Je bent hier: Home > Celebs > Benja Bruijning verloor vader vlak na geboorte van dochter: ‘In een maand ging hij van kerngezond naar overleden’

Benja Bruijning verloor vader vlak na geboorte van dochter: ‘In een maand ging hij van kerngezond naar overleden’

Celebs
Benja Bruijning verloor vader vlak na geboorte van dochter: ‘In een maand ging hij van kerngezond naar overleden’

De afgelopen maanden waren rustig voor acteur Benja Bruijning (36), maar met twee kleine kinderen in huis verveelde hij zich nooit. En over de toekomst maakt hij zich ook maar niet te veel zorgen, dat zit niet in zijn aard. Een openhartig gesprek over zijn jeugd, zijn liefde voor Anna [Drijver, red] en hun kinderen.

Pesten is één van de ergste dingen die een kind kan overkomen. Als mensen zeggen dat ze dat hebben meegemaakt, vind ik dat heel erg, zeker als die persoon het relativeert, wat jij nu ook doet.

“Ja, dat klopt, en het schijnt dat mensen die mishandeld zijn dat ook afzwakken. Zo van: ‘Ik ben weleens aan mijn haren boven het trapgat gehangen, maar ik ben niet mishandeld hoor.’ In retrospectief valt het mee bij mij, ik denk ook dat ik er door gegroeid ben. What doesn’t kill you makes you stronger. Maar ik had het liever anders gezien. Kijk, iedereen is onzeker, denk ik, ik kon er alleen minder goed tegen. Een tijdje droeg ik twee verschillende soorten sokken, ik denk om toch een soort positie te verwerven, maar de juf wees me erop dat dat gek gedrag was. Terwijl ik dacht: daar gaat het allang niet meer om. Het gaat erom dat ik zwak ben, en dat kinderen dat weten en ruiken. En dat is niet rationeel te verklaren.”

Maar thuis was je wel veilig?

“Zeker, in alles. Het was liefdevol, we konden overal over praten. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan op mijn zeventiende, dat was wel traumatisch. Maar hoewel er toen een rotsfeer hing in huis, trof het mij niet zo. Ik was veel bij vrienden, alles begon net wat te veranderen in mijn leven. Ik begon grappen te maken in de klas, daar kwam ruimte voor, niet lang daarna speelde ik in een film, daarna een soap, ineens ging het heel goed met me. En thuis kon ik zijn wie ik was.”

Wat voor relatie had, en heb, jij met je zus Janna?

“Het is lang moeizaam tussen ons geweest. Zij had tegenslagen op het moment dat het in haar ogen beter met mij ging. Ik speelde in films en verdiende daar relatief veel geld mee, er raakte iets tussen ons uit balans. Zij werd driftig van mij, en ik keek een soort van lijdzaam toe, wat zij dan weer als arrogant en superieur ervoer. Maar ik vond het echt heel verdrietig dat zij zo boos op mij was. Terwijl het natuurlijk gruwelijk is als je kleine broer je ook nog eens alle munitie uit handen neemt, zo van: sla maar, ik sla je niet terug hoor.”

Hoe gaat dat nu?

“Heel goed, onze kinderen schelen weinig in leeftijd, het is heel gezellig, we zijn echt broer en zus en delen onze gedachten en herinneringen. Ik weet nog dat er tijdens het afstuderen aan de toneelschool een filmpje voor ons werd afgespeeld, waarin we door onze familie werden toegesproken. Mijn zus zei in dat filmpje: ‘Nou, ik wil even zeggen dat ik helemaal niet meer jaloers op je ben, alleen nog maar trots.” Dan: “Nou doe ik het weer! Ik begin gewoon weer te huilen daarvan! Net als toen, want ik ben midden op dat podium in tranen uitgebarsten. We hadden het er nooit over gehad, het was iets van lang geleden. En zij had precies hetzelfde: nadat ze die woorden had uitgesproken begon zij ook te huilen. Maar dat was eruit geknipt.”

Dat hij naar de toneelschool ging, was niet vanzelfsprekend.

“En waarom ik zo graag op een podium wilde gaan staan, is me nog steeds een raadsel. Al denk ik dat ik ergens de bedoeling van moet begrijpen, dan kost het me geen moeite. En ik begreep acteren wel, ik snapte al snel dat ik iets met een tekst moest doen. Niet dat ik daarmee zeg dat ik geweldig ben, maar ik vond het logisch en leuk om te doen.”

“Toen ik voor de tweede keer afgewezen werd voor de toneelschool was ik twintig en bracht veel tijd met mijn vrienden door. Een beetje chillen en spelletjes spelen. Die audities deed ik er gewoon bij. De eerste keer kwam ik nog tot de laatste ronde, de tweede keer werd me meteen te kennen gegeven dat ze toch wel mensen zochten die iets konden. Toen dacht ik: wacht eens even, als ik nou drie keer word afgewezen is het niet voor me weggelegd. Toen ben ik er dus echt voor gegaan. Godzijdank werd ik aangenomen.”

Bij wie zat je in het jaar?

“Bij Marlijn Weerdenburg onder andere, en Maartje van de Wetering. En bij Anna Drijver.”

Aha. Hadden jij en Anna toen ook al een relatie?

“Nee, dat kwam later. We waren wel erg close, maar dat waren we als hele klas ook. Anna en ik lagen elkaar, maar op het moment dat ik haar ontmoette classificeerde ik haar als out of my league. Dat gaf rust, dan hoefde ik me geen zorgen te maken over eventuele spanning tussen ons. Die situatie duurde heel lang, ook toen allang bleek dat ik een bord voor mijn kop had. Uiteindelijk heb ik maar geaccepteerd dat ik verliefd op haar was. Toen werd het spannend.”

Waarom?

“Achteraf denk ik dat het niet anders had kunnen gaan dan op deze manier. Het is heel langzaam zo gegroeid tussen ons. Dat we na jaren een andere rol in elkaars leven kregen, was even wennen, net zoals het wennen was toen we voor het eerst met elkaar op de set stonden. Maar wacht, ze komt hier nu de trap op, laten we het over iets anders hebben.”

Tien jaar zijn ze nu samen, ze kregen dochter Lea (3) en onlangs zoon Jona (in augustus tien maanden). De geboorte van zijn dochter was behalve een zeer gelukkige tijd ook een periode van afscheid: vier maanden na haar komst overleed zijn vader. “Hij was pianoleraar en altijd thuis, hij kookte meestal. Mijn moeder werkte als psychotherapeut een paar dagen per week buitenshuis. Van hem leerde ik dat het de gewoonste zaak van de wereld is dat man en vrouw gelijk zijn, ik kan me niet voorstellen dat je je als man niet bemoeit met je kinderen. Anna en ik streven naar een fifty fifty-verhouding als onze speelschema’s dat toelaten, voor mij is dat volstrekt vanzelfsprekend.”

Lees ook:
 De man van Nadja Hüpscher kreeg kanker: ‘Het idee zonder hem verder te moeten, maakte me intens verdrietig’

Mag ik vragen waaraan je vader is overleden?

“Leverkanker. Binnen een maand ging hij van kerngezond naar overleden. Hij had net een nieuw huis gekocht met zijn nieuwe vriendin. Het was héél verdrietig.”

Extra bitter dat dat gebeurde op het moment dat je zelf net vader was geworden.

“Ja. Hij had er heel veel zin in om met zijn kleinkinderen te frutten, ik was ook benieuwd naar zijn rol daarin. En ik kan hem nu niets meer vragen, bijvoorbeeld of ik ooit hetzelfde gedrag had als kind als mijn kinderen nu. Mijn moeder weet veel, gelukkig, maar ik had het ook van hem willen horen. Het was erg, erg verdrietig.” Bij zijn eigen vaderschap had hij geen voornemens, zegt hij. “Maar ik wilde mijn kinderen wel een situatie bieden waarin ze vrij zijn om zichzelf te ontwikkelen in hun eigen tempo, en dat alles in liefde. Ik zou het misschien wel leuk vinden als ze iets cultureels leren in hun jeugd. Zelf moest ik op vioolles als kind, toen ik daarmee stopte, ben ik op toneelles gegaan. Maar ik heb geen grote verwachtingen, ik zal ze zeker niet aan hun oren mee naar het hockeyveld slepen.”

Verder lezen? Het hele interview lees je in Flair 34-2020. Deze ligt tot en met 25 augustus in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Liesbeth Smit | Fotografie: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee