ballerina te worden, maar ik ben zo veel meer op mijn plek als acteur. Ik heb ook lang viool gespeeld en ook toen vond ik voor anderen spelen doodeng. Als ik ging oefenen, ging ik naar mijn slaapkamer op zolder en deed ik alles dicht, de deuren, ramen én rolluiken. Ik heb in twee orkesten gezeten; dan ging ik op in het geheel en kon ik het wél. Er is niks lekkerder dan samen muziek maken. Maar als ik dan een solo moest doen, kon je me echt wegdragen. Bloednerveus en met een trillende stok zo op die snaren. Dat hoor je meteen, het is niet om aan te horen. In die zin zou ik als acteur ook niet snel een monoloog doen. Ik gedij gewoon beter in een groep, dan krijg ik vleugels.”

Lees ook
Hadewych Minis stopte met social media: ‘Ik kreeg er een onrustig gevoel van’

Acteren moet voor jou iets wezenlijks zijn, anders zou je jezelf niet de hele tijd zo voor de leeuwen gooien.

“Dat is het ook, de drang om te spelen is groter dan de angst om alleen voor het publiek te staan. Nu ik ouder ben, sta ik daar wat steviger in. Ook omdat ik ondertussen wel heb ervaren dat als je iets doet wat doodeng is, het vaak toch goed uitpakt. Dat is dan een enorme overwinning. Ik weet niet waarom ik dat heb, waarom er bij mij op een bepaalde manier veel schaamte is. Altijd maar die schaamte en altijd maar denken: o, wat zullen de anderen hiervan vinden, ze vinden vast dat ik het niet kan. Ik merk wel dat ik dat, nu ik ouder ben, steeds beter kan loslaten. Dat die schaamte-rem eraf gaat en ik daardoor vrijer speel. Dat maakt ook dat ik beter in mijn vak word. Dat had ik natuurlijk veel eerder moeten ontdekken, maar ik ben gewoon een laatbloeier.”

Lees het volledige interview met Peggy Vrijens in Flair 20-2021 , deze ligt vanaf 19 mei in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Peggy Vrijens (@peggyvrijens)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Peggy Vrijens (@peggyvrijens)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Peggy Vrijens (@peggyvrijens)

Tekst: Saskia Smith | Fotografie: Bart Honingh