Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > ‘Undercover’-actrice Sanne Samina Hanssen: ‘Ik slaap weleens bij een tankstation tussen de vrachtwagens’

‘Undercover’-actrice Sanne Samina Hanssen: ‘Ik slaap weleens bij een tankstation tussen de vrachtwagens’

Celebs
‘Undercover’-actrice Sanne Samina Hanssen: ‘Ik slaap weleens bij een tankstation tussen de vrachtwagens’

Actrice en zangeres Sanne Samina Hanssen (32) timmert lekker aan de weg. Ze heeft een Colombina-nominatie voor beste vrouwelijke ondersteunende rol op zak, bracht een nieuw album uit en is dit najaar te zien in de nieuwe Nederlandse serie ‘Vliegende Hollanders’. ‘Als je dat zo hoort, denk je toch: heeft die vrouw nog wel tijd om te ademen?’

Suave

Op één van de laatste warme dagen van dit najaar komt Sanne Samina het terras op lopen. Pet op, lichte spijkerbroek en shirt aan. Aan de binnenkant van haar rechterarm staat suave getatoeëerd, een woord dat ze heeft opgepikt in Zuid-Amerika waar ze een paar jaar geleden met haar vriend aan het rondreizen was. Suave wordt daar veel gebruikt en staat voor zacht, rustig, lief, rond. “Ik ben ongeduldig, houd van aanpakken en doorwerken, en toen ik iedereen suave hoorde zeggen, zei ik tegen mezelf: onthoud dat woord. Doe ook eens rustig! In Nederland ontdekte ik dat het in oud-Nederlands de lieflijkheid van schilderkunst en muziek betekent. De volgende dag ben ik naar een tattoostudio gegaan en heb ik het op mijn arm laten zetten.”

‘Als je het allemaal zo opnoemt, denk je: heeft die vrouw nog wel tijd om te ademen?’

Het is voor haar een soort reminder, dat ze in drukke tijden niet moet vergeten om óók te genieten. En er is veel om van te genieten. Onlangs is ze genomineerd voor een Colombina – een theaterprijs voor beste vrouwelijke ondersteunende rol – voor haar rol van Harper in Angels in America (van het Vlaamse gezelschap Olympique Dramatique/Toneelhuis, red.), ze schittert in Undercover, heeft met haar band Polly & Bruce een nieuw album uitgebracht, Acid Love, en speelt in de nieuwe Nederlandse serie Vliegende Hollanders. “Als je het allemaal zo in één keer opnoemt, denk je: heeft die vrouw nog wel tijd om te ademen, maar het is allemaal prima naast elkaar te doen: theater, film en muziek.”

Suze Plesman

De rol van Suze Plesman in Vliegende Hollanders vond ze heerlijk om te spelen. “Het is een heel mooie, gelaagde vrouwenrol. Zij is de ruggengraat van haar man, de eerste luchtvaartpionier van Nederland, die van eenvoudige komaf was. Suze kwam uit een rijk nest van ondernemers en was degene die tegen haar man zei: ga eens met die praten, of ga daar eens heen. Ze wist beter dan haar man hoe die dingen werkten. Ik kan in mijn rol ook echt laten zien dat zij en haar man heel complementair waren aan elkaar, zeker voor die tijd.”

Lummelen

Ze zakt achterover in de bank op het terras en benadrukt dat ze ook heel goed niks kan doen en lui kan zijn, het is niet alleen maar werk. Die ochtend is ze met haar camper naar de Gaasperplas gereden, aan de rand van Amsterdam, omdat ze daar in de buurt moest werken. En dan kan ze daar ook een paar uur lummelen, van de natuur genieten en lezen. Die camper is haar huis in het voorjaar en de zomer. Daar waar ze werkt, zet ze haar huis op wielen neer. In de winter pendelt ze heen en weer tussen het huis van haar vriend in Tilburg, haar ouders in het Limburgse Kessel-Eik en hotelkamers in steden waar ze moet spelen of optreden.

Is de camper er omdat je geen huis kon vinden, of omdat je geen huis wilt hebben?

“Dat laatste. Ik heb daar overigens geen onderbouwing voor, anders dan dat als ik ergens ben, ik daar na een halfjaar weer weg wil. En dat is geen onrust, eerder een hang naar vernieuwing. Een andere omgeving daagt je uit, er zit een soort verwondering in omdat je nieuwe dingen ziet. Een paar maanden geleden ben ik met mijn vriend naar Portugal gereden, in zijn auto met twee matrassen achterin. We sliepen een keer aan de rand van een dorpje en toen ik daar die ochtend ging hardlopen, realiseerde ik me hoezeer ik van de omgeving genoot. Dat doe je minder als je elke keer hetzelfde rondje loopt.”

Ben je nooit bang als je alleen in die camper ligt ergens aan de rand van een stad?

“Nee, eigenlijk niet. Toen ik drie jaar geleden deze camper kocht, was ik heel zenuwachtig voor die eerste nacht. Ik dacht: dat gaat spannend worden. Ik was te laat vertrokken, moest tanken en stond uiteindelijk aan een aftandse weg, langs het spoor, ergens in België. Maar toen ik de deur op slot deed en ik boven in het slaapgedeelte ging liggen, was het oké. Ik voelde me heel veilig. Ik slaap ook weleens bij een tankstation tussen de vrachtwagens. Die vrachtwagenchauffeurs vinden het wel leuk, zo’n meisje in een camper. Op een goede manier, hè. Ze zeggen altijd: ‘Als er vannacht iets gebeurt, kom dan meteen naar ons toe.'”

‘Die vrachtwagenchauffeurs vinden het wel leuk, zo’n meisje in een camper’

Fanfare

Sanne Samina groeit op in Kessel-Eik, een klein dorp in Limburg met achthonderd inwoners. Haar moeder werkt in de zorg, haar vader zit in het metaal. Een jaar na Sanne Samina wordt haar broertje geboren. “Ik heb een heel goede band met mijn vader en moeder, ik kom nog graag elke week thuis. Dan wandel ik met mijn ouders langs de Maas en kijk met mijn moeder naar crimeseries waar zij fan van is. Ik kom er echt tot rust.” Als ze op de basisschool zitten, worden de kinderen Hanssen op muziekles gezet bij de fanfare. Het was dat of tafeltennis. Bij de fanfare krijgt Sanne Samina de bugel toebedeeld.

De bugel

“Iedereen wilde saxofoon spelen, ik ook, maar er werd geloot en toen was het van: ‘Sorry, jij krijgt een bugel.’ Ik vond het helemaal niks, maar werd toch verliefd op het instrument. Er komt een heel warme klank uit.” Pas als ze achttien is, komt ze tijdens haar studie journalistiek in aanraking met acteren. Een huisgenoot neemt haar mee naar een repetitie van de studententoneelvereniging. Al snel is ze er elke week te vinden. In 2011 stapt ze over naar de Toneelschool in Maastricht. “Ik was heel ontspannen toen ik auditie deed. Ik dacht: ik wil dit, ik kan dit.”

Wat betekent acteren voor jou?

“Ik weet niet of ik dat goed kan uitleggen, omdat het zo’n wezenlijk gevoel voor mij is. Alsof ik moet uitleggen wat ademen betekent. Het heeft te maken met wat ik interessant vind aan het leven, wat ik mooi en aantrekkelijk vind aan andere mensen, een soort bewustzijn van schoonheid. Ben ik nu heel vaag? Wat ik bedoel is dat acteren bij uitstek een prachtig middel is om de schoonheid van het leven uit te dragen. Omdat je als acteur altijd gedwongen wordt om echt bewust te zijn, om echt te kijken, echt te luisteren en echt contact te maken. En we weten dat het allemaal niet echt is, maar het voelt wel echt en het is echt een bewustzijn dat we met elkaar delen, acteurs en het publiek.” Lachend: “Zie hier maar eens iets van te maken. Een gevoel laat zich soms niet zo makkelijk duiden.”

Lees ook
Tijl Beckand heeft weinig foto’s van overleden vader: ‘Ik kijk elke dag naar zijn zelfportret in de woonkamer’

Je was al eerder aan het zingen, was zangeres worden een meisjesdroom?

“Zal ik iets grappigs vertellen? Als kind had ik twee dromen: moeder worden en dolfijnentrainer. Nou, dolfijnentrainer is het niet geworden en moeder tot nu toe ook nog niet, maar goed, dat kan nog komen. Zangeres of actrice was het in elk geval niet. In het dorp waar ik ben opgegroeid was ook geen voorbeeld. Er was geen toneelclub of zoiets als musicalles. Ik heb wel bij het kerkkoor gezongen en daarnaast was de fanfare eigenlijk de enige creatieve uitspatting. Je kon kiezen of je alleen wilde oefenen of ook wilde meelopen. Dat laatste heb ik gedaan.”

“Dan liep ik tijdens de sinterklaasintocht of andere feesten in zo’n blauw wollen pak met mijn bugel. Er werd wel een keer een playbackshow georganiseerd in het dorpshuis en daar deed ik aan mee. Een jaar later kwam er ook een sound-mixshow, maar dat was voor mij een brug te ver. Ik wilde Nobody’s Wife van Anouk zingen en was heel hard aan het oefenen op mijn kamertje in de hoop dat ik me op durfde te geven. Ik heb het niet gedaan, daar was ik toch te verlegen voor. Jaren later zong ik het nummer alsnog in de band Impact, die ik samen met mijn broer had. Ik was vijftien en hij veertien en we speelden covers van bands als Guano Apes en No Doubt.”

Lees meer van dit interview in Flair 43, deze ligt vanaf 21 oktober in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen?
Bestellen kan hier.

Tekst: Saskia Smith, beeld: Bart Honingh, Instagram

Shoppen is altijd een goed idee