Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Budget > Stephanie heeft 30.000 euro schuld: ‘Ik betaal mijn zorgverzekering niet en rijd vaak zwart, ik heb niets te verliezen’

Stephanie heeft 30.000 euro schuld: ‘Ik betaal mijn zorgverzekering niet en rijd vaak zwart, ik heb niets te verliezen’

Stephanie heeft 30.000 euro schuld: ‘Ik betaal mijn zorgverzekering niet en rijd vaak zwart, ik heb niets te verliezen’

Over geld praten we liever niet. Pochen met rijkdom is niet chic. En als je weinig hebt, dan wil je al helemaal niet dat iemand het weet. Deze drie dappere dames doen een boekje open over hoe het is om te leven met schulden.

INTERVIEWS: RAISSA KALISHOEK

Yara van Hamburg studeert en is facilitair trainee. 

Na heel krap te hebben geleefd, was ik het zat en besloot ik te gaan lenen. Maximaal lenen is maximaal leven, toch? Mijn gedachtegang was dat ik studeerde om later een goedbetaalde baan te krijgen. Waarom zou ik niet lenen? Ik heb altijd gewerkt naast mijn studie, maar daarmee verdiende ik niet genoeg om al mijn vaste lasten te betalen en ook nog leuke dingen te kunnen doen, zoals uitgaan en op vakantie. Ik heb in die tijd altijd alles kunnen doen wat ik wilde en dat vind ik heel veel waard. Ik zou mijn vakanties, festivals of het halfjaar dat ik in Zuid-Korea studeerde, niet hebben willen missen. Mijn enige zorg is dat ik niet weet of mijn schuld een probleem wordt als ik later bijvoorbeeld een huis wil kopen. Maar daar maak ik me nu niet druk om, dat is een zorg voor later.”

Lees ook
Frances’ vader keek niet naar haar om: nu hij stervende is, wil ze nog maar één ding. Zijn geld

Stephanie Kaptein is vrijwilliger bij o.a. Van de Straat, een initiatief dat zwerfjongeren helpt. Schuld: € 30.000

Vanaf dat ik achttien werd, bouwde ik mijn schuld op. Ik betaalde mijn zorgverzekering niet en kreeg vaak boetes voor zwartrijden. Omdat ik geen bezittingen had, voelde het alsof ik toch niets te verliezen had. Inmiddels is mijn situatie al een paar jaar stabiel en woon ik in een huurhuis samen met mijn vriend, die uit een vergelijkbare situatie komt. We staan allebei onder bewind, zodat we zo veel mogelijk kunnen afbetalen. Ik gebruik mijn eigen ervaringen nu ook als vrijwilliger bij Van de Straat, een initiatief dat zwerfjongeren een stabiel toekomstperspectief niet over mijn schulden. Ik vertrouw altijd heel erg op mijn intuïtie. Op zulke momenten voel ik schaamte voor mijn schulden. Gelukkig heb ik nu alleen mensen om me heen die mijn achtergrond begrijpen of hetzelfde hebben meegemaakt. Daar ben ik heel selectief in.”

‘Als kunstenaar zie ik schuld als iets wat hoort bij mijn sociale klasse’

Giulia Crispiani  is masterstudent en heeft een studielening. Schuld: € 17.000 (kan oplopen tot € 21.000)

Ik kom uit een arbeidersgezin en heb zelf ook gewerkt om te komen tot waar ik nu ben. Als kunstenaar zie ik mijn schuld ook als iets wat hoort bij mijn sociale klasse, ik maak me er geen zorgen over. Een studieschuld vind ik geen risicovolle lening, ik ben niet bang dat mijn huis of bezittingen worden afgenomen, dus het geeft me weinig stress. Als kunstenaar is mijn financiële toekomst onzeker, en de schuld maakt dat gevoel van onzekerheid wel erger. Maar ik heb geen spijt van mijn keuze om te gaan lenen. Ik zou willen dat ik het eerder had gedaan, dan had ik me meer op mijn studie kunnen richten in plaats van op mijn bijbaantjes.” •