Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Noortje Herlaar: ‘Met een samengesteld gezin is het zoeken naar je plek, voor iedereen’

Noortje Herlaar: ‘Met een samengesteld gezin is het zoeken naar je plek, voor iedereen’

Celebs
Noortje Herlaar: ‘Met een samengesteld gezin is het zoeken naar je plek, voor iedereen’

Actrice en zangeres Noortje Herlaar (34) was een tijdje van de radar. Ze werd moeder van Bobbi (1) en bleef tien maanden thuis. Maar dat kon alleen omdat ze wist dat ze daarna een prachtige rol had in de voorstelling ‘Lazarus’. “Heel geruststellend, dat zo’n baby niet je hele ‘zijn’ overhoophaalt.”

Het afgelopen jaar stond ook in het teken van twee uitersten: thuis bij dochter Bobbi (1) zijn én een rol in Lazarus, het theatermeesterwerk van popster David Bowie. Dat ze thuis zou blijven was deels een bewuste keuze en deels een samenloop van omstandigheden. Vooropgesteld was dat ze graag lang bij haar dochter wilde zijn. Toen ook bleek dat haar vriend, acteur Barry Atsma, rond die periode filmopnames in het buitenland had en ze wist dat ze tien maanden later een rol in Lazarus zou spelen, kon ze makkelijk haar agenda leegvegen. Ze vond het heerlijk om lang in die bubbel van dat verse moederschap te blijven hangen, maar zegt er ook meteen bij dat ze zich enorm bevoorrecht voelt. “Ik begrijp heel goed dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Het voelt ook als een luxe, dat ik er zo veel kan zijn voor haar.”

Ga je zo’n eerste dag dan met pijn in je buik naar je werk?

“Nee, want Barry was thuis. Dan heb ik er helemaal geen probleem mee om weg te gaan. Ik vind het eigenlijk alleen maar moeilijk als ik het gevoel heb dat ik haar niet helemaal rustig bij de oppas kan achterlaten. We zijn nog steeds zo verknocht aan elkaar en als ik dan voel dat ze niet wil dat ik wegga, vind ik dat lastig. Gelukkig gaat het vrijwel altijd goed. Ik denk dat ik maar twee keer of zo met pijn in mijn buik ben weggegaan.”

Heb je het gevoel dat je heel erg bent veranderd nu je moeder bent?

“Weet je, het is eigenlijk alsof ik er een laagje bij heb gekregen. Een luikje vol gevoelens en emoties dat is opengegaan. Er is ook wel een ander bewustzijn bijgekomen. Ik moet niet alleen rekening met mezelf of met Barry houden, maar ook met onze dochter. Het afwegen of je dingen wel of niet doet, is toch anders met een kind. Ik voel nu veel sneller of ik iets echt leuk vind. Bijzonder toch? Dat je gevoel door je kind scherper is geworden. Voorheen vond ik het moeilijker om dingen te beslissen. Nu doe ik dat veel, eh, ja hoe noem je dat?”

Hoe ging dat met jullie zelf die afgelopen maanden?

“Het was een behoorlijke rollercoaster waar we in zaten. Ik bedoel, het is echt wel heel intens zo’n eerste jaar wat betreft tijd en slaaptekort. Voorheen had ik gewoon zeeën van tijd en dan nam ik die tijd ook. In alles. Nu denk ik: we hebben anderhalf uur samen, zullen we even snel tot de kern komen, want ik wil heel graag dit en dit met jou bespreken. Tijd wordt een schaars goed in alle opzichten en we willen het ook heel graag leuk samen hebben. Ook daarin worden we dus efficiënt.”

Was moeder worden voor jou een langgekoesterde wens?

“Ik was daar nooit zo heel bewust mee bezig. Ik riep niet al op mijn tiende dat ik een gezin wilde hebben. Maar het past wel heel erg bij wie ik ben als mens. Dat zie ik dan wel pas achteraf. Toen Bobbi geboren was dacht ik: ja, dit klopt. Ik denk eigenlijk niet in plaatjes van hoe het moet zijn en stippel in die zin mijn leven ook niet stap voor stap uit. Ik laat het wat meer op me afkomen.”

Lees ook
Nicolette van Dam: ‘Door alles wat ik de afgelopen 2 jaar heb meegemaakt, besef ik meer wat ik heb’

‘Lazarus’ is geschreven door David Bowie, kende je zijn muziek goed?

“Niet echt. Ik zong weleens zijn nummers met de vrienden van mijn broer in de voetbalkantine. Die jongens zijn allemaal ouder dan ik en ergens op de avond riep dan altijd wel een van hen: ‘En nu even een nummertje van Bowie.’ Dat we dan allemaal keihard meezongen. Dat was mijn referentiekader, zeg maar. Maar de voorstelling gaat niet óver Bowie, hij heeft die geschreven. Dus in die zin hoefde ik ook geen kenner te zijn. Dat ben ik ondertussen wel, want ik heb zijn muziek geluisterd, documentaires gekeken en geprobeerd hem als mens en als artiest te ontrafelen.”

Kun je het thuisfront helemaal loslaten als je aan het spelen bent of sta je toch een soort van half aan als moeder?

“Moeder-zijn zet je natuurlijk nooit uit, maar ik kan wel de knop omzetten. Het is soms even puzzelen, als je dat bedoelt. Barry heeft het ook druk met zijn werk en we kijken nu per productie of het haalbaar is. Maar dat moet zich allemaal ook nog gaan uitwijzen. Het is natuurlijk best druk, een gezin en 2 onregelmatige banen.”

Jullie zijn een samengesteld gezin, daarin zit ook een bepaalde onrust, dat je de ene week een heel groot gezin bent en de andere week niet.

“Dat zijn we ondertussen wel gewend. De helft van de tijd hebben we een volle keukentafel en zitten er drie meisjes om ons heen. De andere helft zijn we alleen met Bobbi. Het is leuk om te zien hoe die drie met elkaar omgaan. Bobbi is nu één en is zich steeds meer bewust van haar zussen, die nu tien en dertien zijn. En die het op hun beurt heerlijk vinden om met haar te spelen en rond te sjouwen.”

Scheelt het denk je dat er al twee kinderen min of meer bij jullie in huis waren voor de komst van Bobbi?

“Dat kan ik natuurlijk niet zeggen, want ik weet niet beter. Het is misschien een voordeel dat ik al wist dat plannen belangrijk is. En dat het spotlicht niet alleen op jou staat als je een ouder bent. Met een samengesteld gezin is het zoeken naar je plek, voor iedereen. En dat gaat met vallen en opstaan. Het leuke is dat Bobbi de verbindende factor is tussen ons allemaal. De dochters van Barry zijn twee ontzettend leuke meiden en het is een verrijking om ze in mijn leven te hebben. Ik ben terughoudend om over hen te praten, omdat ik voorzichtig en met respect wil omgaan met de band die we met elkaar hebben. Die is namelijk heel bijzonder, maar ook kwetsbaar.

Dat Barry al vader was, scheelde overigens wel in de golf van emoties die over je heen komt. Die kwetsbaarheid en oneindige verantwoordelijkheid die ik ineens voelde, zijn op zijn zachts gezegd overweldigend. Barry kende dat gevoel al, dus hij nuanceert de boel op zo’n moment. Maar we zijn natuurlijk beiden even blij en buiten zinnen van geluk met onze dochter.”

Lees het hele interview in Flair 01-2020. Deze editie ligt vanaf 01 januari in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier

Tekst: Saskia Smith | Beeld: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee