Je bent hier: Home > Celebs > Actrice Romana Vrede over autistische zoon: ‘Ik heb heel lang gedacht dat Charlie niet normaal was’

Actrice Romana Vrede over autistische zoon: ‘Ik heb heel lang gedacht dat Charlie niet normaal was’

Celebs
Actrice Romana Vrede over autistische zoon: ‘Ik heb heel lang gedacht dat Charlie niet normaal was’

Actrice Romana Vrede (47) schreef ‘De nobele autist’. Het boek is eigenlijk één lange brief – en tegelijk ode – aan haar autistische zoon Charlie (17). “De schoonheid van moeder-zijn zit in de chaos. Durf buiten hokjes te denken en durf alles wat je dacht te weten los te laten.”    

Vertrouwen

“Wacht, ik stuur het je even.” Een paar minuten later appt Romana een foto van haar tatoeage die ze net heeft laten zetten. Op haar arm staat ‘vertrouwen’. Het is een directe verwijzing naar haar 17-jarige zoon Charlie die autisme heeft en verstandelijk beperkt is, waardoor Romana zijn stem naar de buitenwereld is. Waar de meeste ouders hun kind rond deze leeftijd langzaam loslaten en erop vertrouwen dat het goed voor zichzelf kan zorgen, zal de zorg voor Charlie nooit stoppen. Ook als zij er niet meer is. En ja, dat boezemt haar angst in. Want is er dan wel iemand die van haar zoon zal houden?

‘Ik zat zo erg in die zorg, dat ik helemaal niet zag dat ik vertrouwen in hem moest hebben’

“Toen ik dat vertelde tegen mijn coach die me begeleidt bij de opvoeding, zei ze: ‘Wat heb jij weinig vertrouwen in je zoon.’ Dat was zo’n eye-opener. Ik zat zo in die zorg, dat ik helemaal niet zag dat ik vertrouwen in hem moest hebben. Ik moest juist aan hem laten zien dat ik vertrouw dat hij het kan. En dat ik hem zo goed heb opgevoed, dat hij in staat is om op zijn manier voor zichzelf op te komen. Heb vertrouwen in je kind. Het is iets wat ik steeds hardop tegen mezelf moet zeggen. Want vertrouwen brengt vertrouwen voort. Ik kan me er druk om maken dat er niemand is die zijn luier verschoont als ik er straks niet meer ben, maar ik kan er ook van uitgaan dat hij gedaan krijgt wat hij wil. Dat hij het niet laat gebeuren dat niemand zijn luier verschoont, snap je?”

Je boek is eigenlijk een lange brief aan Charlie, waarin je hem probeert voor te bereiden op de dood. Is dat gelukt?

“Charlie krijgt stress van onduidelijkheid. Daarom wil ik hem zo goed mogelijk voorbereiden op de dood en voor de paniek op dat moment – als die er is, want ik weet niet hoe het is om dood te gaan. Het boek zie ik als een bundel van moederliefde, van een moeder die haar kind tot het laatst wil beschermen, behoeden, dragen. Heeft Charlie de woorden begrepen die ik aan hem heb geschreven? Snapt hij het als iemand het hem voorleest? Ik denk het wel. Weet ik het zeker? Nee. Ook daarin moet ik leren vertrouwen. Het boek heeft mij in elk geval rust gegeven. Samen met de documentaire en de voorstelling die ik over hem maakte, want daarmee laat ik de wereld zien: dit is Charlie, mijn prachtige, bijzondere zoon. Ik heb de maatschappij meegegeven wie hij is en hoe je moet omgaan met mensen die buiten de norm vallen.”

Wat hoop je te bereiken bij de mensen die jouw boek lezen?

“Dat ze zien dat moederliefde soms gepaard gaat met duizend tranen en onzekerheid. En dat het niet een soort nobele, mooie prinsessenstatus is, maar gewoon keihard mouwen opstropen en tot je polsen in de stront zitten, en het niet meer weten en alleen foute beslissingen maken. En dat de liefde voor je kind angstig is en troost geeft. De schoonheid van moeder-zijn zit niet in een gestroomlijnd, geijkt paadje, maar juist in de chaos. Je moet de chaos toelaten. Durf buiten hokjes te denken en durf alles wat je dacht te weten los te laten.”

Lees ook
Acteur Teun Kuilboer: ‘Je hebt een beetje talent én een beetje geluk nodig’

Dat loslaten is nog best moeilijk. We hebben er een handje van om alles te willen controleren, en denken dat het leven maakbaar is.

“Die zogenaamde maakbaarheid, daar liep ik op een gegeven moment tegenaan. De maatschappij spiegelt namelijk voor een groot deel voor hoe het leven en het moederschap eruit moeten zien. Hoe een vrouw zich moet gedragen, of een kind. En wat opvoeding is, of wat volwassenheid betekent. Alles wat daarvan afwijkt, lijkt niet normaal. Ik heb heel lang gedacht dat Charlie niet normaal was, maar mijn grootste inzicht was dat niet Charlie gek was, maar de wereld. Door hem ben ik anders naar de wereld gaan kijken.”

Je droomde ooit van een kind dat vrijgevochten is en niet over gebaande paden loopt.

“Haha, ja! En toen kreeg ik Charlie. Wees voorzichtig met wat je wenst.”

Sommige mensen geloven dat een kind zijn ouders uitkiest.

Lachend: “Ik denk niet dat Charlie ons heeft uitgekozen, omdat hij best vaak naar me kijkt met zo’n blik van: o, jij hebt nog heel veel te leren. Ik ben iemand die best veel grapjes maakt, van die pesterige grapjes, en Charlie kijkt me dan aan van: dit stelt mij zo teleur, hoe jij in het leven staat! Hij wil levelen en zit ondertussen met mij opgescheept.”

Lees meer van dit interview in Flair 37, deze ligt vanaf 9 september in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen?
Bestellen kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

#denobeleautist #21092020 #vertrouwenvertrouwen

Een bericht gedeeld door Romana vrede (@romanavrede) op

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Zon Strand Zand en de zoon van de keizer

Een bericht gedeeld door Romana vrede (@romanavrede) op

Tekst: Saskia Smith | Beeld: Esmee Franken, Instagram

Shoppen is altijd een goed idee