Je bent hier: Home > Celebs > Column Kim-Lian: Een hels paradijs

Column Kim-Lian: Een hels paradijs

Celebs
Column Kim-Lian: Een hels paradijs

Kim-Lian van der Meij (36) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (36), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (8), William (8) en Benjamin (3). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Column Kim-Lian: Trots

Een subtropisch zwemparadijs. Voor de een is het hemels, voor de ander de hel. De hel als het gaat om te plakkerige, onhygienische ruimtes met te veel mensen in natte zwembroekjes. Die als sardientjes in een blik tegen elkaar aan schuren, in een bak met water waar god weet wat in drijft.

Ik durf ook nooit naar de grond te kijken als ik door zo’n zwembad loop. Altijd loop ik met mijn tenen gekruld en op mijn hielen, omdat ik denk in allerlei vieze dingen te stappen. Haren, huidschilfers, etensrestjes. Aaargh! Jeuk! Jeuk! Tussen m’n tenen. De horror begint natuurlijk al bij de te krappe kleedhokjes en kluisjes waar je altijd je sokken of onderbroekje per ongeluk op de natte, gore grond laat vallen. Weer aaargh! En dan de lange rijen voor een glijbaan waar je naar de natte, harige rug van een vreemde man vóór je staart. Je wilt niet kijken, maar je doet het tóch. Fijn, al die oneffenheden zo vlak voor je
bakkes.

Maar ho, wacht even. Ik zeg hier nu niet dat ik een perfecte bikini body heb! Begrijp me niet verkeerd, maar vreemde, bijna naakte lichamen blijf ik gewoon ongemakkelijk vinden. En als je dan na twee uurtjes zwemmen even een patatje wilt eten met drie kinderen, kun je ergens meer een tafel met stoeltje vinden, want men heeft overal zijn handdoekje overheen gelegd. ‘Zó, die is van mij! Gereserveerd. Voor de hele dag, ook al zit ik niet op die stoel.’ Dat idee. Dus dan ga je met z’n allen in een hoekje zitten met je bakje patat. Half op de grond, of met één bil op een subtropische rots. Hmpf, lekker hoor.

Zo’n dag hadden we laatst. We hadden de kinderen al weken beloofd te gaan zwemmen. En na vele smoezen als: ‘Papa is verkouden vandaag en dan kun je beter niet zwemmen’ en: ‘Mama moet dit weekend werken, dus het komt even niet uit’, moesten we er nu echt aan geloven.

Dus daar gingen we dan. Met tassen vol handdoeken, opblaasbandjes en bad- kleding reden we met drie opgewonden kinderen zo’n welbekend park binnen de parkeerplaats op. In de ijdele hoop weinig auto’s te zien. Maar het stond er natuurlijk bommetjevol! Nauwelijks nog een plekje te vinden. Ik hoorde mezelf nog zeggen tegen Daniel: ‘Het hoeft niet zo te zijn dat ál deze mensen ook in het zwembad liggen, hoor. Er zullen er ook wel veel aan het wandelen zijn of een potje Rummikub aan het spelen in zo’n huisje.’

Nou, mooi niet. Iedereen lag in het zwembad. Natuurlijk hebben we alle glijbanen tien keer achter elkaar gedaan. ‘Jaaa, nog een keer, nog een keer!’ Ik moet eerlijk zeggen dat ik na een tijdje zelf ook echt lol had. Ik kon al mijn ergernissen loslaten. Zelfs mijn tenen waren ontspannen als ik voor de zoveelste keer (op mijn blote voeten) naar de wc moest lopen met de kinderen.

Ik heb in totaal denk ik vier voeten in mijn gezicht gehad, zeker tegen twintig mensen aan geschuurd en ik weet niet hoeveel bacterien per ongeluk doorgeslikt (ook al hield ik mijn lippen nog zo stijf op elkaar), maar ik ging zowaar met een voldaan gevoel naar huis. Ja, ik had eigenlijk best genoten. Omdat ik zag hoeveel lol onze kinderen hadden. ‘Wanneer gaan we weer, mama?’ Euh…

Shoppen is altijd een goed idee