Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Manuel Broekman raakte zichzelf kwijt: ‘Ik ging extreem veel werken, feesten, drinken: alles om geen pijn te voelen’

Manuel Broekman raakte zichzelf kwijt: ‘Ik ging extreem veel werken, feesten, drinken: alles om geen pijn te voelen’

Celebs
Manuel Broekman raakte zichzelf kwijt: ‘Ik ging extreem veel werken, feesten, drinken: alles om geen pijn te voelen’

Acteur Manuel Broekman (33) zit lekker in z’n vel. Dat was een jaar geleden wel anders: hij rouwde om zijn vader en zijn verbroken relatie en ‘ging als een zombie door het leven’. Hij is volwassen geworden. Maar die baby, dat blijft een impertinente vraag. ‘Juist nu, na dat donkere jaar, is het goed om tijd voor mezelf en mijn vriendin te hebben.’

Duik in het IJ

Die ochtend heeft hij om half acht al een duik in het Amsterdamse IJ genomen. Samen met zijn vriend, voetballer Evgeniy Levchenko. Het voornemen is om de hele winter buiten te zwemmen. Een beter begin van de dag is er niet en het past goed bij zijn gezonde leefstijl. Meer bewegen, meer de natuur in, vroeg naar bed. Hij voelt zich goed en zit lekker in zijn vel, zo zegt hij even later. Waarmee hij bedoelt dat hij meer in balans is en meer in contact met zichzelf. Daar ging wel een behoorlijk zwaar en donker jaar aan vooraf.

‘Ik was mezelf kwijt geraakt en ging in een soort overdrive werken, feesten, drinken’

Begin dit jaar zette Manuel zijn social media-accounts en zijn werk on hold en verdween hij van de radar. Het was hem gewoon te veel geworden. Het verdriet om zijn vader die plotseling was overleden en om zijn verbroken relatie overspoelde hem. “Ik was mezelf kwijtgeraakt. Ik ging in een soort overdrive werken, feesten, drinken: alles om geen pijn te voelen. Maar je kunt jezelf maar zo lang verdoven. Op een gegeven moment moet je het verdriet toch echt aangaan.”

Is er één bepalend moment geweest waarop je dacht: zo kan het niet verder?

“In januari trad ik als dj op tijdens Fuikdag op Curaçao (een feestdag op het water aan de Fuikbaai, red.). Het was de afsluiting van een seizoen dat in het teken stond van festivals, feestjes en veel optredens. Fuikdag was een krankzinnig feest, dat nog dagenlang aanhield. Op de terugweg in het vliegtuig voelde ik me ineens heel leeg. De mensen om me heen lagen te slapen, ik was als enige wakker en zapte doelloos langs de films die werden aangeboden. Ineens dacht ik: wie ben ik eigenlijk als ik niet op het podium sta? Ik kon de vraag niet beantwoorden, een pijnlijk besef.”

“De maanden ervoor had ik misschien wel mijn langste rol ooit gespeeld: die leuke dj, die jolige man op het podium, die jongen die het allemaal voor elkaar had. Maar was dat wel zo? Ik bevond me in een soort zombie-achtige staat van zijn. Ik deed van alles, maar voelde niks. En ik vroeg me dingen af als: heb ik wel genoeg tijd met hem doorgebracht? Had hij vertrouwen in mij? Het was zo heftig, dat ik wegvluchtte, maar zo’n automatische piloot is maar even fijn. Uiteindelijk realiseerde ik me dat ik er doorheen moest. Je kunt niet blijven vluchten voor jezelf.”

Was die gedachte voldoende om je in beweging te krijgen?

“Nou ja, dat gaat, zeker in het begin, met vallen en opstaan. De zoektocht naar jezelf is een mooi, maar vooral moeilijk proces. Ik moest mezelf afpellen, alle zorgvuldig opgebouwde lagen afbreken om tot de kern te komen van wie ik ben. Ik vond dat ingewikkeld, ik kon niet op de bank zitten en denken: zo, nu ga ik eens even met mezelf aan de slag. Gelukkig kom ik uit een hecht en betrokken gezin. Als kind voelde ik me verantwoordelijk voor de overbezorgdheid van mijn ouders. Hoe ik omging met mijn eigen kwetsbaarheid, daar had ik nog nooit eerder bij stilgestaan.”

“Toen mijn familie doorhad dat het niet goed met me ging, raadde mijn oom me aan om te gaan wandelen. Ik kon in mijn bed blijven liggen, maar ook op tijd opstaan en naar buiten gaan. Gek genoeg was dat voor mij de tool die ik nodig had. Buiten kon ik mijn hoofd leegmaken, durfde ik te voelen. Dat klinkt misschien allemaal wat zweverig, maar toen ik naar de Veluwe ging om in het bos te lopen, werd ik overvallen door de rust en de puurheid. Toen kon ik wél huilen.”

Omdat er in het bos ook geen mensen zijn die meekijken?

“Ik ben niet iemand die makkelijk huilt. Ik laat ook niet snel zien hoe ik me voel. Het is makkelijker om die impulsieve jongen met een go go go-mentaliteit te zijn, dan de jongen die het allemaal even niet weet. En toch heb ik dat moeten loslaten. Ik ben heel vrij opgevoed door lieve, gevoelige ouders. Mijn ouders hebben mij altijd het gevoel gegeven dat alles altijd wel goed kwam. En dat geeft ontzettend veel vertrouwen, maar is lastig als het even niet goed gaat. Want hoe pak je jezelf dan op? Ik ben bij mijn moeder geweest.”

‘Ik ben op een punt gekomen dat ik verdieping in mijn leven zoek. Is dat volwassen? Zeg jij het maar’

“Dat was fijn, ook omdat ik het prettig vond om op een plek te zijn waar ik me dicht bij mijn vader voelde. Ik had tot de dood van mijn vader nog nooit iets heftigs meegemaakt. Ja, de dood van mijn hondje Madammeke, toen ik een jaar of twintig was.” Dan na een stilte: “Weet je, rouwen is eigenlijk een heel eenzaam proces. Ik heb echt lieve mensen om me heen, maar niemand kan voelen wat ik voel. Ik sloot me ook voor anderen af, ik dacht: dit is mijn verdriet en niemand snapt het, dus laat mij maar in mijn cocon zitten. Ook vond ik het raar dat voor mijn gevoel mijn rol binnen ons gezin veranderde. Ineens voelde ik me de man, maar hoe moest ik die rol invullen?”

Weet je dat ondertussen?

“Die rol kán ik natuurlijk niet invullen. Ik ben niet mijn vader, al voel ik wel die verantwoordelijkheid. Mijn moeder en zus kunnen prima voor zichzelf zorgen, maar ik had zoiets van: het móét goed met hen gaan. Ik heb altijd gedacht dat ik een moederskindje was, maar ik lijk óók op mijn vader. Niet alleen fysiek, ik heb precies dezelfde handen als hij, maar we delen ook bepaalde karaktertrekjes. We hadden hetzelfde gevoel voor humor, ik kon heel erg met hem lachen. Ik zei vaak tegen mijn vader dat ik van hem hield en dan zei hij altijd: ‘Ik ook van jou, jongen.’ Daar ben ik achteraf heel blij mee, dat dat houden-van-gevoel in ons verankerd zat.”

Wat mis je het meest van hem?

“Eigenlijk de simpele dingen. Als ik voor de deur stond, stak hij altijd zijn hoofd uit het raam en riep: ‘Hee mannetje!’. Eigenlijk mis ik dat gevoel van gedragen worden, dat er altijd een soort pilaar is waar je tegenaan kunt leunen. Ik kan niet meer zijn zoon zijn, hij kan me niet meer spiegelen als vader.”

Lees ook
Kluun over vervolgboek op ‘Komt een vrouw bij de dokter’: ‘Mensen blijven vergelijken, maar ik ben Stijn niet’

Hoe zou je het afgelopen jaar voor jezelf omschrijven?

Manuel denkt even na. “Als een jaar van transformatie. Ik ben volwassen geworden, al stuit zo’n zin me ook tegen de borst, want wat is volwassen? Dat je kwetsbaar durft te zijn? Ik denk dat ik dat ondertussen wel durf. In het gareel lopen, in een opgelegd systeem spelen, of dat nou voetbal of school was, ik wilde het nooit. Ik kon leuk voetballen, werd ook gescout, maar paste niet in het systeem van de KNVB. Toen ik op de toneelschool in Maastricht zat, zagen ze mijn talent maar konden me niet ‘breken’, ik blééf dat kind.”

“Dwars, impulsief: ik kan het zelf allemaal wel. Met die transformatie bedoel ik dat ik nu wél durf stil te staan, wél durf te zeggen dat ik het niet alleen kan. Ik ben op een punt gekomen dat ik verdieping in mijn leven zoek. Dat betekent dat ik niet iedereen tevreden kan stellen. De gangmaker zijn is prima, maar mijn thuis, mijn vriendin en ik, staan nu op één. Is dat volwassen? Zeg jij het maar.”

Lees meer van dit interview in Flair 46, deze ligt vanaf 11 november in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen?
Bestellen kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

De cake is niet voor de poes!! #sunday

Een bericht gedeeld door Manuel Broekman (@manuelbroekman) op

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

It’s Saturday, what’s your excuse? 🥳🤪

Een bericht gedeeld door Manuel Broekman (@manuelbroekman) op

Tekst: Saskia Smith, beeld: Bart Honingh, Instagram

Shoppen is altijd een goed idee