Je bent hier: Home > Celebs > Giovanca Ostiana over presenteren ‘Op1’: ‘Mijn eerste reactie was om het niet te doen’

Giovanca Ostiana over presenteren ‘Op1’: ‘Mijn eerste reactie was om het niet te doen’

Celebs
Giovanca Ostiana over presenteren ‘Op1’: ‘Mijn eerste reactie was om het niet te doen’

Van Diana Ross leerde Giovanca Ostiana (42) dat je op die plek terechtkomt waar je ‘hoort te zijn’. En dat klopt: ooit – onder lichte dwang – aan een studie orthopedagogiek begonnen, is ze nu presentatrice van ‘Op1’ en brengt ze in het theater een ode aan diezelfde Diana Ross. “Ik kon eerder noten lezen dan letters. Voor mij was het altijd duidelijk dat muziek mijn bestemming is.”

Aan de rand van Amsterdam, waar de stad de weilanden aantikt, zit Giovanca aan een grote ronde tafel bij een golfclub. “Dit is misschien wel de laatste plek waar je mij zou verwachten, zo tussen de ochtendgolfers,” Maar, legt ze uit, ze kent deze plek goed. Ze fietst hier altijd met haar driejarige dochter Jesamy. Het is de plek waar je, als je even doorfietst, de stad achter je kunt laten en helemaal omringd bent door de natuur. “Het is een soort instant opladen. En dat had ze de afgelopen maanden nogal nodig. Want die waren, zacht uitgedrukt, nogal hectisch. Ze was bezig met haar theatertour Giovanca honours Diana Ross, het tv-programma Vrije geluiden, dat ze met zo veel plezier presenteerde, stopte en vrijwel meteen stond er een nieuwe uitdaging voor de deur: of ze zin had om Op1 te presenteren, de nieuwe talkshow van de publieke omroep. Ze had maar een paar dagen om te beslissen en door die tijdsdruk kwam de onzekerheid om de hoek kijken. Kan ik dat wel: zo’n programma presenteren?

Wat veroorzaakte je twijfel?

Vrije geluiden was een muziekprogramma, dat is mijn wereld. Op1 gaat vooral over andere onderwerpen. Ik wilde er zeker van zijn dat ik met een politicus of een wetenschapper net zo’n inhoudelijk en mooi gesprek kon voeren als met een muzikant. Ik ben een perfectionist, dus als ik iets doe, wil ik het eigenlijk helemaal beheersen. Maar ja, zo’n programma is ook de waan van de dag, dat laat zich simpelweg niet helemaal beheersen. Bovendien moest ik het gaan combineren met mijn theatertour; zou dat wel lukken? Ik had het net twee jaar, voor mijn doen, heel rustig aan gedaan. Ik was mezelf voor die tijd behoorlijk tegengekomen. Voortgestuwd door bewijsdrang en dat perfectionisme wilde ik laten zien: ik kan het allemaal. Ik kan én werken én een goede moeder zijn én met een band door het land trekken én de studio in duiken om een album te maken.

Waarom zei je ‘ja’ tegen ‘Op1’?

“Mijn eerste reactie was om het niet te doen. Maar toen dacht ik: als ik ‘nee’ zeg, is dat een keuze uit angst. Wat was het ergste wat me kon overkomen? Dat ze na een paar weken zouden zeggen: leuk geprobeerd, maar we gaan verder zonder jou? Als dat gebeurt, vergaat de wereld echt niet. Ik besloot het als een uitdaging te zien, daarin lijk ik op mijn vader. Hij leeft helaas niet meer, maar dit had hij geweldig gevonden. Zelfs nu er zo veel narigheid over me heen komt – en dat is niet makkelijk – zou hij zeggen: liever proberen en niet bang zijn om te falen dan niks proberen.”

Giovanca Desire Ostiana wordt op 22 maart 1977 geboren in Alkmaar en groeit op in Amstelveen. Haar ouders kwamen naar Nederland om er te gaan studeren en om hun kinderen – Giovanca heeft een broertje en een zusje – ook die kans te geven. Het is een warm, liefdevol gezin waarin ze opgroeit. Zingen doet Giovanca als kind in de kerk, maar als ze daar haar beroep van wil maken, moet ze van haar ouders studeren. Ze kiest eerst voor orthopedagogiek en later alsnog voor de muziek.

Uiteindelijk ben je het toch op jouw manier gaan doen.

“Ik wilde naar het conservatorium, maar mijn ouders vonden dat niks. Ze waren toch niet voor niets naar Nederland gekomen? De kansen die hier waren, moest ik benutten vonden ze. De omslag kwam pas jaren later. Ik won de Laren Jazz Award, een prijs waarvan ik nog nooit had gehoord. Mijn vader zat vooraan, helemaal in pak, van oor tot oor te grijzen. Ik had met allerlei geweldige artiesten opgetreden, mooie muziekprijzen gewonnen, maar moest de Laren Jazz Award winnen om hem on board te krijgen. Vanaf die dag is hij krantenknipsels over mij gaan bewaren en belde hij iedereen op als ik op televisie kwam.”

Ben je dan blij als die goedkeuring alsnog komt?

“Natuurlijk. Je wilt toch dat je ouders trots op je zijn. Ik ben blij dat mijn vader zo veel van mijn muzikale hoogtepunten heeft meegemaakt. In 2013 is hij plotseling overleden. Het was voor mij een enorme klap, ik was echt een vaderskindje.”

Geloof speelt een belangrijke rol in jouw leven. Gaf het ook troost nadat je vader was overleden?

“Ik denk het wel. Al weet ik niet goed op welke manier, omdat het geloof inmiddels zo bij mijn leven hoort. Vroeger vond ik dat moeilijk om te zeggen. Geloven heeft iets impopulairs. Maar nu ik wat ouder ben en nadenk over met welke normen en waarden ik mijn dochter wil opvoeden, merk ik dat wat belangrijk voor me was een soort herevaluatie krijgt. Dus nu durf ik er makkelijker voor uit te komen dat ik naar de kerk ga. En dat ik daar heel blij van word. Kan ik alles verklaren? Nee. Maar dat hoeft ook niet. Voor mij is geloof vertrouwen hebben in dingen die je niet, of nog niet, ziet.”

Dat klinkt wat vaag.

“Dat is geloof in de kern misschien ook wel, iets wat je niet kunt verklaren en wat iedereen ook nog eens op een andere manier ervaart. Toen ik zwanger was voelde ik, en dit klinkt misschien ook heel vaag, een soort bescherming van God. Het voelt een beetje als wanneer iemand is overleden en je diegene dan nog om je heen kunt voelen. Tijdens mijn zwangerschap ben ik een paar keer opgenomen. Alle vier de keren voelde ik die kracht. Het is moeilijk om te duiden wat dat is, maar mijn dochter is uiteindelijk pas na een zwangerschap van 39 weken geboren.”

Een godswonder?

“Haha, ja! Dat is ze zeker. In alle opzichten. Want behalve dat ze een ongelooflijk lief en ondernemend meisje is, spiegelt ze me ook. Dat ‘controlfreakerige’ van mij haalt ze gewoon onderuit, want zij laat zich niet regisseren. Dat is de grootste les die ik van haar leer: loslaten.”

Lees ook
Schrijfster Marjolein Beumer: ‘Ik werd zelf pas veel later de moeder die ik had willen zijn’

Dat loslaten lijkt me nog best ingewikkeld voor een perfectionist.

“Het gaat eigenlijk steeds beter. Ook omdat ik zie dat het oké is, dat ik die controle helemaal niet nodig heb. Een van de dingen die ik leerde tijdens mijn zoektocht naar Diana Ross is dat je niet moet blijven hangen bij dingen die je niet kunt veranderen. Diana is net als ik een enorme perfectionist. Maar als ze ziet dat iets niet lukt, lijkt het of ze het zo, poef, kan loslaten. A waste of energy noemt ze het, dat vasthouden aan dingen die niet lukken of waar je geen grip op hebt. Ik heb de neiging om alles achter me aan te blijven slepen, nu is de uitdaging om te denken: oké, laat maar gaan, geen energie aan verspillen.”

Het hele interview lees je in Flair 9-2020. Deze ligt t/m 3 maart in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee