Je bent hier: Home > Celebs > Ilse DeLange: ‘Ik sta altijd aan’

Ilse DeLange: ‘Ik sta altijd aan’

Celebs
Ilse DeLange: ‘Ik sta altijd aan’

Na vier jaar avontuur met The Common Linnets moest Ilse DeLange (41) even ontdekken wie ze ook alweer los van de jongens is. Het resultaat: een nieuw soloalbum. ‘Ik heb gewoon gedaan wat ik altijd doe: als een kip zonder kop liedjes maken.’

Lees ook: Eerste aflevering The Voice Senior blijkt een succes

Ilse DeLange heeft voor het interview een beschut plekje op het terras uitgekozen, want ze houdt er niet van om afgeluisterd 
te worden. Ook niet van enorme drukte trouwens, wegens een gevoeligheid voor omgevingsgeluiden. Jammer dus, dat net nu een invasie van uitgelaten schoolkinderen plaatsvindt, maar Ilse slaat zich er dapper doorheen. ‘Ik moet me gewoon een beetje extra focussen,’ zegt ze boven het gegil en gejoel uit. Ilse komt tijdens het gesprek vriendelijk en lief over, maar het is ook duidelijk dat ze een professionele vakvrouw 
is die precies weet wat ze wel en niet wil 
en waarover ze wel of juist niet wil praten. Alles is strak geregisseerd, niets wordt aan het toeval overgelaten. Gaat het over privékwesties, dan blijven Ilses antwoorden in eerste instantie redelijk op de vlakte. Komt haar carrière aan bod, dan praat ze vrijuit en losjes. Bijvoorbeeld over het feit dat het twintig jaar geleden is dat haar debuutalbum World of hurt uitkwam, en dat het sindsdien een aaneenschakeling van successen is geweest. Compleet met gouden platen, Edisons, een tweede plek op het Eurovisiesongfestival, een eigen festival en een rol in de Amerikaanse serie Nashville. De trein dendert maar door – en is nog lang niet op z’n eindbestemming.

Twintig jaar, dat klinkt lang.

‘Ja, hè? Maar ik voel me nog helemaal niet oud. Het is eerder alsof ik aan het begin sta, alsof er allemaal avonturen aan de horizon zijn. Niet dat ik als een naïef vogeltje 
rondloop: ik voel zeker het gewicht van de kennis en de ervaring die ik meegenomen heb. Dat is heel fijn, want dat geeft rust en zelfverzekerdheid. Tegelijk hou ik ervan om mezelf nog steeds in het diepe te gooien, mezelf te bewijzen in situaties en de 
confrontatie met mezelf aan te gaan, om 
toch te blijven groeien en leren.’


Hoe zag jouw jeugd in Almelo eruit?

‘Ik kom uit een liefdevol arbeidersgezin, zoals ze dat bij ons thuis noemden. We hadden het niet al te breed, maar ik heb nooit iets gemist. Ik heb alleen maar 
warme, fijne herinneringen aan mijn 
jeugd. Voetballen op straat met de jongens 
en mijn vader die op zijn vingers floot als we moesten komen eten. Op zaterdag in bad en met een bakkie chips voor de tv. Op zondag naar opa en oma. Dat soort oer-Hollandse dingen. Het was een heel overzichtelijke tijd met veel structuur. Je wist precies wat je wel en niet mocht en familie kwam altijd op de eerste plaats.’


Wat voor meisje was jij?

‘Vrolijk. Ik deed graag mee met creatieve ideeën, was sportief en vond het op school heel fijn. Zelfs als de bel was gegaan, bleef ik er vaak nog hangen. Ik heb geluk gehad dat ik op scholen heb gezeten waar veel muziek was. Daarom zet ik me nu ook zo graag in voor meer muziek in de klas. Muziek verbindt en helpt als leermethode ook in andere vakken en bij de sociale 
ontwikkeling van kinderen.’

Op welke manier kijk je als veertiger terug naar het kind dat je vroeger was?

‘Ik zie mezelf als een doorzettertje. Een 
tikkeltje eigenwijs, op een gezonde manier, en gevoelig. Een spring-in-’t-veld. Eigenlijk ben ik nog steeds zo.’

Lees het volledige interview in Flair, editie 36. Nu in de winkel. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Interview: Fleur Baxmeier

Shoppen is altijd een goed idee