Je bent hier: Home > Acties > Marcel Langedijk interviewt Romy Monteiro

Marcel Langedijk interviewt Romy Monteiro

Acties
Marcel Langedijk interviewt Romy Monteiro

Onze columnist Marcel Langedijk sprak met Romy Monteiro, de 22-jarige hoofdrolspeelster van The Bodyguard, de musical gebaseerd op de gelijknamige hitfilm met Whitney Houston. Hij wilde weten hoe Romy, dochter van zangeres Antje Monteiro, omgaat met die plotselinge roem.

Interview: Marcel Langedijk. Fotografie: Marloes Bosch.

Dat ze ruim een uur over haar broodje mozzarella met pesto en tomaat doet, heeft niet alleen te maken met het feit dat Romy Monteiro snel, graag en veel praat. Ze geniet ook van dat broodje, en dat doe je nu eenmaal langzaam. Want: ‘Dit is voorlopig de laatste keer dat ik zoiets eet.’

Romy staat nu namelijk in strakke pakjes op het podium van het Beatrixtheater in Utrecht. De 22-jarige zangeres speelt de hoofdrol in The Bodyguard, de musical gebaseerd op de in 1992 immens succesvolle film met Whitney Houston. 
‘Die pakjes zijn hartstikke sexy en mijn tegenspelers, Mark van Eeuwen en Dave Mantel, mogen er ook zijn. Dus werk ik eraan, met een personal trainer en alles.’ Ze zegt het lachend, maar Romy is bloed-serieus over de rol. Zoals ze over alles in het leven serieus is. Nou ja, ze is een vrolijke wervelwind, babbelt je de oren van het hoofd, maar zeker als het op haar carrière aankomt, is ze een perfectionist. Alles moet kloppen, dus ook haar lichaam.

Zit dat perfectionisme je weleens in de weg?

‘Mijzelf niet, maar ik weet zeker dat er mensen in de studio zijn die tijdens opnames gek van me worden. Het moet net zo lang over tot het goed is en zelfs dan ben ik nóg niet tevreden. Whitney Houston was ook zo ontzettend perfectionistisch.’

In welk opzicht lijken jullie nog meer op elkaar?

‘Veel mensen vinden dat onze stemmen op elkaar lijken. Ik vind dat wel meevallen. Ik probeer haar klank niet na te doen, maar ik wil wel, net als Whitney, mensen raken. Zij deed dat heel slim door bepaalde noten wat langer aan te houden. Dat doe ik ook, 
waardoor mensen kunnen denken: ze is 
net Whitney. Het is hetzelfde gevoel.’
Ze stond ook bekend om haar drank- en drugsmisbruik en om haar foute man. Hoe zit dat bij jou?
‘Alleen die foute mannen herken ik. Ik denk dat ieder meisje ze weleens in haar leven tegenkomt. Ik heb nu een heel braaf vriendje. Een goedzak met een nette baan. Ferry is een schat. We zijn een half jaartje samen, het is nog pril, maar we hebben het fijn en gezellig. Ik kan niet in de toekomst kijken, maar ik hoop natuurlijk oud te 
worden met hem.’

Ben je op Ferry gevallen omdat je daarvoor zo veel slechte ervaringen had?

‘Nou, nee. Op mijn veertiende ging ik 
weleens stappen met de verkeerde jongen, maar voor de rest valt het wel mee, hoor.’

Wat versta jij onder een verkeerde jongen? Vreemdgangers? Drugsgebruikers?

‘Nee joh, het was een jongen die in de 
verkeerde scene zat. Niets ernstigs, maar hij had geen goede invloed op mij. Drank en drugs doe ik al helemáál niet. Ik kan niet tegen de smaak van alcohol. Als ik het drink, neem ik wodka met Fanta, want dan proef je helemaal niks van de wodka. Voor de rest: heel smerig. Daarom ga ik ook niet zo vaak stappen, want dan is iedereen dronken, behalve ik. En drugs… ik heb zelfs nog nooit een jointje gerookt. Ik had die vrienden niet, de behoefte niet. Misschien dat ik ooit nog een keer een 
xtc-pil ga proberen, puur voor de ervaring.’

Je bent drie jaar geleden gaan zingen.

‘Klopt, heel laat, net als mijn moeder 
destijds. Mijn beste vriendin wilde dat ik 
op haar verjaardag kwam zingen en ik dacht: waarom niet? Ik wist wel dat ik toon kon houden, maar niet dat ik iemand kon raken met mijn stem. Dat gebeurde die avond. Daarvoor had nooit iemand me horen zingen, niet op school, niet in musicals, nergens. Ik wilde op de achtergrond blijven, niet in die spotlights staan.’

Wat was het plan?

‘Een eigen marketingbureau opzetten en dan Business Woman of the Year worden. Vandaar de studie marketing-communicatie die ik onlangs heb afgerond. De
artiestenwereld trok me totaal niet.’

In tegenstelling tot heel veel andere jonge mensen.

‘Ik heb wel een theorie hoe dat zo is 
gekomen. Toen ik tien jaar oud was, speelde mijn moeder de hoofdrol in de musical Aïda. Ik ging vaak mee en zag naast de leuke kant ook de stress die komt kijken 
bij dit vak. De afwijzing, de verwachtingen, de teleurstellingen: de zware kant van de artiestenwereld. Andere kinderen zien alleen het podium, het succes, het applaus. ‘Dat wil ik ook!’ zeggen ze. Ik wilde dat juist niet, het leek me geen wereld voor mij.’

Vond je moeder dat jammer?

’Ze probeerde me wel enthousiast te maken voor het vak. Het leek haar bijvoorbeeld leuk als ik zou meedoen aan de Soundmixshow van Henny Huisman, want ze wist dat ik kon zingen. Wilde ik absoluut niet. Ik denk dat ze dat jammer vond, maar uiteindelijk is het voor haar belangrijker dat ik gelukkig ben, dat ik mijn eigen weg kies.’

Je kwam ver bij The Voice en hield er uiteindelijk de rol in The Bodyguard aan over. Waren er ook minder leuke momenten tijdens de voice-periode?

‘Als beginner komt er ontzettend veel op je af. Als je na een liveshow door bent, moet je soms diezelfde avond nog auditie doen voor John de Mol, zodat hij het nummer kan 
kiezen dat je bij de volgende show gaat 
zingen. Dat moest ik ook. Droog, in een lege kamer, zonder microfoon, hup. Hij zat voor me op een stoel, met een stalen gezicht. Doodeng. En de liveshows zijn zwaar, met name fysiek. Je maakt lange dagen. Als je ziek bent, krijg je een prik, zodat je door kunt… Het is een machine. Er moet tv gemaakt worden, het moet doorgaan. Maar je leert er zo ontzettend veel van. Ik zou het iedereen aanraden, ondanks alles.’

Dat is makkelijk praten als je zo goed kunt zingen als jij.

‘Dat is zo. En ik had de mazzel dat ik goed viel bij het publiek. Dat is belangrijk. Er doen namelijk ook mensen mee die op de 
een of andere manier, buiten hun schuld, verkeerd overkomen op tv. Mensen die serieus kijken, maar daardoor als chagrijnig worden bestempeld. Dan roept heel Nederland ineens dat je een arrogant meisje bent, terwijl dat helemaal niet zo is. Dan kan The voice heel naar zijn.’

Bevalt het BN’erschap?

‘Tot op zekere hoogte. Ik vind het leuk als mensen me herkennen, als ze naar me 
toekomen om te zeggen dat ze me mooi vinden zingen. Als mensen alleen maar naar me staren… dat vind ik onbeleefd. Ik heb mediatraining gekregen bij The voice, waardoor ik me meer bewust word van mezelf. In een bikini op het strand liggen, wordt toch anders. Ik doe het wel, omdat het 35 graden is en iedereen in bikini ligt, maar ik word liever bekeken op het podium dan op het strand. Laatst heb ik op vakantie een stukje op een struisvogel gereden. Ik plaatste er een foto van op social media en kreeg direct reacties. Mensen vonden me een dierenbeul. Toen wist ik: ik moet me bewuster zijn van wat ik doe en zeg.’

Het hele interview met Romy Monteiro lees je in Flair 41.

Flair Musicalclub

Wil jij Romy zien schitteren in de musical van ‘The Bodyguard’? Met de Musical & Theater Club van Flair kun je nu gaan met € 10,- voordeel per ticket. Bestel nu hier je kaarten. 

Shoppen is altijd een goed idee