Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Column Kim-Lian: Pleister

Column Kim-Lian: Pleister

Celebs
Column Kim-Lian: Pleister

Kim-Lian van der Meij (36) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (36), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (9), William (7) en Benjamin (3). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Het voorlopig laatste bezoek aan het consultatiebureau stond gepland. Benjamin is bijna vier en kreeg zijn laatste DKTP-herhalingsprik. Grote zus Ronja had net diezelfde week haar negenjaarsprikken gehad en liep met twee pleisters op haar armen. Benjamin was daarvan onder de indruk. Zodanig dat hij elke dag zijn lijfje afspeurde in de hoop een schaafwondje, sneetje of plekje te vinden zodat hij er een Ninja Turtle-pleister op kan plakken.

‘O kijk mam, ik heb een wondje’ en dan wees-ie naar een lichtbruin stipje. Dat is een sproetje, Bennie. ‘Maar het doet echt pijn, hoor.’ De enige reden waarom hij dus niet opzag tegen het prikje, was die pleister. Dapper liep hij het consultatiebureau binnen. Een minuut later stond hij in zijn Minions-onderbroek op de weegschaal en tegen het meetlint aan. Nog nét geen meter hoog, en vijftien kilo schoon aan de haak (min de Minions-slip). De deur ging open: ‘Benjamin mag komen,’ riep de kinderarts.
En toen kwamen de kriebels. Verscholen achter mijn benen sloop hij de spreekkamer in. ‘Hoe gaat het, Benjamin?’  vroeg de arts. Er volgde een verlegen lachje en een iets te lange stilte, dus ik begon te praten. ‘Heel goed. Hij gaat hééééél goed. Hij eet goed, slaapt goed, is zindelijk.’ ‘Praat hij al veel? En vraagt-ie vaak dingen?’  vroeg ze. ‘Ja! Aan één stuk door. Hele verhalen over zijn vriendjes in de groep… En vragen? Man, hij is één groot wandelend vraagteken. Toch Benjamin?!’


Ik keek hem aan, maar er volgde een bijna onverstaanbare  ‘Hehehejhajaahee’. ‘En hoe oud ben je nu, Benjamin?’  vroeg ze. Benjamin laat graag weten dat hij in drie talen tot tien kan tellen – in het Nederlands, Zweeds en het Zwengels (een combi van Zweeds en Engels) – maar nu antwoordde hij iets als: ‘Gliebiebaba, hehe,’ gevolgd door een knorrend lachje. En hij bleef erin. Het knorren werd zo hard dat de vader van Peppa Big er stil van zou worden.

Toen gebeurde het. Ineens kreeg ik het gevoel alsof mijn evaluatiegesprek als ouder gaande was. Na elk antwoord wendde de arts zich tot haar computer en tikte wat in. Wat schreef ze op?! Stond er voor eeuwig in een dossier dat mijn kind geen antwoord kon geven op haar vragen, maar in plaats daarvan knorde als een varken terwijl zijn moeder er schaapachtig bij zat te lachen?!Het was een klassiek geval van:  ‘Nou, dat doet-ie anders nóóóóóit!’

‘Heel logisch, hoor,’  zei de arts.  ‘Het gebeurt vaker dat kinderen hier nerveus zijn en zich anders gedragen.’  Natuurlijk is dat normaal, dacht ik. Mijn kind krijgt straks een naald in zijn arm van een vreemde vrouw. De enige die raar aan het doen was, was ikzelf. En dat werd erger. ‘En hoe vindt u dat het ouderschap gaat?’ ‘Hoe bedoelt u?’ vroeg ik. Het was een normale vraag, maar ik had het gevoel bij een sollicitatiegesprek te zitten.

Toen we de kamer uitliepen en ik Benjamin vroeg de dokter een handje te geven, riep hij  ‘Nee!’ en liep weg. Ik durfde noch aan te dringen dat-ie het wel zou doen, noch een luchtige grap te maken.  ‘Nou eh… Dank u, dokter’, en ik schudde haar de hand terwijl ik met zweet op mijn bovenlip wegliep. Benjamin daarentegen opgelucht, stoer (‘Ik heb niet gehuild, mam!’) en blij. Want hij kreeg een sticker als beloning én een mooie pleister.

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee