Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Imanuelle Grives (35): ‘Toen ik werd opgepakt, was mijn eerste gevoel opluchting’

Imanuelle Grives (35): ‘Toen ik werd opgepakt, was mijn eerste gevoel opluchting’

Celebs
Imanuelle Grives (35): ‘Toen ik werd opgepakt, was mijn eerste gevoel opluchting’

Maandenlang was ze destructief bezig en uiteindelijk belandde ze vorig jaar in een Belgische cel. Daar kwam actrice Imanuelle Grives (35) tot rust en kon ze nadenken over hoe het zover had kunnen komen. ‘Waarom verdoofde ik mezelf? Waarom liep ik weg voor mijn angsten, pijn en verdriet? Daar ben ik het afgelopen jaar mee bezig geweest.’

Trots zijn

Ze heeft een afspraak met zichzelf gemaakt: elke dag kleine dingen doen waar ze trots op is. Zoals deze ochtend, waarop ze naar de studio moest voor de fotoshoot en het interview: op tijd wakker worden, niet te lang snoozen, op tijd in de auto stappen. “Ik reed over de A4 van Rotterdam naar Amsterdam en dacht: deze dag is goed begonnen. Dat is een heel fijne state of mind: kleine stapjes maken en jezelf een schouderklopje geven. Voor een ander is dat misschien heel normaal, maar ik gaf mezelf nooit een schouderklopje.”

Uitbundig in de goede zin van het woord

Even daarvoor kwam ze de studio binnenstappen: grote bos krullen, bordeauxrood joggingpak, zwarte gympen. Ze is uitbundig in de goede zin van het woord. Ze praat uitbundig, lacht uitbundig, maakt uitbundig grappen. Maar ze is ook klein en kwetsbaar als ze vertelt wat er in de zomer van 2019 is gebeurd, toen ze op het Belgische dancefestival Tomorrowland werd opgepakt met flink wat drugs op zak, onder andere xtc-pillen en MDMA, verstopt in een pruik die ze ophad. In de kamer van het huisje dat ze had gehuurd, lag ook een aanzienlijke hoeveelheid pillen en poeders. Ze heeft hiervoor 52 dagen in de gevangenis in Antwerpen gezeten. Als ze over die eerste nacht in de cel vertelt, moet ze huilen.

Alles weglachen

En als ze het later over de moeilijke band met haar vader heeft, eveneens. “Vroeger huilde ik bijna nooit, ik lachte alles weg. Ik was die stoere vrouw, maakte grappen. Maar als er iets is wat ik het afgelopen jaar heb geleerd, is dat er niks mis is met je kwetsbaar opstellen. Ik ben nog steeds die stoere vrouw en maak nog steeds grappen, maar ik heb er een laag bij.” Over hoe ze is veranderd en wat daaraan voorafging, schreef ze een boek, Imanuelle. Mijn vechtershart. Het is geen verantwoording voor wat ze heeft gedaan – “Het was gewoon stom. Punt.” – maar gaat over hoe het zover heeft kunnen komen. En vooral: welke lessen ze daarna heeft geleerd.

Welke les was voor jou belangrijk?

“Dat ik goed ben zoals ik ben. Ik heb mijn hele leven op de puntjes van mijn tenen gelopen omdat ik maar één ding wilde: gezien worden door mijn vader. Dat hij tegen me zou zeggen: Imanuelle, ik ben trots op jou. Zo’n onbeantwoord verlangen maakt je murw. Kinderen zijn enorm loyaal naar hun ouders, ik bleef maar wachten, ik bleef maar hopen. Maar ik deed niks goed in zijn ogen en daardoor voelde ik me niks waard. Ik wist natuurlijk dat naar een festival gaan met zo veel drugs op zak niet oké was en dat de kans erin zat dat het niet goed zou aflopen. Maar dat kon me op dat moment niks schelen. Ik zat in een nogal destructieve periode. Ik was niet blij met mijn werk, niet gelukkig in de liefde, ik had voor mijn gevoel mijn leven niet op de rit, stond stil, ik was zo ontevreden met mezelf dat ik dacht: wat maakt het allemaal uit? Weet je wat mijn eerste gevoel was toen ik werd opgepakt? Ik was opgelucht. Want dat waar ik mee bezig was – mezelf kapotmaken – werd gestopt.”

Ik zou denken dat je in paniek raakt…

“Die rust was er ook omdat ik in de maanden ervoor zo destructief had geleefd. Ik lette niet op in het verkeer, ik kroop met drank op achter het stuur, dronk te veel, slikte kalmeringsmiddelen zoals oxazepam en diazepam, sliep slecht en werkte hard. Iets moest ervoor zorgen dat die denderende trein waarin ik zat en die ik zelf niet tot stilstand kreeg, zou stoppen. Ik heb lang gedacht dat het een overdosis zou zijn of een auto-ongeluk, maar het werd de gevangenis. En begrijp me niet verkeerd: ik wilde niet dood, die gedachten heb ik niet gehad, ik wilde gewoon uit die negatieve spiraal komen. Toen ik was opgepakt, was mijn eerste prioriteit om de twee vriendinnen met wie ik naar het festival was gegaan, vrij te krijgen. Zij hadden er niks mee te maken. Toen dat was gelukt, ontstond er een bepaalde mate van rust. Ik leefde nog, de trein was gestopt.”

Hoe kan het dat je voor de buitenwereld alles voor elkaar leek te hebben – veel vrienden, succesvol werk, aanzien – terwijl je eigenlijk heel ongelukkig was?

“Dat is iets waar ik het afgelopen jaar mee bezig ben geweest. Waarom heb ik mezelf verstopt, waarom verdoofde ik mezelf? Waarom liep ik weg voor mijn angsten, pijn en verdriet? En waarom was ik ongelukkig met wat ik deed? Het gekke was dat ik zo hard had gewerkt om actrice te worden; waarom kon ik dan diep vanbinnen niet blij zijn? Ik deed toch wat ik wilde? Ik kom helemaal niet uit een creatief gezin. Mijn ouders hadden een kledingzaak in Rotterdam, La Confianza, herenmode. Later heeft mijn vader de winkel tot kerk omgebouwd en werd hij predikant. Mijn moeder was maatschappelijk werker. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zeven was, ik bleef met mijn vier zussen en een broertje bij mijn moeder wonen. Theater, zingen, dansen: ik heb het niet van huis uit meegekregen.”

Vroeger huilde ik bijna nooit, ik lachte alles weg. Ik was die stoere vrouw. Maar er is niks mis met je kwetsbaar opstellen’

“Actrice worden, was dan ook niet top of my mind toen ik na de havo een studie moest kiezen. Ik twijfelde tussen psychologie en maatschappelijk werk, en dienstverlening. Het werd die laatste. In het eerste jaar kregen we theaterles en moesten we rollenspellen doen. Meteen die eerste les viel het kwartje: dit was niet alleen iets wat ik heel goed kon, maar ook wat ik heel graag wilde. Ik nam een jaar pauze van mijn studie om uit te vogelen of acteren iets voor mij was en ben gaan spelen in een talentontwikkelings-traject van Young Stage. Mijn doel was om een bekende, succesvolle actrice te worden. Toen ik die eenmaal was, gaf het me geen voldoening meer. Ik ben heel trots op wat ik heb bereikt, maar dacht ook: is dit het?”

Denk je dan niet: laat dat acteren maar, ik ga alsnog die studie maatschappelijk werk afmaken of iets heel anders doen?

“Ik heb mijn opleiding destijds alsnog afgemaakt, maar wat betreft acteren, kon ik voor mijn gevoel niet meer terug. Ik had bereikt wat ik wilde en nu vond ik dat ik dat ook moest vasthouden. Dat had ook deels te maken met mijn Surinaamse achtergrond. Ik heb mezelf lang opgelegd om de Surinaamse gemeenschap te representeren. Mijn grootste angst was om de gemeenschap te schande te maken en nu had ik dat in één klap gedaan. Drugs, gevangenis; alle vooroordelen over Surinamers werden meteen bevestigd. Maar een van de mooiste dingen die ik heb geleerd van deze situatie, is dat dingen in je hoofd maar zo groot worden als je ze dat toelaat te worden.”

“In de gevangenis besefte ik dat ik maar tot op een bepaalde hoogte voor een gemeenschap kon gaan staan. Ik kon vooral voor mezelf gaan staan. Dat voelde echt als een bevrijding.” Dan na een stilte: “Weet je, dat het zo is misgegaan, is een combinatie van veel dingen. De druk die ik mezelf oplegde, het gevoel dat ik was mislukt als actrice, dat ik mezelf op een gegeven moment dom en onaantrekkelijk vond omdat ik steeds in relaties terechtkwam waarvan ik al zeker wist dat het niet zou werken… Ik had op dat moment een relatie met een man die in scheiding lag.”

Lees ook
Iris Hond (33): ‘Op m’n 11e schreef ik mijn eerste muziekstuk voor mijn overleden vriendinnetje’

Wegcijferen

“Ik bleef mezelf wegcijferen en rekening houden met zijn situatie, terwijl ik wist dat het niet de kant op zou gaan die ik wilde, ik was simpelweg aan het wachten tot we er écht voor konden gaan, maar hoe- lang zou dat nog duren? Daar werd ik dan weer onzeker van. Ben ik het wel waard om een relatie te hebben? Zes maanden voordat ik werd opgepakt, ging het echt slecht met me. Ik sliep amper, kon me helemaal niet meer concentreren en kreeg paniekaanvallen. Maar ik was ook een ster in het weglachen en heel hard laten zien dat ik het allemaal onder controle had.”

“Ik huilde dat het niet goed ging en lachte vervolgens alles weer weg. Want hé, ik was toch die sterke vrouw? Een vriendin zei laatst dat zo moeilijk te zien was hoe het echt met mij ging, omdat ik van die verschillende signalen gaf. Ik kon met liefdesverdriet bij haar komen en dan zeggen: ‘Ik red me wel, ik kom er wel weer bovenop.’ Als je dat maar vaak genoeg zegt, geloven mensen het ook. Ik ben thuis het middelste kind, ik heb drie zussen boven me en een broertje en zusje onder me. Altijd ben ik de bemiddelaar geweest, hield altijd rekening met anderen. En zette daardoor mezelf op een zijspoor. Wat ik zelf wilde, schoof ik opzij.”

Lees meer van dit interview in Flair 49, deze ligt vanaf 2 december in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Imanuelle Grives (@imanuelleg)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Imanuelle Grives (@imanuelleg)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Imanuelle Grives (@imanuelleg)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Imanuelle Grives (@imanuelleg)

Tekst: Saskia Smith | beeld: Bart Honingh, Instagram

Shoppen is altijd een goed idee