Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Chefkok London Loy (45): ‘Het had allemaal veel slechter met me kunnen aflopen’

Chefkok London Loy (45): ‘Het had allemaal veel slechter met me kunnen aflopen’

Celebs
Chefkok London Loy (45): ‘Het had allemaal veel slechter met me kunnen aflopen’

Hij had het thuis niet makkelijk en zijn schoolcarrière verliep op z’n zachtst gezegd rommelig. Tot hij een juf kreeg die zijn kooktalent zag. Chef-kok London Loy (45): ‘Voordat zij zei dat ik naar de koksschool zou kunnen, wist ik niet eens dat die bestond.’

Bewogen jeugd

Op het dakterras van de Skylounge in Amsterdam, net naast het Centraal Station, maakt London foto’s van het uitzicht. Het is een warme, heldere dag, de stad is in driehonderzestig graden te zien. “Ik woon al heel lang in Rotterdam, maar Amsterdam verwondert me nog steeds. Kijk nou eens hoe mooi!” Hij vertelt dat hij in bijna elk stadsdeel heeft gewoond. Als kind verhuisde hij veel. Door het grillige karakter van zijn vader en gedoe tussen zijn ouders was zijn jeugd nogal bewogen. Diezelfde jeugd was óók de voedingsbodem van wat hij nu het allerliefst doet: koken. Hij werkt als chef in het Rotterdamse restaurant Ballroom en is ook op televisie te zien, onder meer bij 24Kitchen en elke dag als vaste tv-kok bij Koffietijd.

‘Als we bij mijn moeder onder aan de trap staan en soep ruiken, dan zijn we blij, hoor’

Onlangs verscheen een kookboek van zijn hand waarin London zijn succesrecept prijsgeeft: streetfood met een gouden randje. Een boek vol met combinaties van Aziatische en exotische gerechten met een verrassende twist. Zoals de saotosoep van zijn moeder, die hij met paksoi maakt in plaats van taugé. Maar, benadrukt hij, de saotosoep van zijn moeder is ongeëvenaard. De lekkerste van de wereld. “Als ik met mijn vriendin Nadia en onze zoon Satori en dochter Nin-Jah naar mijn moeder ga, hopen we allemaal dat er een pan soep op het fornuis staat. Mijn moeder woont op één hoog. Als we daar staan onderaan de trap en soep ruiken. Dan zijn we blij, hoor.”

Heb je het koken van je moeder?

“Als kind zat ik altijd bij mijn moeder in de keuken. Zo wist ze zeker dat ik niet buiten kattenkwaad aan het uithalen was en kon ze me uit de buurt houden van m’n vader. Ze liet me altijd alles proeven, ook pittige dingen. Maar ik heb ook veel van mijn
tantes en oma geleerd. Mijn moeder komt uit een gezin van dertien, mijn vader uit een gezin van tien. Ik heb een hele rits ooms, tantes, neefjes en nichtjes. Er was elk weekend wel ergens een verjaardag of jubileum. Bij die feestjes speelde eten een grote rol. Iedereen had zijn of haar specialiteit.”

“Mijn moeder maakte de lekkerste nasi, een oom was de sambalkoning en mijn oma maakte jam van fruit uit mijn opa’s moestuin. Ik kan nog steeds de geuren en smaken terughalen van toen. Ik leerde niet alleen mijn smaak ontwikkelen, maar ook wat de rol van samen eten is. Je deelt wat je lekker vindt, en huilt en lacht samen. Bij ons thuis was het niet altijd even leuk, maar ik heb warme herinneringen aan de keukentafel bij mijn oma thuis waar de hele familie omheen zat.”

Wist je toen al dat je kok wilde worden?

“Ik speelde veel op straat en was goed in sport, ik heb op hoog niveau atletiek gedaan en was eigenlijk vooral daarmee bezig. Mijn schoolcarrière verliep nogal rommelig en na op verschillende scholen te hebben gezeten, belandde ik uiteindelijk op onderwijs voor kinderen die moeilijk konden leren. Elke week kwam daar een juf kookles geven. We kregen de opdracht een appeltaart te maken, gewoon een simpel recept. Die van mij was goed gelukt, ik kreeg er een negen voor. Dat was voor mij het moment dat ik me realiseerde dat ik echt iets kon. Ik had moeite met rekenen en schrijven, maar dit kon ik! Ik ging elke week steeds beter m’n best doen. Op een gegeven moment zei de juf dat ik naar de koksschool zou kunnen als ik dat wilde. Ik had geen idee dat die bestond, maar was wel getriggerd. En ik ging.”

Maikel London

London Loy wordt geboren in Amsterdam. Hij groeit er voor een deel op, en voor een deel in Almere. Zijn naam – en dit is iets wat hij vaak moet uitleggen – is niet verzonnen, maar staat gewoon zo in zijn paspoort. “Mijn moeder was dol op Michael Landon, de acteur uit de tv-serie Het kleine huis op de prairie. Ze wilde me zo noemen, maar mijn oma heeft het verkeerd opgegeven bij de burgerlijke stand: Maikel London. Uiteindelijk heb ik Maikel geskipt en de achternaam van mijn moeder – ze is half Chinees – aangenomen, omdat ik na de scheiding van mijn ouders de achternaam van mijn vader niet meer wilde gebruiken.”

‘Ik wilde de achternaam van mijn vader niet meer gebruiken’

London’s vader is een strenge man, die geregeld klappen uitdeelt. “Hij kon vilein zijn. Ik mocht bijvoorbeeld niet aan zijn platenspeler komen. Als hij naar zijn werk ging, zette m’n vader allemaal vallen van stokjes zodat hij kon controleren of ik eraan was gekomen. Het ene moment was hij heel streng en werd hij snel boos, het andere was hij heel vrijgevig. Dan liep ik met hem op straat en zei hij ineens: ‘Ik ga een fiets voor je kopen.’ Ik was dan zó gelukkig met dat kleine beetje contact dat we op dat moment hadden.”

Lees ook
Actrice Yootha Wong-Loi-Sing (32): ‘Een rol in een serie van Oprah, dat staat goed op je cv’

In de jeugd van London was veel drama, maar het was óók leuk. Op straat spelen, familiefeestjes en het kleine gezin dat hij vormde met zijn moeder. “Mijn moeder is ontzettend lief en tegelijkertijd heel bezorgd. Dat botste weleens toen ik jong was. Zij wilde voorkomen dat ik zo zou worden als mijn vader. School, sport, ze stond erop dat ik goed m’n best deed, het beste uit mezelf haalde. Ze sprak me aan op m’n verantwoordelijkheden. Ik was toch ook een jongen van de straat, het had allemaal veel slechter met me kunnen aflopen. Op de een of andere manier wist m’n moeder me op het rechte pad te houden.”

Je vader is acht jaar geleden plotseling overleden. Heb je hem nog gezien voordat hij stierf?

“Nadat mijn ouders waren gescheiden, zag ik hem steeds minder vaak en op een gegeven moment helemaal niet meer. Ongeveer tien jaar geleden was er weer iets meer contact. Ook omdat ik een halfbroertje heb dat ik wilde zien. Dus ja, we hebben nog wat tijd gehad samen.”

Heeft die tijd jullie dichter bij elkaar gebracht?

“Ik heb meer begrip voor hem gekregen. Mijn vader heeft natuurlijk ook een geschiedenis. Zijn jeugd in Suriname was keihard. Als kind snapte ik het niet als ik een pak slaag van hem kreeg en was ik bang voor hem, maar nu weet ik: hij wist niet anders. Dit is de manier waarop hij is opgevoed. Hij heeft geen liefde gekregen, liep weg van huis, niemand keek naar hem om. Mijn vader wist helemaal niet hoe hij een vader moest zijn. Later hoorde ik van zijn zussen dat hij heel trots op me was. Omdat ik mijn diploma’s had gehaald, kok was geworden, een baan had en op televisie kwam. Toen we elkaar weer zagen, kwam hij soms naar Pacific Park in Amsterdam waar ik werkte. Dan zag ik hem op het terras zitten met een biertje. Dat maakte me zachter, ik kon voor het eerst naar hem kijken, naar de man die hij was en de dingen die hij me wél had geleerd. Mijn liefde voor sport heb ik van hem.”

Lees meer van dit interview in Flair 39, deze ligt vanaf 23 september in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen?
Bestellen kan hier.

Tekst: Saskia Smith, beeld: Esmée Franken, Instagram

Shoppen is altijd een goed idee