Je bent hier: Home > Celebs > Column Kim-Lian: ‘Als je het van een afstandje bekijkt, is het vast idioot om te zien’

Column Kim-Lian: ‘Als je het van een afstandje bekijkt, is het vast idioot om te zien’

Celebs
Column Kim-Lian: ‘Als je het van een afstandje bekijkt, is het vast idioot om te zien’

Kim-Lian van der Meij (36) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (36), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (9), William (7) en Benjamin (3). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Column Kim-Lian: ‘Alle clichés zijn zo waar, de tijd gaat snel!’

Je stem geven aan een tekenfilmfiguur is ontzettend bijzonder. Om later terug te zien en horen op het witte doek of op tv wat je hebt ingesproken is magisch. De praktische kant van het vak is echter geen magie, maar techniek. Tijdcodes, scripts, afstand van de microfoon en aanwijzingen van de regisseur.

Je zit in je eentje in een opnameruimte van soms zeven bij zeven en soms van maar twee bij twee, geluidsdicht gemaakt. Een dikke dubbele kluisdeur sluit de ruimte hermetisch af. Door een raam zie je de sound engineer en de regisseur zitten. Zij luisteren en ze kijken op het beeldscherm met je mee naar de film of serie die je aan het inspreken bent. Door een microfoon kunnen ze tegen je praten, wat jij weer in de koptelefoon kunt horen. Je werkt fragmentarisch: je bekijkt de scène eerst en vervolgens ga je zin voor zin te werk. Soms, als je in een lekkere flow zit, pak je wat zinnen achter elkaar door.

Vaak spreek je over de Amerikaanse versie van een film of serie heen. Bij de film De Smurfen moest ik als smurfin Katy Perry proberen te evenaren, bij Arthur en de Minimoys Madonna en bij Rapunzel Mandy Moore. De Amerikaanse klemtoon, timing en zinsopbouw zijn heel anders, maar toch moet je dezelfde emotie op z’n Hollands proberen neer te zetten.

Wat me in het begin verbaasde, is dat je solo werkt. Iedere acteur spreekt z’n eigen teksten in, alleen. Het tegenspel moet je echt uit de animaties en de stem halen.
Met vechtscènes sta je in het luchtledige te slaan en te krijsen. Met liefdesscènes sta je met je hand te kussen en met vluchtscènes sta je stil op één plek voor de microfoon te joggen om maar natuurlijk gehijg en gesteun te fabriceren. Als je het van een afstandje bekijkt, is het vast idioot om te zien. Je moet ook even die drempel over, even je schaamte aan de kant zetten. Als je het later terughoort met filmmuziek en de emotie op het gezichtje van je alter ego valt alles op zijn plek en komt het tot leven.

Er zijn natuurlijk ook vaak kinderstemmen nodig en een tijdje geleden heb ik Ronja eens voorgesteld. Geen idee of ze dat leuk zou vinden, maar toen ik het haar vroeg zei ze:  ‘Nou, dat wil ik weleens proberen.’  Ik wil haar absoluut niet pushen om later hetzelfde te gaan doen als waar ik nu gelukkig van word, maar als er zich een situatie voordoet waarvan ik denk dat 
zij dat leuk kan vinden, ga ik die ook niet uit de weg.

‘Ik zat me te verkneukelen 
over de stem van mijn dochter’

Laatst had ze haar eerste inspreekklus. Ik zat aan de andere kant van dat glazen raam, met de sound engineer en de regisseur. Me te verkneukelen over de stem van mijn dochter. Ja mensen, daar ga ik weer! Hier een trotse moeder. Bij elk woordje, lachje, kuchje werd ik blij, vooral omdat dit op commando moet en met de juiste timing en emotie. Nu moest Ronja over die drempel en dat vind ik helemáál knap.

Ik vond dat al best lastig toen ik er op mijn 25e mee begon. Ronja vroeg: ‘Welke prinses mag ik een stem geven?’ Eh nou, prinses?! Je bent een van de kinderstemmen in de tv-serie Teletubbies. Ze moest keihard lachen, ze is namelijk al negen. Dus Teletubbies, da’s wel een beetje kinderachtig.‘

‘Ah joh, denk aan al die lieve kleine kindjes, zoals je nichtje Indi van anderhalf, die daarvan genieten’, zei ik. Tja, je moet ergens beginnen toch?

Shoppen is altijd een goed idee