Je bent hier: Home > Celebs > Daphne Deckers over haar huwelijk met Richard: ‘We laten elkaar vrij daar waar het kan’

Daphne Deckers over haar huwelijk met Richard: ‘We laten elkaar vrij daar waar het kan’

Celebs
Daphne Deckers over haar huwelijk met Richard: ‘We laten elkaar vrij daar waar het kan’

Een boekverfilming stond al lang op haar lijstje, dus dat haar boek ‘Alles is zoals het zou moeten zijn’ nu is verfilmd, vindt Daphne Deckers (51) top. Ze speelt er zelf een rolletje in, net als haar dochter Emma. ‘Ik heb haar wel naar de set gebracht, maar ben meteen weggegaan. Zo’n helikoptermoeder is voor niemand leuk.’

“Dit is het snelste langzame jaar dat ik me kan herinneren. Het is nu al bijna augustus, maar ik ben ergens in maart blijven hangen”, zegt Daphne zuchtend als we bellen. Ze is in haar woman cave, een schrijvershuisje in haar tuin, aan het werk. Het huisje staat achter de oude pastorie waar ze woont, vroeger werd er godsdienstles gegeven. ‘Er staat alleen een bureau met computer, een waterkoker en een klein koelkastje. Het is nu echt mijn plekje.”

Je dochter Emma, die in Los Angeles woont, is ook weer thuis komen wonen.

“Toen de coronacrisis uitbrak, is ze teruggekomen naar Nederland. Ook omdat de Amerikaanse gezondheidszorg niet al te best is. We hadden natuurlijk geen idee hoe lang het zou duren, maar nu is ze alweer vier maanden hier. Alec was vaak weg voor zijn tenniswedstrijden, maar dat ligt nu ook allemaal stil. Dus de hele goegemeente is lekker bij mama thuis. Ze zijn 20 en 22, maar nu ze thuis wonen lijkt het wel alsof ze weer tien en twaalf zijn. Iedereen schiet meteen terug in die gezinsmodus, haha.”

Het lijkt me ook heel knus om weer even dat gezinsgevoel te hebben.

“Het was inderdaad ook heel bijzonder. Alleen zit ik nu wel met volwassen kinderen aan de keukentafel, met volwassen meningen, haha. Maar zonder gekheid, het was heel leuk. Met Alec ben ik een legoproject gestart. We hebben van technisch lego allemaal van die huisjes gemaakt. Dan zit je zo lekker naast elkaar duizenden van die blokjes in elkaar te klikken en kom je tot mooie gesprekken: over tennis, maar ook over zijn relatie bijvoorbeeld. En ik heb met Richard veel gefietst. Hij op zijn racefiets en ik op een elektrische fiets ernaast, want anders houd ik hem niet bij. Halverwege gingen we ergens zitten met de thermofles en zelf gesmeerde broodjes. Heel kneuterig.”

Dan na een stilte: “Die andere kant was natuurlijk verschrikkelijk. Mensen die ziek werden, de zorg die overbelast was, de sterftecijfers die elke dag omhoogschoten. Ik realiseer me goed dat ik deze periode als fijn heb kunnen ervaren, omdat we allemaal gezond zijn, dat mijn moeder en Richards ouders niet ziek zijn geworden en dat we geen directe financiële problemen hebben. Ik heb om me heen gezien dat bedrijven omvielen en mensen hun baan verloren, en hoe verdrietig dat allemaal is. Daar kon ik wel pijn in mijn buik van krijgen.”

Als straks je kroost weer uitvliegt, zorgt dat ook nog voor buikpijn?

“Nee, eigenlijk niet. Ik gun het ze heel erg om gewoon hun leven te kunnen oppakken. Emma kan niet naar haar huis, haar studie doet ze nu online, maar dan midden in de nacht, vanwege het tijdsverschil. Ze woont samen met een Australische acteur die terug moest naar Australië en ze heeft geen idee wanneer ze hem weer kan zien. Alec’s vriendin komt uit Engeland, die is nu ook thuis bij haar familie. Hij kan niet tennissen en niemand weet wanneer er weer gespeeld kan worden. Deze periode is voor hen toch een druk op de pauzeknop.”

Dus geen legenestsyndroom 2.0? Eerder vond je dat wel een ding.

“Die eerste keer, toen Emma naar LA ging, was het afscheid nemen van een periode. Dat wat er was, dat hele knusse samenzijn met die kleine kinderen, zou nooit meer terugkomen in die vorm. Mijn kinderen gingen nieuwe landen ontdekken, in nieuwe steden wonen, nieuwe vrienden maken, nieuwe studies doen, maar voor mij veranderde er niks. Ik bleef in een leeg huis achter. Dat heeft me wel aangespoord om óók nieuwe dingen te gaan doen. Richard en ik hebben samen een rondreis door Japan gemaakt, ik wilde korte verhalen gaan schrijven en een historische roman, en ik wilde graag een boekverfilming.”

Dat laatste is je gelukt: ‘Alles is zoals het zou moeten zijn’ is in de bios te zien.

Het is een heel leuke film geworden en daar ben ik zó blij mee. Een film is toch iets wezenlijk anders dan een boek, het heeft een andere spanningsopbouw en een andere cadans.”

Kon je het loslaten, of stond je je overal tegenaan te bemoeien?

“Nee, ik kan dat wel goed loslaten. Herman Koch heeft een aantal boeken geschreven die zijn verfilmd, sommige vond hij leuk en sommige vond hij verschrikkelijk. In een interview zei hij daarover: ‘Als de boekverfilming een succes is, verkoop ik meer boeken en als het geen succes is, zeggen mensen dat het boek beter was.’ Daar moest ik zo om lachen. Het heeft ervoor gezorgd dat ik het heb kunnen loslaten. Maar ik heb het beste van twee werelden, het is echt een leuke film geworden, dus ik ben heel blij.”

Je dochter heeft ook een rol, ze speelt de dame van de zonnestudio.

“Het leek ons wel leuk als we allebei een soort cameo zouden hebben. Ik ben schrijfster, zij is actrice, hoe mooi is dat als ons werk op die manier samenkomt?”

Was je op de set toen zij haar rol moest spelen?

“Ik heb haar wel gebracht, maar ben daarna meteen weggegaan. Zo’n moeder die er als een helikopter boven blijft hangen is voor niemand leuk. Het was overigens heel emotioneel om op die set rond te lopen. Toen ik ging kijken in het huis van Iris, de hoofdpersoon [gespeeld door de té leuke actrice Barbara Sloesen, red.], dacht ik: goh, hier woont ze dus. Ineens werd ze van een persoon die in mijn hoofd leeft, een echt persoon. Dat raakte me gek genoeg.”

Denk je dan niet: ik schrijf een vervolg?

“Ik ben niet zo’n deel twee-schrijver. Wat commercieel gezien heel dom is, maar ik kan dat niet. Mijn laatste roman, Dubbel zes, is best dik. Mijn uitgever stelde voor er twee boeken van te maken, maar ik had moeite om dat verhaal in tweeën te knippen.”

Lees ook
‘Goedemorgen Nederland’-presentatrice Lisette Wellens: ‘Racisme is geen meningsverschil’

Misschien omdat dat boek zo dichtbij komt? Het is een roman over verlies, die je schreef in de tijd dat wist dat je vader niet meer lang te leven had.

“Maar het gaat niet over het verlies van mijn vader. Ik schreef dat boek in een tijd dat alles van me wegliep. Mijn vader was ziek, hij had al jaren dementie, maar ging ineens snel achteruit en zou het niet lang meer maken, mijn kinderen gingen het huis uit, alles veranderde. Daar gaat het eigenlijk over: wat gebeurt er als je alles kwijtraakt?”

Is jullie relatie op een bepaalde manier veranderd, nu jullie volwassen kinderen hebben en er meer tijd voor elkaar is?

“Nee eigenlijk niet. Ik heb het altijd heel gezellig met Richard, ook nu. We zijn een heel goed team samen, als partners, vrienden en ouders. We laten elkaar vrij daar waar het kan en vinden verbinding daar waar het moet. Vorig jaar had Richard een sabbatical. Hij staat al vanaf zijn vierde op de tennisbaan, heeft altijd gewerkt en had nu behoefte om een jaar te freewheelen. Hij is gaan fietsen met vrienden in Zuid-Afrika en Mexico en naar base camp 1 op de Mount Everest gewandeld, alleen en met Emma. En ik vind het alleen maar leuk dat hij al die dingen is gaan doen. Elkaar die vrijheid geven is heel belangrijk.”

Verder lezen? Het hele interview lees je in Flair 31-2020. Deze ligt tot en met 4 augustus in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

‘Alles is zoals het zou moeten zijn’ draait vanaf 6 augustus in de bioscoop. Ladies Nights zijn op 3, 4 en 5 augustus. Bekijk hieronder de zalige trailer.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

7-7-99 🤵👰🥂🍾 Vandaag is onze trouwdag! Staatsie-portretje én ANWB-setje 😍❤

Een bericht gedeeld door Daphne Deckers (@daphne_deckers) op

Tekst: Saskia Smith | Beeld: Yvette Kulkens

Shoppen is altijd een goed idee