kinderen zwaar? - goede moeder?? - Flaironline

1. Geplaatst door mariekejungok | 11-06-2010, 07:14 | 518x gelezen | 1 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 9 berichten

   ---

   hoi ik ben marieke en heb drie kinderen. twee jongens van 8 en 7 en een meisje van 3.. en ik vind het zo zwaar... ik lig in scheiding en mijn oudste is meervoudig gehandicapt. ik zou graag met andere mensen erover willen praten zonder steeds veroordeeld te worden want hun kinderen doen het allemaal zo goed...

   stressig en druk is job de  oudste van de avond 4 daagse. het weer werkt ook niet mee dus slapen ze alle drie heel slecht.
   ik voel me steeds gespannen en kan zo weinig hebben...ik heb het gevoel dat niemand me begrijpt. ik zit midden in een scheiding. een relatie met een ander wat te ingewikkeld is om zo eventjes uit te leggen. komt wel.
   maar ik ben zo moe..zo verdrietig..zo verslagen...waarom lukt het niet?

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

1 reactie op blog

1. Jumpertje73 schreef | 12-06-2010, 22:38

   ---

   

   • Profiel
   • 7081 berichten

   ---

   Boe!
   
   
   Hoi Marieke,
   
   Je 'klinkt' niet erg vrolijk. Je zegt dat je verdrietig bent, waarom? Om het feit dat je gaat scheiden? Of om het feit dat het allemaal niet lekker lukt?
   Waarom ben je verslagen? Heb je veel gevochten dan?
   Je bent moe, ja dat is niet gek, je hebt 3 kids en ook nog één met beperkingen denk ik dan. Je huwelijk is naar de bliksem,  er komt een hoop op je af.
   Wat ik dan knap vind is dat je al een andere relatie hebt. Dat zou ik er niet nog bij kunnen hebben vooral als het al een moeilijke is. Alsof je het nog niet moeilijk genoeg hebt?
   
   Misschien ben ik hard, kom ik hard over of confronterend maar ik ken het..
   Ik heb in 99 net zo gezeten. Mijn meiden (3 stuks) zijn dan wel niet gehandicapt maar ik ben toen wel gescheiden. De jongste was anderhalf, tussenmaatje was bijna 3 en de oudste 6.
   Je ziet door de bomen het bos niet meer. Dat zag ik ook ff niet meer toen ik al je clubs zag hihi... dat terzijde... daaruit kan ik opmerken dat je radeloos bent en misschien niet weet om te gaan met deze site.
   Ik moest verhuizen, andere omgeving, ander huis, andere mensen om me heen, ander leven. Dat denken daarover maakt je moe, bang voor wat komen gaat ook.
   
   Je club heet: Wanneer ben je een goede moeder en daarna begin je over je eigen gevoelens. Is niet erg hoor, moet en mag je hebben. Maar je kids zijn wel op een leeftijd, tenminste de oudste twee, om mee te praten. Ik weet niet hoe je met de oudste kunt praten maar ik neem aan dat die zich wel kan uiten. Maar jij zit in de scheiding en jij moet wel diegene zijn die de kar trekt voor jullie allevier en dan heeft zielig zijn weinig doel.
   Je bent een goede moeder als je kids gelukkig zijn, dat is mijn visie. Wat willen zij? Wat vinden hun van de situatie? Wat kun je wel goed? Ben je er voor hun? Deze dingen maken je een mens met gevoel voor je kids. Een goede moeder heeft dat gevoel.
   Een relatie tussen moeder en kind is heel apart, het is een wisselwerking. Is mams gelukkig dan zien de kids dat, zijn hun het ook en andersom ook.
   Ik zou zo snel ff niet kunnen zeggen hoe je je anders kun voelen. Wat ik je wel mee kan geven is om alles op een rij te zetten, wat je wilt gaan doen, wat je wilt bereiken en bespreek dat met de kids. Alles moet een plek krijgen maar daarvoor moet je het wel weten te benoemen.
   Hier gaat het ook allemaal niet van een glad dak maar we blijven wel praten. De meiden zijn inmiddels 17, 14,en bijna 13. En oké ik heb me vaak aan moeten passen aan hun om hun gelukkig te maken maar daar werd ik zelf ook gelukkiger van.
   Andersom zal het best ook zo zijn. Maar belangrijk is toch wel dat je weet wie je bent, wat je gaves zijn en wat je wilt bereiken.
   Sterkte ermee, en als je van je af wilt schrijven dan moet je dat doen.
   
   
   Liefs..
   
   
   
   

   ---

   Wie nu nog van me geschrokken is heeft een slecht geweten!!!

   ---