Bijna 3 weken geleden is mijn grote liefde bij me weggegaan. Niet omdat hij niet meer van me houdt, maar omdat hij in de nabije toekomst kinderen wil en een gezin wil stichten. Ik kan geen kinderen krijgen, hij is Turks, ik ben 11 jaar ouder en Nederlandse. Ik denk dat ook de druk van zijn ouders, hij is de enige zoon, heeft meegespeeld in zijn beslissing. Opmerkingen in de trant van: "voordat wij sterven willen we nog graag onze kleinkinderen zien", en "als je een goede zoon en moslim bent dan trouw je en schenk je ons kleinkinderen". Het afscheid was een drama voor ons allebei en in eerste instantie gaf hij een heel andere reden op voor zijn vertrek. Maar de reden was voor mij te vaag en ik bleef doorvragen, uiteindelijk lag het probleem bij het feit dat ik geen kinderen kan krijgen. Omdat hij mij geen pijn wilde doen, omdat er nu eenmaal niets aan te veranderen is, wilde hij mij dit eerst niet zeggen. Natuurlijk wist hij dat vanaf het begin van onze relatie, en ik heb ook meteen gezegd dat als hij moest trouwen en kinderen krijgen, het beter was om uit elkaar te gaan toen we nog niet zo lang bij elkaar waren. Hij is naar een andere stad verhuisd en daar ben ik blij om. Ik hoef nu niet bang te zijn dat ik hem tegen het lijf loop. Maar het feit dat hij geen contact met mij hield deed mij persoonlijk erg veel pijn. Hij vindt het moeilijk om me te bellen, maar ik heb hem gevraagd om dat toch te doen. Ik laat hem los, maar moet dat op mijn eigen manier doen. Misschien geldt voor anderen dat het beter is om geen contact meer te hebben, maar het bezorgt me al zoveel verdriet dat hij is weggegaan, en het doet nog meer pijn als hij me volledig negeert.Ik kan dat er nu even niet bij hebben. Misschien is het egoistisch van me, maar ik denk nu alleen aan mezelf, en dit is voor mij de goede manier. Dat het een definitief einde is, daar ben ik me van bewust, ik kan nu eenmaal niet veranderen dat ik geen kinderen kan krijgen. Maar ik wil proberen om hem te begrijpen, zodat ik het een plekje kan geven. Ik ben niet opgegroeid in Turkije, mijn ouders hebben me altijd vrijgelaten en nooit iets opgedrongen. Ik ben in een andere cultuur opgegroeid dan hij, en zaken die voor hem heel normaal zijn (of voor mij) zijn voor de ander soms niet te begrijpen. Hij was mijn 2e liefde, mijn grote liefde, en vanaf nu mijn onmogelijke liefde. Hij zal altijd een plekje in mijn hart hebben
