Je bent hier: Home > Celebs > Column Kim-Lian: Trots

Column Kim-Lian: Trots

Celebs
Column Kim-Lian: Trots

Kim-Lian van der Meij (36) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (36), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (8), William (8) en Benjamin (3). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Column Kim-Lian: Relaxmoment

Nu snap ik het (pas). Mijn ouders hebben het vaak tegen me geroepen: ‘Wacht maar tot je later zelf kinderen hebt, dan snap je hoe het voelt’. Deze zin werd overigens in verschillende situaties tegen me gebruikt.

Als ik bijvoorbeeld als tiener later thuiskwam dan afgesproken en niet even belde waar ik bleef. Of die keer dat ik voor het eerst zonder volwassenen op vakantie ging met vriendinnen (we waren zeventien) en dan één dag vergat te bellen uit het buitenland om te zeggen dat alles goed ging. ‘Joh mam, pap, alles gaat goed. Waar maken jullie je nou druk om?’ ‘Wacht maar tot je zelf kinderen hebt, Kim, dan snap je het!’

Die ongerustheid. Die angst dat er iets is gebeurd met je kinderen. Maar diezelfde zin kwam ook van pas tijdens héél andere situaties. Bijvoorbeeld als ik met mijn bandje moest optreden of een première had van een musical, of een grote live-uitzending op tv.

‘Ben zo trots als een aap met zeven lullen,’ zei mijn vader dan na afloop (ik was inmiddels volwassen, dus het taalgebruik werd iets anders). Sowieso had mijn vader altijd een uitgesproken manier van praten. Maar hoe ‘volwassen’ ik ook ben, ik blijf hun ‘kindje’. ‘Wacht maar tot je zelf kinderen hebt, dan snap je hoe het voelt om trots te zijn.’

En ja, papa en mama. Ik snap het. Ik snap het heel goed. Ik begrijp de zorgen die je als ouder hebt. Nu zijn onze kids nog klein, dus kleine zorgen. Maar ik kan nu al wakker liggen van het idee dat ze straks uitgaan. Verkeerde mensen ontmoeten, achter op een brommer zitten (zonder helm), te veel alcohol drinken, in de verleiding komen van drugs. Aaaaahhhhrrrggggg. Nee! Help. Dat wil ik allemaal niet.

Tegelijkertijd snap ik ook hoe je gloeit van trots als je kinderen een prestatie leveren. Dat begint al als zij hun eerste stapjes zetten, op het potje poepen, een mooie tekening maken of met een goed rapport thuiskomen. Kun je nagaan als je kinderen hun eerste piano-
uitvoering hebben op de muziekschool. Voor een volle zaal met ouders en andere leerlingen. Ze bespelen dat machtig mooie instrument met 88 toetsen, waarop ik slechts de vlooienmars kan spelen, op zeer amateuristische wijze. Zij kunnen noten lezen, ik niet!

Er komt ook een moment waarop je kinderen beter zijn in iets dan jijzelf. Zo’n moment waarop je mond openvalt van bewondering. Het moment waarop je spontaan wilt opstaan van je stoel en al wijzend naar je kinderen tegen iedereen wilt roepen: ‘DAT ZIJN MIJN KINDEREN!’ Van trots. Ik ben zo trots als een apin met zeven borsten.

Shoppen is altijd een goed idee