Je bent hier: Home > Celebs > Kim-Lian vraagt zich af: ‘Is het gebruikelijk bij honden om bij een afscheid in de asresten te rollen?’

Kim-Lian vraagt zich af: ‘Is het gebruikelijk bij honden om bij een afscheid in de asresten te rollen?’

Celebs
Kim-Lian vraagt zich af: ‘Is het gebruikelijk bij honden om bij een afscheid in de asresten te rollen?’

Kim-Lian van der Meij (37) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (38), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (9), William (7) en Benjamin (4). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Kim-Lian: ‘Op Gotland, met kilometers aan prachtige, robuuste stranden, komen we bij’

Al weken stond Skai, onze lieve viervoeter, op de dressoirkast. In een kartonnen koker met daarop een afdruk van een prachtig lavendelbos. Na dertien jaar trouwe vriendschap was hij overleden. We hadden hem laten cremeren, met in ons achterhoofd het idee om hem mee te nemen naar Zweden om zijn as daar, op zijn favoriete wandelplek, uit te strooien.
Zijn dood hebben we inmiddels verwerkt en we kunnen over hem praten of aan hem denken zonder in tranen uit te barsten. Sterker nog, meestal lachen we om hem als we denken aan z’n malle trekjes en eigenschappen.

In de meivakantie vertrokken we met het hele gezin naar Zweden, naar ons vaste plekje daar. Ons eigen huis. De auto zat afgeladen vol en we reden net de oprit af, toen ik opeens dacht: stop! Skai! Ik rende naar binnen en daar stond-ie geduldig op ons te wachten. De koker dan. Skai zelf zou nooit zo rustig hebben staan wachten, maar beledigd tegen me zijn opgesprongen. ’Hoe kon je me nou bijna vergeten?!’ ‘Sorry Skai, natuurlijk mag je mee.’ Vijftien uur lang heeft-ie braaf bij de passagiersstoel tussen mijn voeten gestaan. Twaalf uur snelweg in Nederland, Duitsland, Denemarken en Zweden en drie uur met de boot. De eerstvolgende mooie (lees: droge) dag, vertrokken we met Moon (Skai’s zus) en de nieuwe puppy’s naar een prachtig meer, omringd door hoge sparrenbomen.

En noem me zweverig, maar bij de eerste asvlaag die door de lucht vloog, brak de zon door.

Mijn idee was om zijn as over het water uit te strooien, maar het was bewolkt, het waaide nogal en het zag er eigenlijk behoorlijk troosteloos uit. Iets verderop zagen de kinderen een mooie open plek tussen jonge sparrenbomen. Op de grond lagen zacht mos en een paar kalkstenen, met hier en daar ‘vitsippa’ (bosanemonen). De wind was hier nauwelijks voelbaar. Een mooie, rustige plek met uitzicht over het meer. Dit was de plek, hier gingen we het doen. We gaven allemaal een kus op de koker en om de beurt hebben we zijn as uitgestrooid. Ik was verrast dat zijn as zo wit was. Ik weet niet wat ik dan precies verwacht had, maar ik denk eerder de kleur van de as die normaal gesproken in onze openhaard overblijft.

Maar het was dus spierwit. Zo wit als je je een engel voorstelt. En noem me zweverig, maar bij de eerste asvlaag die door de lucht vloog, brak de zon door. Gouden stralen verwarmden en verlichtten de afscheidsceremonie. Het was mooi. En bijzonder om te kunnen doen. Nog specialer werd het toen Moon vlak na het uitstrooien ging liggen rollen in de uitgestrooide as. Het was zowel mooi als bizar. Is het gebruikelijk bij honden om bij een persoonlijk afscheid in de asresten van een dierbare te rollen? Ik kreeg er in ieder geval kippenvel van. En spiritueel als ik ben, wilde ik graag geloven dat het een bijzondere betekenis had. Maar ik werd keihard op mijn rationele plaats gezet, 
toen onze dochter Ronja hard begon te lachen na mijn zweverige gezwets en me wees op een hoopje vossenpoep op de grond. Ja, dát doet Moon vaker: door de poep rollen. Toch houd ik me liever vast aan mijn spirituele gedachte…

Deze column van Kim-Lian komt uit Flair 22. Deze editie ligt nu in de winkels.

Shoppen is altijd een goed idee