Je bent hier: Home > Celebs > Hanna Verboom: ‘Hoe meer ik deed, hoe gelukkiger ik zou worden. Dat kon alleen maar misgaan’

Hanna Verboom: ‘Hoe meer ik deed, hoe gelukkiger ik zou worden. Dat kon alleen maar misgaan’

Celebs
Hanna Verboom: ‘Hoe meer ik deed, hoe gelukkiger ik zou worden. Dat kon alleen maar misgaan’

Het nomadenbestaan in de jeugd van Hanna Verboom (36) heeft enorme impact op haar leven nu. Het leerde haar niet alleen verbinden, zoals ze dat nu ook nastreeft met haar filmplatform Cinetree, maar ook acteren: ‘Zat ik wéér op een nieuwe school, in een nieuwe klas. Uit een soort zelfbescherming kroop ik als het ware steeds in een andere identiteit.’

Hanna Verboom werd 36 jaar geleden geboren in België. Als ze vijf maanden is, verhuist het gezin – Hanna heeft drie broers en zussen – naar Soedan. Haar vader is landbouwkundige, haar moeder verpleegkundige en ze gaan in Afrika ontwikkelingswerk doen. In 1995 komt het gezin definitief terug naar Nederland. Leven in twee werelden, in Nederland ook veel verhuizen; het is een voedingsbodem voor acteren, aldus Hanna. “Ik moest me elke keer aanpassen, zat ik wéér op een nieuwe school. Uit een soort zelfbescherming kroop ik als het ware steeds in een andere identiteit, kinderen hadden toch geen idee wie ik was.”

Lees ook
Patty Brard (64) over haar uiterlijk: ‘Ik zie er niet zo uit omdat ik opgespoten ben’

Was dat niet ingewikkeld?

“Ik maakte gewoon mijn eigen verhaal. Dat is wat acteren ook is, onderdeel zijn van een verhaal. Het is ook niet zo dat ik niet weet wie ik ben, hè? Het was gewoon spelen, ook omdat ik wist dat ik weer weg zou gaan. Het was zelfbescherming voor mij als jong meisje, omdat we steeds verhuisden en voor mij werkte het prima. Als volwassene had ik dat niet meer nodig.”

Die spanningen zitten ’m ook vaak in de vele verwachtingen die mensen van het leven hebben. Op een bepaald moment heb jij die spanningen zelf ook gehad.

“Toen ik begin twintig was, ging het ineens heel snel met mijn werk. Ik acteerde, presenteerde, alles wat ik wilde doen, lukte. Ik had ook een enorme prestatie-drang, wilde alles voor tweehonderd procent goed doen en er was ook die onrust: blijft dit inderdaad goed gaan, wat is mijn volgende stap? Ik verwachtte enorm veel van mezelf, stelde hoge eisen aan mezelf en zei overal ja op. Dat gaat niet heel lang goed, natuurlijk. Ik stortte uiteindelijk in. Ze zeggen weleens dat ‘geluk de realiteit is min je verwachtingen’. We willen allemaal gelukkig worden, maar de manier waarop we dat denken te kunnen bereiken, blijkt uiteindelijk niet altijd te werken. En toch blijven we onszelf pushen. Ik deed dat door al dat werk aan te nemen en het ook nog eens perfect te willen doen. Hoe meer ik deed, hoe gelukkiger ik zou worden. Dat kon alleen maar misgaan. Ik denk dat wij misleid zijn in wat echt geluk is. Wie hoge verwachtingen heeft wordt eigenlijk per definitie teleurgesteld.”

Ben je dan, als je naar je eigen leven kijkt, tevreden?

“Ja, dat durf ik wel hardop te zeggen. Betekent dat dan dat alles helemaal smooth is en loopt? Nee, natuurlijk niet. Ik ben een perfectionist én een dromer. Die twee uitersten zijn soms met elkaar in conflict. Ik heb veel dromen en die wil ik perfect uitvoeren. Daar heb ik mooie discussies over met mijn vriend Ralf, die aangeeft: soms is goed goed genoeg. Het blijft zoeken naar een balans tussen ondernemend zijn en meer of verder willen en tevreden zijn met wat je hebt. Ralf en ik zijn een goed team, ik vind het bijzonder hoe dat gaat tussen ons. We delen onze passie voor werken, sociaal ondernemen en Afrika. Ik heb 101 ideeën en hij stuurt me af en toe een beetje bij of laat me even stilstaan. Nu ook met Sara, onze kers op de taart. Zij maakt het allemaal zo compleet, mijn leven in het algemeen en dat met Ralf in het bijzonder. Ik heb altijd al moeder willen worden, maar dat je liefde zo groot kon worden, daar had ik geen idee van.”

Is de liefde ook iets waar je tevreden over bent?

“Ja! O ja, zeker. Ook omdat ik heel kritisch was. Ik wilde heel graag iemand vinden die dezelfde passie heeft als ik, maar ook iemand die begrijpt hoe Afrika werkt, omdat het zo’n groot deel van mij is. Afrika zit onder mijn huid, dat raak je niet zomaar kwijt.”

Hij is voor zijn werk veel in Afrika terwijl jij meestal hier bent, zou je niet willen dat het andersom is?

“Afrika zal altijd een groot onderdeel van ons leven zijn. En wie weet dat we er ooit gaan wonen. We hebben destijds gekeken of we naar Tanzania zouden vertrekken. Dat was best een heel serieus idee, we hadden met een makelaar al een aantal huizen bekeken. Maar het was voor mij onmogelijk om er een werkvergunning te krijgen. Zelfs voor vrijwilligerswerk dat ik voor Get it done zou kunnen doen, moet je een werkvergunning hebben. Het zou erop neerkomen dat ik daar dan de hele dag thuis moest zitten. Daar had ik geen zin in.”

Denken jullie na over wat jullie Sara James willen meegeven in het leven?

“Daar hadden we het laatst nog over: wat willen we voor haar? Dat zit bij ons niet zo in opleiding of welke baan ze zal hebben, maar meer in dat ze een goed mens wordt.”

Zien jullie jezelf dan als voorbeeld?

“Nou ja, we zijn haar ouders, dus ze zal het hoe dan ook met ons als voorbeeld moeten doen. Maar een goed mens is voor ons ook dat je handelt en reageert vanuit je hart en anderen centraal zet. Hoe, daar mag iedereen zijn of haar eigen manier voor zoeken, ik hoop dat zij die ook vindt.”

Lees ook
Giovanca Ostiana over presenteren ‘Op1’: ‘Mijn eerste reactie was om het niet te doen’

Wat staat er op je to do-lijstje voor dit jaar?

“Het belangrijkste is het uitbreiden van Cinetree: een platform waar we films en documentaires aanbieden die raken. Het is een soort Netflix, maar dan veel persoonlijker, omdat we de films zorgvuldig uitzoeken. Dit jaar starten we ook met Cinetree Kids, waar we kinderfilms aanbieden waarvan wij denken dat die het verschil kunnen maken. We willen kinderen en hun ouders de ervaring meegeven van je 1,5 uur kunnen afsluiten en meegenomen worden naar een wereld waar je anders nooit zou komen, met mensen die je nooit zult spreken. Dan ga je ineens dingen anders zien, je raakt geïnspireerd of wordt boos. Dat bedoel ik met ‘raken’.”

Het hele interview lees je in Flair 10-2020. Deze ligt t/m 10 maart in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Saskia Smith | Beeld: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee