Je bent hier: Home > Celebs > Anouk Smulders over slopende zoektocht naar donor voor zieke zus: ‘Ik stortte helemaal in’

Anouk Smulders over slopende zoektocht naar donor voor zieke zus: ‘Ik stortte helemaal in’

Celebs
Anouk Smulders over slopende zoektocht naar donor voor zieke zus: ‘Ik stortte helemaal in’

Wat wil ik echt doen en met wie? Voor presentatrice Anouk Smulders (45) waren de laatste jaren, waarin ze tegen een burn-out aan zat, een zoektocht. ‘Ik was op zoek naar echtheid, oprechtheid. Dat je kunt zeggen: ‘Ik had een rotdag vandaag.’ Nu durf ik meer dan ooit mezelf te laten zien.’

“Rust, dat vat wel zo’n beetje de afgelopen weken samen”, zegt Anouk aan de telefoon. “Edwin en ik werken allebei onregelmatig en hebben twee kinderen die veel sporten. Normaal is ons leven een logistieke uitdaging en nu was er ineens helemaal niks. Die rust was ook wel even fijn. Plus, we hebben nu twee heel gelukkige honden. Die hebben echt zoiets van: hoezo is iedereen de héle dag thuis?”

Was dat rustig aan doen al niet een beetje in je leven geslopen? Je zat tegen een burn-out aan en hebt daardoor het roer min of meer omgegooid.

“Dat roer omgooien was vooral emotioneel. Drie jaar geleden zat ik helemaal niet lekker in mijn vel. Mijn vriendinnen opperden dat ik misschien een midlife crisis had, maar terugkijkend zou ik het liever een midlife celebration noemen. Terwijl ik me in die periode helemaal niet zo feestelijk voelde. Maar crisis vind ik zo’n stom woord. Vier dat wat er gebeurt, ook al is het minder leuk. Het brengt je namelijk altijd wel iets. Mij bracht het bijvoorbeeld inzicht. Ik was de balans aan het opmaken van de eerste veertig jaar van mijn leven en begon eigenlijk een soort zoektocht naar mezelf. Wat wil ik de komende veertig jaar gaan doen en vooral met wie? Ik heb heel bewust de stekker uit een aantal werkprojecten getrokken om een jaar de tijd te nemen om rustig om me heen te kijken. Ik had geen zin om iets te doen en dan terug te komen met een streepmond. Want waarom zou je iets doen waar je niet blij van wordt?”

Hoe komt het dat het opmaken van die balans gepaard gaat met zo’n sterk gevoel van niet lekker in je vel zitten, denk je?

“Naast mijn twijfels en onzekerheden, was het ook de optelsom van ruim twintig jaar keihard werken. Op mijn achttiende werd ik ontdekt als model en sindsdien had ik alleen maar gewerkt. Ik was extreem moe en huilerig en merkte aan alles dat de rem er op moest, omdat ik anders van de rails zou schieten. Ik was thuis ook helemaal niet de leukste, had een enorm kort lontje. Edwin zei op een gegeven moment: ‘Ik denk dat jij even een time-out van alles moet nemen.’ Hij had gelijk, maar dat vond ik best moeilijk. Ik ben van de afdeling niet lullen, maar poetsen. Tijd nemen om aan mezelf te werken, voelde een beetje alsof ik mijn snor drukte.”

Heb je die niet-lullen-maar-poetsenmentaliteit van huis uit meegekregen?

“Mijn ouders zijn lieve, nuchtere, hard-werkende mensen. Zij hebben me geleerd dat als je niks doet, er ook niks gebeurt. Een ex-vriendje belde een keer naar mijn ouders om te zeggen dat ik feestend door het leven ging. Hij was boos dat ik het had uitgemaakt. Mijn ouders waren daar helemaal niet van gediend, dat iemand hen midden in de nacht, dronken, belde om te vertellen wat ik aan het doen was. Mijn vader belde me de volgende dag om te zeggen dat ik de eerste vlucht naar huis moest nemen. En ik woonde toen al vijf jaar op mezelf hè, waarvan twee in het buitenland.”

En dat heb je gedaan?

“Ja. En ik woonde in New York! Het was dus niet dat ik even de trein pakte om naar huis te gaan. Maar ik ben teruggevlogen. Mijn vader gaf me een preek: ‘Zo hebben we je niet opgevoed.’ Het was echt zo’n vaderpreek, die hij eindigde met: ‘En vanaf nu ga je je gedragen!’ Als ik daar nu aan terugdenk, moet ik weer lachen.”

En dan ging je zus nog naar Duitsland…

“Ha ja, mijn ouders hebben hun handen vol aan ons gehad. Haar vriend kreeg een baan in Duitsland en zij kon als stewardess daar gaan werken. Dus die vertrok ook. Nicole is vier jaar ouder dan ik en we waren echt zusjes: het ene moment vier handen op één buik, het andere moment was het dikke oorlog tussen ons. We hebben letterlijk gaten in elkaars slaapkamerdeur getrapt. Toen ik ging studeren, zijn we gaan samenwonen in Haarlem. Mijn ouders dachten dat we elkaar binnen de kortste keren de tent uit zouden vechten, maar we hebben twee jaar een geweldige tijd gehad. Zij werkte bij KLM. Als ik dan ’s morgens om half zes uit de kroeg kwam rollen, ging zij naar Schiphol.”

Hoe was het voor jou dat ze ziek werd?

“Vreselijk natuurlijk. Uit het niks was ze heel erg moe. Uiteindelijk is ze naar de dokter gegaan, een paar dagen later lag ze aan de chemo, acute leukemie. We zijn allemaal in de overlevingsstand gesprongen. Mijn zus moest gewoon beter worden, punt. Ik heb haar zo veel mogelijk geholpen, reed elke keer naar Duitsland om er voor haar en haar dochter te zijn. Het was lang heel spannend. Er was een donor nodig voor een stamceltransplantatie en wij waren geen match. Vorige zomer werd er godzijdank een passende donor, een vrouw in Argentinië, gevonden. Hoe mooi is dat, dat een voor ons onbekende vrouw aan de andere kant van de wereld mijn zus heeft gered? Daarna stortte ik helemaal in, ik kon alleen maar slapen en huilen. Alle spanningen van die maanden ervoor kwamen eruit.”

Wie past er op jou in dit soort tijden?

“Edwin is echt mijn steun en toeverlaat. Hij zei: ‘Ga maar naar Duitsland, ik regel hier alles wel.’ Bij hem kon ik ook uithuilen, hoefde ik even niet sterk te zijn.”

Lees meer
Sacha de Boer en Rick Nieman gekoppeld door collega’s: ‘Ze hebben ons gewoon uitgehuwelijkt’

De afgelopen drie jaar waren best een rollercoaster: je bijna-burn-out, de zoektocht naar jezelf… Kun je zeggen wat het je heeft gebracht?

“Ik merkte in dat jaar waarin ik min of meer thuis was dat ik een bepaalde echtheid miste. Hoe we naar onszelf kijken, wordt voor een groot deel gevormd door wat we zien. Ik zag vrouwen van mijn leeftijd die er geweldig uitzagen en een geweldig leven hadden, alles tot in de puntjes perfect voor elkaar, maar ik wist ook: zo is het leven niet altijd.”

Maar die kant heb jij toch ook?

“Tijdens een modeshoot word ik door de wasstraat getrokken en ziet het er ook allemaal perfect uit. Maar de volgende ochtend sta ik ook gewoon zonder make-up, met mijn haar in een staart en in mijn joggingbroek op het schoolplein. Dat laat ik óók zien. Ik was eigenlijk op zoek naar echtheid, oprechtheid. Met een hernieuwde energie ben ik dat idee gaan vormgeven. Ik wilde er eerst een televisieprogramma over maken, maar dan moeten er tegenwoordig zeshonderd mensen een plasje over doen en zo lang wilde ik niet wachten. Dus ben ik gewoon mijn eigen platform begonnen, Grace&Us, waar vrouwen hun verhalen zónder filter vertellen en laten zien. Het is mijn ‘speeltuin’, de plek die ik kan maken en inrichten zoals ik wil. Maar om je vraag te beantwoorden: wat het me heeft gebracht, is uiteindelijk de kracht om iets te gaan doen wat ik echt wil en waar ik heel blij van word.”

Verder lezen? Het hele interview lees je in Flair 24-2020. Deze ligt tot en met 16 juni in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

ANOUK ZOEKT BOERDERIJ…….. oohhh wat een top dag! Ik word hier zoooo blij van! #comingsoon @flair_nl ( swipe ➡️)

Een bericht gedeeld door Anouk Smulders (@anoukmsmulders) op

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Wedding junior en jessica part 1 @andrerieu @vrijthofmaastricht ❤️

Een bericht gedeeld door Anouk Smulders (@anoukmsmulders) op

Tekst Saskia Smith | Beeld: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee