Je bent hier: Home > Celebs > Femke van der Laan over het verlies van Eberhard: ‘Hij was een ontzettend leuke en lieve vader’

Femke van der Laan over het verlies van Eberhard: ‘Hij was een ontzettend leuke en lieve vader’

Celebs
Femke van der Laan over het verlies van Eberhard: ‘Hij was een ontzettend leuke en lieve vader’

Na de dood van haar man, de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan, begon Femke (40) te schrijven over haar verdriet. Eerst zag ze dat als werk, maar al snel betekende het veel meer: “Rouwen is nooit klaar, je draagt het altijd met je mee. Als je dat accepteert, wordt het al een stuk lichter.”

Eberhard stond bekend als iemand die hard werkte. Ook toen de diagnose longkanker was gesteld, ging hij door. Heb je ook toen niet gedacht: blijf nu maar thuis?

“Eberhard was inderdaad een heel harde werker, een calvinist pur sang. Voor hem was het belangrijk dat hij anderen kon ­helpen. En als die geholpen waren, keek hij of er nog andere mensen waren die hulp nodig hadden. Dus thuisblijven zat er, ook toen hij ziek was, niet in. Ik kon daar niet boos om worden, ook niet met terugwerkende kracht. Dat heeft geen zin. Het was nu eenmaal wie hij was. En het is niet zo dat hij alléén maar aan het werk was, hij bracht ook tijd met ons door. Ik denk wel dat het voor hem makkelijker was geweest als hij dat calvinisme een beetje had kunnen loslaten. Op vakantie lukte dat gelukkig wel. Maar dan pas nadat hij 10 keer had gezegd: ‘Dit hebben we wel echt verdiend, hè.’”

Als je weet dat je man, je geliefde, niet meer beter wordt, wat doe je dan?

“Ik denk dat zoiets voor iedereen anders is. Bij ons veranderde er eigenlijk niet zo veel. Natuurlijk staat je leven voor een groot deel in het teken van zo’n ziekte: er komt wat meer bij kijken dan het slikken van een aspirientje. Maar daarbuiten had Eberhard de wens om zo gewoon mogelijk door te gaan met zijn leven en zijn werk. Er kwam dus niet opeens een bucketlist tevoorschijn die nog afgewerkt moest worden. Hij bleef wie hij was en hij bleef doen wat hij al deed.”

In je boek schrijf je ook over de rouw­momenten met je kinderen. Het moet moeilijk zijn om hun verdriet te zien.

“Dat is het ook. Het is een soort dubbel­verdriet dat ik heb: dat van mij en dat van mijn kinderen om hun vader. Het is zo verdrietig dat ze hem relatief kort hebben meegemaakt, maar ze hebben gelukkig ook heel veel herinneringen aan hem. Hij was een ontzettend leuke en lieve vader. Naast het verdriet was het voor hen ook goed om te ontdekken dat het leven gewoon doorgaat: er wordt ook gelachen, en dingen als een dans- of sportwedstrijd zijn ook belangrijk.”

Ben je voorzichtiger geworden, met het idee: mij moet nu niks overkomen?

“Ik stop voor rood, maar verder probeer ik gewoon te doen zoals altijd. Mijn kinderen hebben niet meer dat kinderlijke geloof dat je ouders nooit doodgaan. Ik vind het moeilijk om in te schatten of ze nu angstiger zijn dat ik ook doodga. Ik kan, en wil, ze die garantie ook niet geven, dat zou niet eerlijk zijn. Ik zeg alleen dat het niet in de lijn der verwachtingen ligt dat ik snel dood zal gaan. Dat is voor hen een antwoord waar ze nu genoeg aan hebben.”

Je boek kun je ook zien als een les in hoe je met verdriet moet omgaan. Wat is die les volgens jou?

“Heb in godsnaam verdriet.”

Dat klinkt alsof het in jouw ervaring niet vanzelfsprekend is.

“Er is weinig ruimte voor verdriet. Iedereen heeft het, maar als je aan iemand vraagt hoe het gaat, is het standaardantwoord: ‘Goed.’ We durven die ruimte die verdriet heeft niet in te nemen. Want als je zegt dat het niet goed gaat, kan de ander niet zeggen: ‘Oh, oké, maar hoe was het op je werk vandaag?’ Dan moet je het dus over dat ­verdriet hebben. En dat is spannend en eng en je bent heel erg kwetsbaar. Ik deed dat ook, zeggen dat het goed ging. Dat het belangrijk is om je verdriet te delen, leerde ik ondanks mezelf. Want ik wilde dat helemaal niet. Vlak na Eberhards dood zei ik ook altijd dat het goed ging, terwijl dat helemaal niet zo voelde. Ik had de woorden niet, maar het is natuurlijk ook raar om te zeggen dat het goed gaat als je man net is overleden. Dus zei ik: ‘Goed, ondanks de omstandigheden.’ Het is makkelijker om erover te liegen dan de waarheid te zeggen.”

Lees het hele interview in Flair 31. Deze editie ligt vanaf 31 juli in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Tekst: Saskia Smith | Fotografie: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee