een ode aan mijn moeder

dochters die hun moeder aan kanker hebben verloren

een club voor alle dochters die hun moeder moeten missen..aan kanker..hier kan je je verhaal kwijt en praten met alle andere dochters die geen moeder meer hebben.
Heb je een mooi afscheid gehad of juist niet?

Beheerder: mama_van_noa
Thema's en emoties: mamas kinderen, verdrietig

Met...

6 volgers
1 blog
1 onderwerp
0 foto's

Meest gelezen (730x) missen word niet minder eerder meer
Meeste reacties (2) missen word niet minder eerder meer

Dit onderwerp heeft 2 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 24-04-2012 15:15. \t\t

Zoek in dit item
Trefwoorden
Soort zoekopdracht
Zoek

Geplaatst door mama_van_noa | 22-02-2010, 00:39 | 1149x gelezen | 2 reacties
- Profiel
- 24 berichten
ik heb mijn moeder vijf jaar geleden verloren aan kanker.. na een zeer lange strijd van bijna 3 jaar
hallo allemaal,

als je op zo'n site komt ga je je bedenken waar je graag over wil praten..mijn moeder is zeker een onderwerp waar ik het nu nog moeilijk mee heb.. en ik weet zeker dat er heel erg veel mensen zijn die net als ik vreselijk veel moeite hebben dat hun moeder er gewoon niet meer is..

Mijn verhaal begon toen ik net bij mijn huidige werkgever begon..ik werkte er net en kreeg van mijn vader een telefoontje dat ze bij mijn moeder een tumor hadden gezien in de eierstokken. Ik moet er wel bij zeggen dat mijn moeder een enorme buik had en al een hele lange periode last had van allerlei klachten.
mijn eerste reactie was.. dit kan gewoon niet waar zijn,ik zit in een slechte droom..
Er was nog niet al te veel duidelijkheid en een vrij onzekere periode brak aan..
Mama zou een kijkoperatie kijken om te zien hoe het er voor stond..
Mijn moeder was in eerste instantie verslagen.. om vervolgens gewoonweg keihard terug te komen als de slagvaardige vrouw die ze was..
De dag van de kijkoperatie brak aan en zo geschiede dat we bij de dokter moesten komen terwijl mama op de uitslaapkamer lag...mijn zus.. mijn vader...en ik
Het oordeel was snel en hard.. mijn moeders buik zat vol met een levensgrote tumor.. ze was niet meer te helpen en hij kon niks doen..3 maanden hoogstens.
klaar! vol ongeloof stonden we op de gang.. mijn hart in stukken..een brok in mijn keel..mijn vader was in schock,.mijn zus was van streek.
Mijn vader stond er op mijn moeder nog niks te zeggen en dus gingen we
met zijn drietjes naar mijn moeder.

Dit was wel het ergste moment.. wetende dat ze dood ging en aan haar bed staan en zeggen dat we nog niks wisten en dat alles vast wel goed zou komen.. maar zij zag het..zij zag de angst..mijn vader bleef en wij gingen naar huis,..
Huilend en brullend.. de pijn was werkelijk onuitstaanbaar.. jouwn mama.. jouwn sterke mama..zij die zo lekker irritant kon zijn..zij die je voor alles wou behoeden en je geen kans gaf eigen fouten te maken..zij die als je verdriet had je verwende met een lekker heet bad en een kopje thee om vervolgens te luisteren naar je verhaal..en dan liefdevol je rug waste..haar woorden..haar stem..elke dag even bellen..hoe kon dat nu?

Mijn vader kwam later en het tweede vreselijkste moment uit mijn leven deed zich voor..hij kwam binnen.. hij greep mij en mijn zus en begon uit zijn tenen te huilen..een vreselijke schreeuw van een angstige man...een man die zielsveel van zijn geliefde houdt..Dat geluid achtervolgt me nu nog weleens als ik in mijn bed lig..

Ze hadden het mama verteld, hij en de arts..en ze was gebroken..ze gaf het op zo was de boodschap..tot de volgende ochtend mijn moeder mij belde,.. niks dood..
Ze ging de strijd aan en ging op zoek naar mogelijkheden..en een wonder geschiedde zo dachten we toen..ze werd geopereerd en ze verwijderden alles uit de buik op een klein stukje na..dat zou goed behandeld kunnen worden met chemo..en misschien zouden ze zo toch de kanker goed te lijf kunnen.
Een lange procedure brak aan..een moeilijke tijd want je waant je in onzekerheid..
Haar haar viel uit.. haar smaak verdween.. maar haar vechtlust was groots..
Maar het was zenuwslopend..voor ons allemaal.. mijn vader had nog een bedrijf aan huis..dus hij moest en mijn moeder en de zaak verzorgen.
In eerste instantie zag het er goed uit en er was zelfs een periode dat we dachten dat het zelfs helemaal goed zou komen.

Maar zo zou het niet gaan...mama verloor haar smaak en had het moeilijk..en mama
was een zelfstandige vrouw.. iemand die sterk in haar schoenen stond en een hekel had om afhankelijk te zijn van anderen..ze kon er slecht tegen en dat uitte zich in vele manieren..papa moest vaak eten overnieuw maken of iets anders maken..ze meende dat het eten niet meer goed was..of over de datum..ze wou niet spreken over haar dood of ook maar iets wat in die richting kwam..de tumor groeide..de chemo sloeg niet aan..en mijn moeder ging meer en meer achteruit..
Het slechte eten deed haar niet goed..ze viel af..

december 2004, de oom van mijn man overleed..want mijn moeder was ziek maar zijn oom ook..hij komt uit Drenthe en verloor zijn ouders op zijn twaalfde..dus zijn oom was zijn alles..Zijn oom overleed aan A.L.S..
Kerst brak aan en mijn moeder was nog maar een schim van wie ze was.. maar ze deed haar best.. ik zag Celine Dion optreden met een liedje The saddest word is goodbye..ik vertaalde het voor haar..en die kerst hebben we voor het eerst over haar dood gehad.. ik wou haar dat liedje laten horen en vragen of ik het voor haar mocht draaien als ze er niet meer was.. en ze luisterde..en wij huilden..

ik werd vaak in paniek wakker in die tijd kreeg het werkelijk spaans benauwd aan de gedachte dat ze er binnenkort niet meer zou zijn..ik kroop vaak bij haar in bed om haar armen om me heen te voelen..ik heb dat heel bewust gewild..haar nog beleven..
Toen het duidelijk was dat de dag dichtbij was heb ik vrijgenomen van mijn werk..en ben de laaste week bij haar geweest 24 uur per dag.. ik heb haar gewassen.. met haar muziek geluisterd.. haar gevoerd..ik had het niet willen missen..

16 maart 2005 was de dag dat de hemel grauw was maar de nacht ervoor was een speciale nacht.. ik zal er niets over vertellen omdat niet iedereen misschien in detail wil horen hoe het ging.. maar toen ze stierf was ik zo opgelucht..voor ons allemaal..
Het is werkelijk mensonterend hoe zon ziekte verloopt voor de persoon in kwestie als voor de familie...ik heb dr gewassen en nog aangekleed..

De eerste tijd erna was een mooie..ik voelde haar in alles wat ik deed maar ik kan wel zeggen en misschien hebben jullie dat ook..ik voelde echt de navelstreng breken..
en nu.. 5 jaar later ben ik zelf moeder.. ik mis haar met alles..steeds meer en steeds erger..en dit is mijn verhaal..

Het verdriet in mij slokt me op... het is een groot gemis en laat een groot leeg gat achter..

mijn moeder..de prachtvrouw... met liefde voor iedereen..die iedereen opnam in haar familie. mijn moeder de sterke vrouw..die veel leed heeft meegedragen in haar leven,
mijn moeder de doorzetter..die altijd met passie haar zaak heeft geleid..soms ten koste van ons..mijn moeder de bemoeierd.. die ons met hart en ziel wilde beschermen tegen alles wat slecht was..mijn moeder met haar prachtige stem en haar liefde voor mij.. mijn moeder de drijvende kracht van onze familie die nu na 5 jaar uit elkaar ligt..
Niks is meer wat het was.. en zal ook nooit meer zijn..

Reageer op blog
- Print deze pagina

2 reacties op blog

Flepsie schreef | 06-11-2010, 19:49
- Profiel
- 3 berichten
Hoi hoi,

Wat jammer dat er niet meer reakties op deze club zijn gekomen. Ik vind je verhaal zo herkenbaar. Mijn moeder is ook na 3 jaar ziek te zijn geweest overleden aan eierstokkanker. Dit is nu precies een maand geleden en ik zoek me suf op het internet naar lotgenoten, maar kan ze niet echt vinden. Veel is er geschreven voor jonge kinderen die hun ouders verliezen, maar niet voor kinderen van 30 jaar, alsof het minder erg is, alsof je je moeder niet meer nodig hebt. Maar op een of andere manier heb ik mijn moeder harder nodig dan ooit. Ik ben zo verdrietig en normaal helpt er niks beter dan je moeder, maar die is er niet meer. Hoe moet dat toch????
Maar goed ik heb er alle vertrouwen in dat het op een dag weer goedkomt en dat de pijn te dragen is en dat het een plekje krijgt, maar tot die tijd is het gewoon kut!!!
DOKAZA schreef | 24-04-2012, 15:15
- Profiel
- 1 berichten
de trannen rolden van zelf in mijn gezicht als ik dit las.
Ik heb mijn moeder nog, maar volgens de dokters niet voor zo lang niet meer, hoogstens 12 maand, indien de behandeling slaat, en indien het niet slaat, zal het dan ieder dag moeten geleefd worden als de laatste dag.
Ik mis haar, ik wou dat ik bij haar kon zijn, zij ligt in het buitenland in het ziekenhuis. Het enige ik kan doen is af en toe naar haar vliegen, en me sterk houden voor haar, en zo keer per keer een beetje afscheid nemen.
Ik vervloek de afstand, ik voel me triest dat ik in slaap val en niet aan haar kan denken, want het gedacht is het enige wat ik heb om bij haar dagelijks te zijn.
Ik wist het niet dat de pijn voor de moeder zo diep een intens kon zijn.