Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Najib Amhali over zijn verslaving: ‘Ik kan geen maathouden, één glas of één lijntje kan ik niet’

Najib Amhali over zijn verslaving: ‘Ik kan geen maathouden, één glas of één lijntje kan ik niet’

Najib Amhali over zijn verslaving: ‘Ik kan geen maathouden, één glas of één lijntje kan ik niet’

Cabaretier Najib Amhali (49) hoopt dat hij dit voorjaar weer kan spelen, en dan het liefst voor volle zalen. Zijn voorstelling ‘Waar was ik?’ gaat, onder meer, over zijn verslaving aan drugs en alcohol. Hij vertelt heel persoonlijke verhalen, maar er kan óók gelachen worden.

“Voor zijn vijftigste met een sixpack op de cover van Men’s Health staan, dat lijkt hem een goed plan. ‘Geen grap, hè, ik meen dit serieus’, zegt hij er ter verduidelijking bij als we videobellen. Het nieuwe jaar is dan nog maar een paar weken op weg. ‘In april word ik vijftig, dus nog een paar maanden, gaat lukken!’ Vijftig worden vindt hij overigens prima, “Het is maar een getal, hè”, maar zorgt ook voor doemscenario’s in zijn hoofd. ‘Mijn vader overleed op zijn 53ste aan zijn hart. Hij had al jaren een kunstklep. Ik merk dat ik daar nu meer dan ooit over nadenk. Is het genetisch? Moet ik het niet eens laten checken? Ik leef nu heel gezond, drink niet meer, gebruik geen drugs meer, sport, maar toch.'”

Raakte je in paniek toen vorig jaar alles dichtging en je min of meer van de een op de andere dag thuiszat?

“Ik kan in dit soort situaties redelijk rustig blijven, dus het is niet zo dat ik sta te stuiteren van paniek, maar ik maak me natuurlijk wel zorgen. Ik kan niet meer optreden en dat betekent ook dat mijn geluidsman, lichttechnicus, chauffeur en de mensen van het theater geen werk meer hebben. Mijn vrouw is kapster en heeft een eigen zaak, die is nu [dit interview is afgenomen voor de recentste versoepelingen, red.] alweer maanden dicht. Hoe langer het duurt, hoe onrustiger ik word. De gedachte of ik niet een ander beroep moet kiezen, is de afgelopen maanden echt weleens door mijn hoofd geschoten.”

Kun je uitleggen wat op het podium staan voor jou betekent?

“Dat ik mijn verhaal kan vertellen, op mijn manier. Kijk, als jij mij interviewt, heb ik daar geen invloed op. Jij bepaalt welke kant het opgaat. Op een podium maak ik het verhaal. En het kan alle kanten op gaan, maar het gaat wel de kant op die ik wil. Hoe, wat, wanneer; ik ben in charge. En dat is een enorme vrijheid en in die vrijheid ben ik op mijn best. Cabaret is heel veelzijdig, daarin zit ook die vrijheid. Ik laat mensen lachen, maar houd ze ook een spiegel voor. En het is een technisch vak, dat vind ik leuk. Het is echt meer dan het podium oplopen en een grappig verhaal vertellen. Timing is ontzettend belangrijk. Een grap is spanning opbouwen en dan zorgen dat de clou precies goed valt. En dat is eigenlijk elke avond anders, omdat elk publiek een andere energie heeft. Maar als het klopt, is dat zó’n euforisch gevoel.”

Je bent zelf jarenlang verslaafd geweest aan coke, gokken en drank. Tweeënhalf jaar geleden ben je met alles gestopt.

“Op 14 juni 2018. Dat was de dag dat ik de knop omzette, dat ik dacht: nu is het écht klaar. Ik had de goot gezien, ik was een schim van mezelf, ik zoop en snoof de hele nacht door en was overdag niet te genieten. Ik was somber, voelde me heel eenzaam en dacht: als ik zou kunnen verdwijnen, zou dat misschien wel het beste zijn. Niet zozeer dat ik speelde met de gedachte om er een eind aan te maken, maar ik zag geen uitweg meer. Er moest iets gebeuren. Het was afkicken of nog dieper wegzakken. Dat laatste wilde ik absoluut niet. Hoe ver ik ook heen was, hoe alleen ik me ook voelde, ik vond dat ik mijn verantwoordelijkheid als man en vader moest nemen. De liefde voor Niama en onze twee zonen was gelukkig sterker dan mijn verslaving.”

Lees ook
Lucille Werner gaat de politiek in: ‘Ik zal ongetwijfeld een keer voor mijn beurt praten’

De knop omzetten is één, je leven anders inrichten is iets anders. Kun je zeggen dat dat je is gelukt?

“Ja, maar alleen omdat ik had besloten dat als ik de omslag zou maken het rigoureus moest zijn. Ik kan geen maathouden, één glas of één lijntje kan ik niet. En dat wilde ik ook niet. Als je wilt stoppen en gezond wilt leven, moet je er helemaal voor gaan, niet een beetje. Maar de grootste stimulans was, en is, mijn gezin. Ik heb in groepstherapie gezeten met mensen die alles waren verloren, hun werk, gezin, geld, huis; dat had ik gelukkig allemaal nog.” Dan na een stilte: “Ik merkte dat er achteruitgang was in alles. Alles was negatief, alles stond in het teken van gebruiken: flessen verstoppen, liegen, smoesjes verzinnen. Ik zat in een vicieuze cirkel, doodmoe was ik ervan. Toen ik stopte, merkte ik na één dag al het verschil. Ik had geen hoofdpijn meer, want ja, dat spul gaat in je holtes zitten, en ik was gevoelsmatig kilo’s lichter omdat ik geen schuldgevoel meer meetorste de hele dag. Een dubbelleven leiden kost bakken met energie.”

Lees het volledige interview met Najib Amhali in Flair 11-2021 , deze ligt vanaf 17 maart in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Saskia Smith | Fotografie: Bart Honingh