Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Model en presentatrice Loiza Lamers (26): ‘Ik had maar één droom: vrouw worden. De rest was bijzaak’

Model en presentatrice Loiza Lamers (26): ‘Ik had maar één droom: vrouw worden. De rest was bijzaak’

Model en presentatrice Loiza Lamers (26): ‘Ik had maar één droom: vrouw worden. De rest was bijzaak’

Model en presentatrice Loiza Lamers (26) schreef samen met haar moeder Mirjam een boek over transgender zijn en hoe ze als gezin dat pad hebben bewandeld. “Mijn ouders zijn van onschatbare waarde geweest, dit is vooral een boek over liefde.”

“Een coming-out heb ik niet echt gehad. Dat was niet nodig, mijn ouders hebben gewoon goed opgelet.” Loiza – ruim zwart colbert, spijkertuinpak, zwarte kistjes aan haar voeten – zegt dat ze die vraag, ‘wanneer was jouw coming-out?’, altijd met een tikje bezwaard gevoel beantwoordt. Bij anderen zit er vaak een enorme lading achter, maar bij haar was het er gewoon. “Ik werd geboren in een jongenslichaam en dat vond ik vervelend, maar verder dacht ik daar niet al te veel over na.

Ik was zoals ik was en mijn ouders, broertje en zusje gingen daar gewoon in mee. Ik heb er geen psychologische trauma’s aan overgehouden. En mijn ouders waren oplettend. Ze zagen dat ik ongelukkig werd van het jongetje spelen en zijn naar antwoorden gaan zoeken. Dat was in 2000, gender-dysforie was nog helemaal niet zo bekend als nu en toch zaten mijn ouders avonden te speuren op internet.”

Je hebt samen met je moeder een boek geschreven, over de transitie die jij én jullie als gezin hebben gemaakt.

“We kregen ongelofelijk veel vragen. Van kinderen en hun ouders. Ze wilden weten hoe wij dat als gezin hadden gedaan, hoe ik me heb kunnen wapenen tegen de buitenwereld, hoe het komt dat ik zo sterk uit het hele proces ben gekomen. Mijn moeder en ik zaten een keer in de auto toen ik via Instagram een bericht kreeg van Tess, de moeder van Martijn, ook een jongen die was geboren in het voor hem verkeerde lichaam.

Zij schreef dat ze niet wist wat ze kon doen voor Martijn en dat ze bang was voor de pijn die anderen hem zouden aandoen. Ik las de brief voor aan mijn moeder. Het raakte ons, omdat het zo herkenbaar was. Nadat ik Holland’s next top model had gewonnen, kregen we meer van dat soort brieven. Toen ik in de auto het bericht van Tess had voorgelezen aan mijn moeder, besloten we dat we een boek moesten gaan schrijven. Dan konden we iedereen antwoord geven.”

Mensen willen weten waarom jij zo sterk uit het proces bent gekomen, waarom denk je dat het jou is gelukt?

“Dat komt door mijn ouders. Zij waren de veilige haven waar ik kon schuilen, het platform waarop ik kon bouwen, bij hen kon ik fouten maken, boos en verdrietig zijn, maar vooral groeien. Ik heb thuis nooit die strijd van acceptatie hoeven voeren. Ik ken genoeg verhalen van mensen die dat wel moesten en dat is echt verschrikkelijk.

Ik ben als kind enorm gepest. De buiten-wereld is keihard. Ik ben geslagen, van mijn fiets getrokken, in mijn gezicht gespuugd. Vanaf mijn zevende ging ik als meisje naar school en had ik mijn naam van Lucas naar Luus veranderd, maar nog jaren later bleven jongens op straat ‘Lucas’ naar me roepen. Maar thuis was het veilig. Dan was mijn moeder er, kon ik bij haar uithuilen en mocht ik mijn prinsessenjurk aan en verder spelen. Ze maakte op een bepaalde manier alles wat slecht was weer goed. Achteraf gezien is dat een valkuil geweest.”

‘De buitenwereld is keihard. Ik ben geslagen, van mijn fiets getrokken, in mijn gezicht gespuugd’

Waarom?

“Mijn moeder kon de pijn die ik op dat moment had niet verdragen. Uit liefde probeerde ze alles zo snel mogelijk weer goed te maken. Ze wilde ervoor zorgen dat er direct weer een fijne sfeer in huis hing en dat we vooral niet te lang stil bleven staan bij wat er was gebeurd. Ze deed alsof het pesten er niet was, maar dat was er natuurlijk wel. Mijn moeder is de allerliefste en ik snap heel goed waarom ze dat deed, ze is vroeger zelf ook gepest. Maar het was beter geweest als er wel plaats was geweest voor het verdriet van worden afgewezen en er niet bij horen. Ik ben door het wegstoppen harder dan ik wil zijn. Ik laat mijn verdriet moeilijk zien. Bij tegenslag ben ik de eerste die roept: ‘Oké, we moeten door’.”

Wat voor kind was je?

“Geen makkelijk kind. Ik was dominant, ging veel tegen mijn moeder in, omdat we zo vervlochten waren met elkaar, maar ook omdat we op elkaar lijken. Ik was ook heel druk, ADHD weten we nu, en wilde alles ontdekken, alles meemaken. Ik ging ook elke confrontatie aan, om gek van te worden. Ik heb me daar schuldig om gevoeld. Naar mijn ouders, maar ook naar mijn broertje en zusje. Ik eiste soms alle aandacht op. Zij ervaren het gelukkig anders en zijn blij met mij als hun zus.”

Lees ook
Zanger en acteur Jim Bakkum (34): ‘Het is nu tijd dat ik bewustere keuzes ga maken’

En je vader?

“Mijn moeder staat meer in the picture, maar mijn vader was ook overal bij betrokken. Zonder hem had ik het niet gekund. Ze hadden het ook niet zonder elkaar gekund. Mijn vader was het tegenwicht dat we nodig hadden. Als ik clashte met mijn moeder, zei hij: ‘Ze is ook mijn dochter, laat mij maar even.’ Hij heeft me altijd gesteund. Mijn ouders zijn van onschatbare waarde geweest, het is daarom vooral een boek over liefde. De weg die we hebben afgelegd was moeizaam, hobbelig, onbekend, spannend, maar we konden het omdat we elkaar hadden. Als ik terugkijk op mijn jeugd is dat wat ik voel: liefde.”

Had je als kind het werk wat je nu doet voor ogen?

“Ik was daar als kind niet mee bezig. Ik had maar één droom: vrouw worden. De rest was bijzaak. Ik zat op de havo, maar ben op mijn vijftiende naar de kappersschool gegaan. Ik kon mijn draai niet vinden op school en dat vond ik interessant. Daarna kwam Holland’s next top model. Dat was wel een droom. Met mijn zusje keek ik altijd naar dat programma. Zij wilde zich opgeven, maar heeft dat uiteindelijk nooit gedaan. Ik was in die tijd twintig kilo afgevallen en dacht: ik probeer het gewoon. The rest is history. Bizar, toch?”

Het neigt naar een sprookje: en ze leefde nog lang en gelukkig.

“Ja. Al was de weg ernaartoe ook zwaar. Ik heb periodes gehad dat ik heel depressief was. Nadat ik HNTM had gewonnen, stapte ik een wereld in die ik niet kende. En die ik alleen moest ontdekken. Maar als mijn moeder geen controle meer had over mijn geluk, zoals ze dat vroeger deed als ik uit school kwam, hoe wist ze dan dat het goed met mij ging? Het was een ingewikkelde periode.

Mijn carrière kwam niet meteen van de grond, ik zat thuis zonder werk. Mijn moeder en ik waren door al die jaren en het transitietraject zo met elkaar vervlochten, dat het bijna een obsessie was. Ze deed alles voor me, haar focus was op mij: ik moest gelukkig zijn. Snap je hoe ingewikkeld onze band was? Dat hebben we moeten doorbreken. Ik moest leren vallen en opstaan, mijn moeder moest leren mij los te laten. Eigenlijk moest ik de regie over mijn eigen leven terugnemen. Dat ben ik gaan doen. Gelukkig kwamen de opdrachten uiteindelijk ook binnen, waardoor ik veel naar het buitenland moest.”

Lees het hele interview met Loiza Lamers in Flair 45-2021, deze ligt van 10 t/m 16 november in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

tekst Saskia Smith | fotografie Bart Honingh