Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Nicolette Kluijver: ‘Je kunt lieve mensen om je heen hebben die je steunen, maar in the end moet jíj ermee dealen’

Nicolette Kluijver: ‘Je kunt lieve mensen om je heen hebben die je steunen, maar in the end moet jíj ermee dealen’

Celebs
Nicolette Kluijver: ‘Je kunt lieve mensen om je heen hebben die je steunen, maar in the end moet jíj ermee dealen’

Het voordeel van heftige periodes vindt Nicolette Kluijver (36) dat je je gaat afvragen wat ertoe doet. Wat je wilt. ‘Ik was, terugkijkend, misschien wel wat oppervlakkig. Maar alles ging altijd goed.’

Loslaten

“De laatste keer dat ik huilde was afgelopen week. En ja, dat is toch altijd een beetje gênant op het schoolplein.” Ze heeft het over de eerste schooldag, de dag dat ze haar ‘kuikentjes’ na de zomervakantie afzette op het schoolplein. Daar gingen ze, Isabella van acht naar groep vijf en tweeling Sofia en Jesse van vijf naar groep drie. “Dikke tranen. Ik dacht: ik spoor niet, want ik zag andere moeders het gewoon droog houden. Maar toen de tweeling de school in liep, brak ik. Ze vonden het zelf ook heel spannend, dus dat helpt niet echt.”

‘Maar toen de tweeling de school in liep, brak ik’

“Isabella daarentegen mag ik niet eens meer gedag zeggen. Toen ik dat wel deed, liet ze merken dat dat niet de bedoeling was, haha. Dat loslaten is wel een dingetje, hoor. Dat belooft nog wat voor later als ze op zaterdagavond roept: ‘Dag mam, ik ga uit, blijf maar niet op.’ Ik liep volgens mij behoorlijk beteuterd weg, want de schooldirecteur kwam nog even naar me toe om me gerust te stellen dat dit allemaal heel normaal is.”

Fotoshoot

Ze zit aan een lange tafel in het restaurant waar net de fotoshoot is geweest. Na een doorwaakte nacht – ze heeft een nest met vier puppy’s die om de haverklap ’s nachts piepen, waardoor iedereen in huis steeds wakker wordt – dacht ze vanmorgen wel eventjes: dit hoofd en dan een fotoshoot? Maar dat legt ze ook weer snel naast zich neer. “Voordeel van ouder worden”, zegt ze schouderophalend. “Ik maak dingen niet meer belangrijker dan ze zijn. Met dit hoofd moet je het doen.” Ze is rustig, leunt ontspannen achterover. Haar in een knot, lange jurk aan, haar lange benen over elkaar. Ze heeft net de laatste scènes ingesproken van de nieuwe Nederlandse speelfilm Poeslief.

‘Ik ben nu dus officieel ‘dat vrouwtje van de dieren’ geworden’

“Ze is de stem van hoofdrolspeler Abatutu, een kat die een castingbureau begint. “Het is geen tekenfilm en dat maakt deze film zo bijzonder. Abatutu is een echte, tikje te dikke boerderijkat. Ik ben nu dus officieel ‘dat vrouwtje van de dieren’ geworden. Ik zie het al voor me hoe dat gaat in zo’n vergadering. Dat iemand zegt: ‘We hebben een stem voor de kat nodig’ en dat iemand dan roept: ‘Nicolette!’, haha.” Of ze heeft getwijfeld als dierenvriend? “Nee, ik vond het meteen leuk. En de vrouw die de dieren in de film begeleidt, anticipeert op hun natuurlijke gedrag. Even was ik bang dat mensen hun bedenkingen zouden hebben. Moet ik als dierenvriend wel in zo’n film spelen? Maar dat duurt maar een paar seconden, hoor. Daarna laat ik het van me afglijden. Ik maak me niet meer druk om wat anderen vinden en denken.”

Bewogen jaar

Het is een nogal bewogen jaar geweest voor Nicolette. Door corona lag haar werk stil, onder andere Expeditie Robinson ging niet door, en werd bekend dat zij en haar man Joost uit elkaar gaan. Over dat laatste wil ze het eigenlijk niet hebben. Niet omdat ze geheimzinnig wil doen, maar omdat het nog steeds verdrietig is en het niet alleen om haar gaat, maar ook om Joost en de kinderen. En in de fase waarin ze nu zitten, valt er ook niet zo veel te zeggen. “We zijn aan het kijken hoe we alles het beste kunnen regelen voor ons allemaal. We willen daarin vooral rust en geen druk van buitenaf.”

Die tranen op het schoolplein waren er wellicht ook omdat dit een emotionele periode is?

“Dat zal er ongetwijfeld mee te maken hebben. Ik ben gevoeliger dan ooit. Als ik eraan denk dat mijn puppy’s straks naar een ander huis gaan, schiet ik al vol. Het zijn toch een beetje mijn baby’s, hè. Daarom houd ik er een. Ik kan het gewoon niet aan om ze allemaal te laten gaan.”

Heb je dan niet het idee dat je zo’n dierenvrouwtje aan het worden bent, met al die beesten om je heen?

“Ik dacht laatst wel: waar ligt de grens? Wanneer ben ik nou zo’n gekkie geworden met veel te veel dieren in huis? Er lopen nu vier pups, twee grote honden, een kat én kippen rond. Die komen gewoon binnenlopen alsof de keuken het verlengde van hun hok is. Isabella zei laatst tegen mij dat ze het in haar klas wel een beetje vreemd vinden dat wij zo veel dieren hebben. Andere kinderen moeten een jaar lang zeuren om een cavia, bij haar loopt alles door het huis. Op woensdagmiddag wil altijd iedereen hier spelen.”

Dieren zijn ook troostend, je kunt bij ze uithuilen zonder dat ze ongevraagd advies geven.

“Nou en of! Ik heb toen ik longkanker had heel wat uren bij onze shetlander gezeten die hier toen achter in de tuin stond. Als ik met hem een stuk ging lopen door het weiland was ik heel even weg van mijn ziek-zijn. Zo’n beest wil gewoon lopen, die stelt geen ingewikkelde vragen en zegt ook niet dat dat het allemaal wel goedkomt als dat helemaal niet zeker is. Dat was fijn, hoor.” Twijfelend: “Het klinkt misschien raar, maar ik ga een opleiding volgen om paardentherapeut te worden. Om te leren hoe paarden mensen kunnen helpen die een trauma hebben.”

Dat is toch niet raar?

“Nee, dat is het ook niet. Ik twijfelde om het te zeggen, omdat mensen soms sceptisch zijn hierover, terwijl ik er juist zo in geloof. Paarden zijn heel gevoelig en oordelen niet, daarom kun je er in therapievorm goed mee werken. Toen ik voor opnames voor het programma van dierenarts Dr. Pol in Canada was, heb ik gezien hoe een meisje met autisme reageerde toen ze voor het eerst een paard zag. Ze had nog nooit geluid gemaakt, maar eenmaal bij het paard ging ze ineens brabbelen. Het lijkt me leuk om een programma te maken over de helende werking van dieren, daarom ga ik straks elke week met Guus, mijn paard, naar school in Barneveld.”

Lees ook
Fajah Lourens is zichzelf erg tegengekomen: ‘Huilbuien, onrust, kribbigheid: ik had het allemaal’

Helpt Guus je ook om dingen te verwerken?

“Ik kan in ieder geval altijd een potje ongegeneerd bij hem uithuilen. Maar bij mijn paard zijn helpt vooral om dichter bij mijn gevoel te komen. Weet je, verdriet om ziekte of een verbroken relatie is iets wat je alleen doorstaat. Je kunt allemaal ontzettend lieve mensen om je heen hebben die je allemaal steunen en er voor je zijn, maar in the end moet jij ermee dealen. Verdriet is in die zin eenzaam, zelfs als er iemand naast je zit en een arm om je heen slaat.”

Lees meer van dit interview in Flair 41, deze ligt vanaf 7 oktober in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen?
Bestellen kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Joep en Ana zijn beste vrienden❤️

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Van kamelen naar Jinek…. het is maar een kleine overgang😂

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op

Tekst: Saskia Smith, beeld: Bart Honingh, Instagram

Shoppen is altijd een goed idee