Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Lucy Woesthoff over haar relatie met Dinand: ‘Ik ben over mijn eigen grenzen heen gegaan’

Lucy Woesthoff over haar relatie met Dinand: ‘Ik ben over mijn eigen grenzen heen gegaan’

Lucy Woesthoff over haar relatie met Dinand: ‘Ik ben over mijn eigen grenzen heen gegaan’

Ze ziet zichzelf niet als schrijver, maar ondertussen heeft Lucy Woesthoff (41) wel gewoon een besteller op haar naam staan. ‘Woman’ is een boek over liefde, dood, ouder worden en de kracht van vrouwen. ‘Kom bij mij niet aan met: na je veertigste is het wel zo’n beetje klaar, of ouder worden is vreselijk. Ik vind het een voorrecht om in deze fase van mijn leven te zitten.’

Jouw eerste boek werd een bestseller, waarom denk je dat het een succes is geworden?

“Ik denk dat veel vrouwen zich er op een bepaalde manier in herkennen. De onzekerheden, de struggles, het uitvogelen wie je bent en wat je wil, hoe je in het leven staat; ik wilde laten zien dat iedere vrouw dat heeft. En dat je dus niet alleen bent. Het voelde ook goed om mijn ervaringen over het begin van mijn relatie met Dinand en mijn band met Guusje op papier te zetten. Ik wilde graag een positieve ervaring delen. Veel vrouwen hebben moeite met een nieuwe partner na een scheiding, of als iemand is overleden. Terwijl ik juist denk dat die eerste vrouw of nieuwe vriendin niet je vijand hoeft te zijn.”

“Toen ik Dinand leerde kennen, was hij weduwnaar. Guusje was heel erg bekend in Nederland, iedereen leefde met hem mee. Ik besefte al snel dat verbinding maken de enige manier is om liefde te vinden in verdriet en toekomst in verlies. En die verbinding heb ik met Guusje gezocht, van vrouw tot vrouw. Daarnaast vond ik het ook helend om mijn verhaal voor mezelf op papier te zetten. De mooie dingen die ik heb meegemaakt, maar ook de dingen waar ik zelf mee heb geworsteld.”

Wat was dat dan?

“De eerste jaren met Dinand waren een soort emotionele achtbaan. We leerden elkaar een paar maanden na Guusjes dood kennen. Ik werkte in Engeland bij een groot kantoor dat de pr voor artiesten deed en Kane wilde doorbreken in de UK. In het begin was onze relatie professioneel, maar toen ik naar Nederland ging om hem te zien optreden, voelde ik ineens dat dit de man was met wie ik oud zou worden. Gek hè? Later werden we verliefd en dat was heerlijk én ingewikkeld.”

“Hij had zijn carrière, ik de mijne, hij was vader van een baby, we woonden in twee verschillende landen, hadden een andere achtergrond. Maar de liefde was te sterk. Ik verhuisde van Engeland naar Nederland, sprak de taal niet, kende de cultuur niet en wilde het ontzettend goed voor Dean doen. Dus ik heb me erin gestort met alles wat ik had en niet echt de ruimte genomen, of mezelf gegeven, om na te denken wat het voor mij betekende. Het was soms heel challenging. Zeker die eerste jaren was ik echt heel moe, omdat het me zo veel energie kostte om het goed te willen doen. In die zin ben ik ook wel over mijn eigen grenzen gegaan.”

Wat wil jij jouw kinderen meegeven?

“Ik wil ze vooral in hun kracht zetten. Dat ze gelukkig zijn en in zichzelf geloven. Ik had vroeger wel meer overtuigd van mijn eigen kunnen willen zijn. Maar ik luisterde te vaak naar anderen. Was ik maar eigenwijzer geweest en minder onzeker. Dat probeer ik mijn kinderen mee te geven: blijf dicht bij jezelf en leid het leven dat jij wilt.”

Leg je dan ook de nadruk op vrouwen-empowerment, zodat jouw dochter niet dat voorbeeld van ‘pleasen’ krijgt?

“Jazeker, maar dat geldt ook voor mijn zonen. Ook zij moeten leren om hun eigen pad te kiezen zonder druk van leeftijdsgenoten of verwachtingen van buitenaf. We voeren soms moeilijke gesprekken over wat er nog mis en oneerlijk is in de wereld, bijvoorbeeld hoe sommige mannen vrouwen behandelen. Ze zijn nog jong, maar ik vind het belangrijk om dit soort zaadjes vroeg te planten.”

Lees ook
Tweelingmoeder Sanne Vogel: ‘Toen ik vroeg naar plantaardige kunstvoeding, schrok ik van alle oordelen’

Komen jij en Dinand nog een beetje aan elkaar toe, of staan jullie nog, zoals veel ouders, in standje ‘overleven’?

“De kinderen worden wat ouder, er is langzaam wat meer ruimte voor elkaar, maar het is op sommige momenten echt nog overleven. Zes mensen onder één dak betekent ook zes persoonlijkheden, zes meningen, zes keer álles. Gelukkig zijn Dinand en ik een goed team. Wij hebben eigenlijk nooit knallende ruzie. En dat is best bijzonder, omdat we allebei sterke karakters hebben. Dinand kan best wel dominant zijn, maar ik laat niet over me heen lopen. Dus de balans is daarmee gewaarborgd. En daarmee is niet alles perfect, er zijn genoeg momenten dat we elkaar helemaal niet begrijpen. En dan kijken we elkaar ook echt aan van: hoezo heeft dit zolang gewerkt? Nou ja, het werkt, omdat we investeren in elkaar. Quality time klinkt cliché, maar dat moet je jezelf en elkaar gunnen.”

“Het scheelt dat ik hem door de jaren heen alleen maar leuker en leuker vind worden en ik dus ook heel graag met en bij hem ben. Dinand zei een keer in een interview dat er in elke relatie bergen zijn om samen te beklimmen, maar wij stonden gelijk voor de Mount Everest, bij wijze van spreken. Dat heeft ons heel sterk gemaakt en voor een solide basis gezorgd. We zijn vanaf het begin ook eerlijk geweest over onze gevoelens, en dat is soms fijn om te horen en even zo vaak heel confronterend. Maar dat hadden – en hebben – we nodig om samen door te kunnen gaan. In wrijving zit ook verrijking. Ik kan boos zijn, maar weet ook dat ik hem daarna wel weer beter begrijp. En het is gewoon hard werken. Die zeventien jaar dat we samen zijn, hebben we echt niet cadeau gekregen. Maar ik zie mezelf nog steeds oud worden met hem. En avonturen aangaan. Wie weet gaan we over een paar jaar wel in Engeland wonen.”

Lees het volledige interview met Lucy Woesthoff in Flair 17-2021 , deze ligt vanaf 28 april in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Saskia Smith | Fotografie: Esmée Franken