Je bent hier: Home > Celebs > Column Miljuschka: ‘Het voelt hypocriet om te zeggen dat het allemaal zo fijn is’

Column Miljuschka: ‘Het voelt hypocriet om te zeggen dat het allemaal zo fijn is’

Celebs
Column Miljuschka: ‘Het voelt hypocriet om te zeggen dat het allemaal zo fijn is’

Miljuschka Witzenhausen (33) is tv-kok, presentatrice en culinair blogger. Ze woont samen met Philip en heeft 2 kinderen, Rembrandt (8) en Felina (6), uit haar huwelijk met kunstenaar Tycho Veldhoen. Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

De grond ligt bezaaid met borrelnoten en lege blikjes. Het zou een scène kunnen zijn na een heftig feest, maar het is de weerspiegeling van mijn leven die de vloer van mijn auto bedekt. Ik heb de afgelopen week, samen met 7 verhuizers, alles uit mijn appartement vakkundig ingepakt in maar liefst 260 (!) verhuisdozen.

Deze tollende rollercoaster had ik niet voorzien. Verbouwen, inpakken, verhuizen, oude huis schoonmaken, werken en repeat. De ratrace gaat in de zesde versnelling door. Het duizelt me. Eerlijk gezegd stelt me dat teleur, ik had meer van mezelf verwacht. Stresstechnisch heb ik toch al wat jaren training gehad, zou je zeggen.

‘Ik houd van kamperen, maar een huis zonder douche met bouwstof en tocht gaat zelfs mij te ver.’

Ik buk om een oplader voor mijn telefoon tussen de rommel op de autovloer vandaan te vissen en voel een driedubbele lobster roll over mijn broek vouwen: het causaal effect van ontheemd zijn en terugvallen op afhaal-, bezorg- en restaurantmaaltijden.

Kijk, ik zal het kader even schetsen. In de ochtend staan de werklui om 7 uur op de stoep. Aangezien deadlines blijkbaar nooit worden gehaald in de bouw, zitten we nu in een penibele situatie. In verband met dubbele lasten hadden we de oude huurwoning opgezegd. Achteraf gezien misschien niet de beste keuze. Begrijp me niet verkeerd: ik houd van kamperen, maar een huis zonder douche met bouwstof en tocht gaat zelfs mij te ver.

Hotelleven

We slapen daarom nu in een hotel tussen school en huis in. Ik sta om 6 uur op om de werklui binnen te laten. Waarna ik in de koeienstal in die 260 dozen op zoek ga naar wat we nodig hebben. Ik zet koffie en stuur iedereen aan. Dan terug naar het hotel om de kids naar school te brengen. Die verheugen zich er alweer op om te gaan zwemmen in hun tijdelijke huis a.k.a. hotel. Dolblij zijn ze als ze met hun belegde broodjes van het tankstation de klas inlopen. In hun op de hand gewassen zelfde outfit als de dagen ervoor, dat dan weer wel. De vreugde die mijn kleine mormels uit het hele avontuur halen, geven mij de energie die ik nodig heb. Zij zien het als een storm op zee waar ze de mooiste golf uit pakken om op te surfen. Het huilen staat me inmiddels vaker nader dan het lachen, dus dit soort lichtpuntjes omarm ik.

Lees ook
Column Miljuschka: ‘Iedereen ontfermde zich over de baby die onder het bloed zat, mijn bloed’

Op het schoolplein word ik aangesproken door een moeder. Ze complimenteert me met het huis. Dat ik zo veel doe en dat ze niet snapt hoe ik alle ballen in de lucht houd. De moed die ik net had hervonden zakt me in de schoenen. Het voelt hypocriet om te zeggen dat het allemaal zo fijn is. Dat alles van een leien dakje gaat. Vanbinnen voel ik iets borrelen. Het moet eruit, ik kan het niet tegenhouden. Voor ik het weet, sta ik te huilen over aannemers die hun werk niet goed doen. En over dat ik in een haastmodus gevangen zit. De vrouw voor me is opgelucht. Omdat alles toch niet zo picture perfect is. Ik ben ook opgelucht. Omdat ik mijn hart heb gelucht. Verlicht rijd ik naar het huis, om verder te gaan met de zware klus die op me wacht.

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 13. Deze editie ligt nu in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee