Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Albert Verlinde overlegde theaterdroom niet met ouders: ‘M’n aanmelding lag op een dag gewoon in de bus’

Albert Verlinde overlegde theaterdroom niet met ouders: ‘M’n aanmelding lag op een dag gewoon in de bus’

Celebs
Albert Verlinde overlegde theaterdroom niet met ouders: ‘M’n aanmelding lag op een dag gewoon in de bus’

Sinds hij afgelopen december stopte bij Stage Entertainment, combineert Albert Verlinde (60) het presenteren van ‘Shownieuws’ met zijn werk als raadslid voor de VVD in de gemeente Vught. En daarmee is de hectiek uit zijn leven gelukkig een beetje weg. ‘Bij Stage voelde ik me niet meer op mijn plek; ik wil best hard werken, maar ik moet wel voelen waarvoor ik het doe.’

Je hebt op de kleinkunstacademie gezeten, had je geen ambitie om zelf op het podium te staan?

“Nee. Ik was ook helemaal niet overtuigd van mezelf en onzeker over mijn talent. Ik speelde, maar dat deed ik meer om met die theaterwereld in contact te komen. Die drang om op dat podium te staan had ik niet. Ik zat met Karin Bloemen in de klas, dus ik had ook zoiets van: wat doe ik hier nog? Ik heb met vallen en opstaan mijn stijl moeten vinden. Cabaret, liedjes zingen, dat was het niet, maar toen ik ging presenteren, zat ik meteen op mijn plek. Ik heb eigenlijk langzaam in mezelf moeten groeien. Ik zie me nog op mijn dertigste op het balkon staan in de Valeriusstraat in Amsterdam waar ik toen een huis huurde. Ik dacht: ik heb nog geen relatie, nog geen huis voor mezelf, nog geen goede baan; ik moet nu wel aan de slag.”

Je bent eigenlijk een laatbloeier.

“Ja, en ik denk dat het helemaal niet zo slecht is om langzaam ‘open te gaan’. Mijn vader was daarin wel een voorbeeld, die is ook heel geleidelijk in zijn carrière gegroeid. Hij begon als hulp bij een auto-onderdelenzaak. Toen werd hij vertegenwoordiger en uiteindelijk was hij directeur van een groot bedrijf. Ik werk in een andere branche, maar je zou onze carrières wat tempo betreft bijna naast elkaar kunnen leggen.”

Vonden je ouders het goed dat hun enige zoon iets met theater wilde doen?

“Ze hebben me altijd vrijgelaten in mijn keuzes. Het heeft ze ook niet verrast dat ik die kant op ben gegaan, al denk ik wel dat ze hoopten dat het niet die kant op zou gaan. Theater is toch een onzeker bestaan. Maar ik wilde het graag en heb dat eigenlijk ook niet met hen overlegd, of zo. Wat dat betreft was ik communicatief een beetje gestoord, hoor. Ik heb aan mijn ouders niet eens gevraagd of ze het een goed idee vonden dat ik naar de Kleinkunstacademie zou gaan. Er lag op een dag gewoon een brief in de bus waarin stond dat ik me had aangemeld en of ze 220 gulden konden betalen. Maar toen ze zagen dat ik serieus was, hebben ze me volop gesteund en zijn ze altijd heel trots geweest. Ze waren bij mijn eerste producties, in een zaaltje in Kampen waar 45 mensen in de zaal zaten. Mijn ouders stonden in de foyer de mensen te tellen, prachtig toch? Ik heb ongelooflijk veel aan die twee te danken, maar vooral dat ze me de vrijheid hebben gegeven om mijn eigen pad in mijn eigen tempo te bewandelen.”

Je ouders leven niet meer, hoe zouden ze het hebben gevonden dat je nu raadslid bent?

“Ze zijn drie jaar geleden vlak na elkaar overleden. Ze wisten dat ik geïnteresseerd ben in politiek, maar niet dat ik daadwerkelijk in de raadszaal zit nu. Vroeger, toen ik een jaar of vijftien, zestien was, heb ik met mijn vader ook wel de nodige botsingen gehad wat betreft politiek. We stonden lijnrecht tegenover elkaar. Het was de tijd van Joop den Uyl en Hans Wiegel. Na het eten waren mijn vader en ik eindeloos aan het discussiëren. Dat was ook een handige zet, want mijn zusjes, ik heb er drie, trokken dat niet, dus die gingen dan afwassen. Door die discussies met mijn vader heb ik goed leren debatteren. Ik moest onder woorden brengen wat ik ergens van vond, wat mijn standpunt was, en probeerde mijn vader te overtuigen. Mijn vader vond het prachtig, maar toen ik op mijn slaapkamerraam een grote poster van Den Uyl had opgehangen, greep hij in. Hij zei: ‘Albert, we wonen met zes mensen in dit huis, hoeveel van hen stemmen er op Den Uyl?’ Hij vond: of we hangen zes posters op, of geen. Toen heb ik die van mij maar weggehaald.”

Je bent net begonnen, hoe is Albert Verlinde als raadslid?

“Het leuke is: binnen onze fractie heb je allemaal verschillende karakters, maar die hebben natuurlijk allemaal dezelfde status. Daarin is Albert Verlinde echt niet anders als fractielid twee, drie of vier. Ik denk dat ik betrokken ben en geïnteresseerd, en
soms pas op de plaats moet maken. In de gemeenteraad benaderen alle partijen iets vanuit hun eigen visie. Ik vind het leuk om, als ik een voorstel heb, erover na te denken hoe ik die andere partijen mee kan krijgen. Hoe kan ik mijn visie ook hun visie maken? Ik denk altijd: ja, ik heb toch gewoon een goed idee, maar ik moet de rest wel mee zien te krijgen, haha.”

Lees ook
Actrice Eva van der Gucht: ‘Ik voelde me heel volwassen, totdat ik een keer ’s nachts thuiskwam…’

Zou je zeggen dat dit de allerbeste versie van je is?

“Ja, dat denk ik wel. Ik ben zeven kilo afgevallen, mijn gezicht is rustiger geworden, ik let op mijn voeding, ben aan het hardlopen, maar ook emotioneel is die balans er. Ik ben nooit iemand geweest die zich makkelijk gek laat maken, maar stress gaat toch onder je huid zitten, hoe kalm je ook blijft. Laatst zag ik foto’s terug van een paar jaar geleden. In die tijd vond ik dat ik er goed uitzag, maar nu denk ik: o, o meneertje, wat was je moe. En wat had je een hoop stress. Ik zweette ook vaak heel erg bij premières. Dat is allemaal voorbij. Dus ja, deze versie voelt heel fijn. Ik zit ongelooflijk goed in mijn vel.”

Lees het volledige interview met Albert Verlinde in Flair 22-2021 , deze ligt vanaf 2 juni in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Saskia Smith | Fotografie: Bart Honingh

Shoppen is altijd een goed idee