Je bent hier: Home > Celebs > Kim-Lian: Wat zal het stil zijn als pa er ooit niet meer is. Wat een rust. Wat een leegte! 

Kim-Lian: Wat zal het stil zijn als pa er ooit niet meer is. Wat een rust. Wat een leegte! 

Celebs
Kim-Lian: Wat zal het stil zijn als pa er ooit niet meer is. Wat een rust. Wat een leegte! 

Kim-Lian van der Meij (37) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (38), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (9), William (7) en Benjamin (4). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven. 

Lees ook: Kim-Lian: ‘Mijn halve kies is afgebroken’

On the road met pa
Ik heb het al eens eerder een column geschreven over mijn vader. Maar voor diegenen die nog nooit van hem hebben gehoord, zijn naam is Ronald. Ron voor intimi. Zelf zegt hij Ronnieboy. Ik noem hem pap. En de laatste tijd betrap ik mezelf erop dat ik hem ook weleens pa noem. Het zal de leeftijd wel zijn, want zo noemde hij mijn opa (zijn vader) ook toen hij zo oud was als ik.

Mijn pa is een gezelligheidsdier. Altijd in voor een praatje met Jan en alleman. Of het nu stratenmakers zijn of een hoge pief bij de bank, zijn vlotte babbel breekt altijd het ijs. Hij is 63 jaar, werkt nog steeds en klust in zijn vrije tijd maar al te graag bij zijn kinderen. Hij heeft er drie, dus daar heeft-ie z’n handen aan vol. Beetje tuinieren, scharniertjes inoliën, kapotte kastjes en laatjes maken… dat soort dingen. Heel handig natuurlijk. En gezellig. Maar soms iets té gezellig. Hij houdt namelijk geen seconde zijn mond. Hij babbelt maar door en door. Net als een vrouw. Hij heeft er géén (een vaste vrouw) op dit moment, dus wellicht vervult hij die rol dan maar zelf.

Als de klusjes zijn gedaan, gaat-ie zich vervelen. En dat merk ik altijd aan de volgende tekst, ’s ochtends bij mij aan de keukentafel met een kop koffie: ‘Eh Kim, wat ga je doen vandaag?’ Ik: ‘Nou pap, ik moet zo meteen naar Rotterdam.’ Mijn vader: ‘Oh Rotterdam, ja? Da’s wel een eindje rijden zeg en ik ben vrij…’ Lees: ‘Zal ik met je meegaan?’ Ik kan je wel chauffeuren, dan kun jij rustig je make-up doen in de auto en voorbereiden wat je moet voorbereiden.’

‘De meeste van zijn anekdotes heb ik al duizend keer gehoord, maar dat boeit hem niet’

Hij bedenkt dus voor mij wat de voordelen zijn als hij me ergens naartoe rijdt. En dat hoeft-ie helemaal niet te doen, want ik ga met alle liefde met hem op pad. Ik vind het alleen maar gezellig. Het maakt niet uit waar ik heen ga en wat ik daar moet doen, want hij vermaakt zich wel. Ik hoef nooit op hem te letten of hem te vermaken. En zo is mijn vader dus al jaren zo nu en dan mijn (onbetaalde) chauffeur. Ideaal! Bij alle musicaltours die ik deed, ging hij regelmatig mee. Vooral toen ik zwanger was en hij vond dat ik niet meer zelf moest rijden. Ook bij vele presentaties, optredens en lezingen in het land zit ik naast hem in de auto, terwijl hij achter het stuur aan één stuk door praat. Bla bla bla, klets kets klets, rabarber rabarber rabarber… Ik luister vaak niet eens meer, want de meeste verhalen en anekdotes heb ik al duizend keer gehoord, zonder overdrijven. Écht. Hij valt in herhaling. Maar dat boeit hem niet, zegt-ie. Sommige dingen zijn zó leuk, die kun je wel duizend keer vertellen, aldus mijn pa. Volgens mij hoef ik niet eens te luisteren, want ook zonder een reactie van mijn kant lacht-ie zelf het hardst om zijn eigen grappen. Hij praat vooral voor zichzelf, denk ik. Het is net of ik de radio aan heb, zo’n lekker achtergrondgeluidje terwijl ik in gedachten afdwaal.

Maar goed, zo reden we dus laatst naar Rotterdam. Op de terugweg gingen we nog even langs bij mijn zus Dionne voor een borreltje. Ook daar zat pa nog steeds op zijn praatstoel. Maar dan lopend achter haar aan, terwijl zij aan het koken was, ondertussen de was opvouwde en twee drukke kinderen probeerde te pamperen. En zoals alléén mijn zus dat zo mooi kan (met de nodige irritatie in haar stem, maar toch op humoristische en liefdevolle wijze), zei ze: ‘Eh pap, je hoeft niet altijd elke stilte op te vullen hè?!’ Ik lag in een deuk en mijn vader gelukkig ook, want na 63 jaar ken je jezelf een beetje. Maar die opmerking heeft me ook aan het denken gezet. Wat zal het stil zijn als hij er ooit niet meer is. Wat een rust. Wat een leegte! Wat zal ik die ‘gezellige ruis op niks af’ missen. Dus daarom denk ik voortaan: klets maar, pa. Praat maar honderduit! Heb je nog iets te vertellen, pa?

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee