liefdesverdriet

* ARCHIEF * Seks, Liefde & Relatie

Dit is het archief van de pijler "Seks, Liefde & Relatie" op de oude Flaironline website. Het is niet mogelijk om hier te reageren, of een nieuw topic aan te maken. Wil je een oud topic adopteren? Mail dan naar clubs@flaironline.nl

Beheerder: Redactie Flair
Thema's en emoties: flair, bezorgd, gestresst, jaloers, verdrietig, verliefd

Met...

50 volgers
0 blogs
167 onderwerpen
0 foto's

Meest gelezen (34.487x) Stel hier je vraag aan de moderator
Meeste reacties (311) Stel hier je vraag aan de moderator

Dit onderwerp heeft 203 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 9.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 28-11-2008 12:34. \t\t

Zoek in dit item
Trefwoorden
Soort zoekopdracht
Zoek

Geplaatst door Rannie | 11-07-2008, 16:14 | 17693x gelezen | 203 reacties
- Profiel
- 186 berichten
Het is alweer lang geleden dat ik hier voor het laatst heb geschreven. Ben hier ooit beland toen ik wilde lijnen. Heb daarna lang op een topic gepost over liefdesverdriet en daarna zijn we met die club verder gegaan over onze nieuwe liefdes. Na wat jaartjes verwaterde dat. Goed teken denk ik. We zaten allemaal beter in ons vel.
Maar nu is het weer zo ver. Liefdesverdriet. Twee weken voordat ik zomervakantie kreeg (nu 4 weken terug) smste mijn vriend dat hij de volgende dag eerder langs wilde komen. Hij wilde over wat dingen praten. Ik in paniek natuurlijk. Maar hij smste me dat hij het niet uit wilde maken, maar er moesten wel wat dingen veranderen. Toch was ik niet meer rustig te krijgen. 's Nachts belden we nog even over wat er aan de hand was. Hij voelde zich niet zo fijn bij een aantal dingen. Dat ik te veel met mijn werk bezig ben. Dat ik pas weer mezelf ben na een paar dagen vakantie. Dat ik de weekenden echt nodig heb om bij te komen. Dat er te weinig diepgang in onze relatie zit. De volgende dag ben ik in paniek eerder bij mijn werk weggegaan.Toen ik bij hem thuis kwam bleek al snel dat er niks meer te redden viel. Hij had er goed over nagedacht en we konden het toch beter uitmaken. Vlak daarna hebben we nog even contact gehad, maar toen leek het me beter om hem met rust te laten. Hij wilde er toch verder niet over praten.
Via via ben ik er uiteindelijk achter gekomen dat hij na een week al met een ander gezoend had. Ik was vreselijk boos en heb hem meteen gesmst dat ik mijn spullen terug wilde en van de zijne af wilde. Die dag heb ik veel nagedacht over wat ik hem nog wilde zeggen. Dat het uitging kwam voor mij zo onverwachts. De week daarvoor mailde hij me nog dat hij zo graag met me op vakantie wilde en dat hij me zo erg miste als ik niet bij hem was. Wat was er toch gebeurt? Die vragen wilde ik hem stellen toen ik de volgende dag bij hem langs ging op zijn spullen terug te geven en de mijne op te halen. Er bleek echter geen normaal woord met hem te spreken. Hij was vreselijk afstandelijk. Hij legde wel uit dat hij niet over dat meisje had verteld, omdat het voor hem niks had betekend. Hij had veel gedronken, het duurde maar kort en 's nachts in bed voelde hij zich er ook niet goed over. Hij was bang dat het op mij niet zo onzinnig over zou komen als het voor hem was geweest. Met een leeg gevoel ben ik weggegaan. Gisteren heb ik op papier gezet hoe ik de periode voor en na het uitgaan heb ervaren. Welke dingen me dwars zaten over onze relatie. Waarom we misschien niet zo goed konden praten met elkaar. 2 pagina's vol heb ik getypt en naar hem gemaild met de boodschap dat ik dat gewoon kwijt moest en dat ik geen reactie verwachtte. Dat hij zelf maar moest weten of hij het zou lezen of weg zou gooien.
Vannacht kreeg ik een bericht terug. Bedankt voor de mail. Verder wilde hij er niet op reageren, omdat het voor hem zo goed was.
En nu... Lukt het me niet om te genieten van mijn vakantie. We zouden nu eigenlijk samen in Italië zitten. Ik snap niet wat er is gebeurd. We waren zo gelukkig samen en ineens is alles weg. Waarom heeft hij nooit eerder iets gezegd? Waarom doet hij nu zo vreselijk afstandelijk? Ik heb hem gezegd dat ik hoop dat we ooit weer eens samen een biertje kunnen drinken. Hij zag dat voorlopig nog niet gebeuren.
10,5 maanden waren we super gelukkig. Hij ontkent ook niet dat dat zo was. Waarom ging het dan zo plotseling uit?

Liefs,
Rannie
Reageer op onderwerp
- Print deze pagina

203 reacties op onderwerp

Rannie schreef | 11-11-2008, 22:24
- Profiel
- 186 berichten
Ik denk dat ik het voorlopig toch even bij stoer doen hou. En bij echt vrienden probeer ik dan wel uit mn schulpje te kruipen. Het hoort ergens toch ook wel weer bij me om altijd spontaan en vrolijk te doen en een vlotte babbel te hebben. En een leuke vent die er doorheen weet te prikken, ach, die komt vast wel. Misschien is dat wel mijn stukje zelfbescherming.

Vannacht ineens weer over mn ex gedroomd. Ben er de hele dag wel een beetje door van slag geweest. Het voelt de hele tijd alsof er ergens toch iets niet klopt. Alsof ik niet het hele verhaal weet. Vrienden van hem zeggen er net zo weinig van te snappen. Verwarrend. Gelukkig lukt het me steeds een klein beetje makkelijker om zulke dingen naast me neer te leggen.

Hoe is het met jullie allemaal?

Liefs,

Rannie
rozerood88 schreef | 12-11-2008, 09:40
- Profiel
- 7 berichten
Hoi, hier alles oke, ook ik probeer het allemaal langs me heen te leggen, en doe stoer, hihi grappig dat jij die gedachtes ook hebt.
Ben ook niet het type wat dan down gaat doen, en inderdaad die vlotte babbel en toch vrolijk zijn. Vind ook wel goed is toch weer een gezonde afleiding en uiteindelijk moet je door, of zoiets.. Maar kom jij je ex helemaal niet meer tegen dan Rannie? Ik wel eens met uitgaan en dan doet hij zo afstandelijk, echt zo raar, alsof we nooit iets gehad hebben...Raak er behoorlijk van in de war. Maar goed schijnbaar is dat zijn manier? ...Het is iig dezelfde manier waarop hij het beeindigt heeft, nergens meer over willen praten.
Groetjes
Rannie schreef | 15-11-2008, 12:07
- Profiel
- 186 berichten
Hey Rozerood,

Ik kom mn ex bijna niet meer tegen. De tent waar we altijd uitgingen is een tijd gesloten geweest en nu wel open, maar nog aan het renoveren. Blijkbaar komen we nu allebei in andere kroegen en zie ik hem dus nooit. Gek genoeg kom ik wel vaak vrienden van hem tegen. Misschien ook maar beter dat ik hem in de kroeg niet tegen kom. Zou waarschijnlijk alleen maar ongemakkelijk zijn. Net zoals bij jou. Afstandelijk alsof je nooit wat met elkaar hebt gehad. Dat is helemaal niks voor mij. Met andere exen ga ik ook niet zo om. Met mn vorige ex heb ik nog regelmatig wel contact. Dat voelt veel beter. Natuurlijk is dat niet vanaf het begin zo soepel gegaan. Maar hij heeft me wel altijd het gevoel gegeven dat ik belangrijk voor hem blijf. En andersom ook trouwens. Terwijl mn ex nu mn bestaan zelfs haast lijkt te ontkennen. (voor mijn gevoel dan hè). Ik vraag me wel af waarom het op deze manier moet. Waar is hij bang voor? Bang dat ik hem terug wil, wanhopig ga doen, bang om me met een ander te zie of me verdrietig te zien?

Liefs,

Rannie
Rannie schreef | 16-11-2008, 13:13
- Profiel
- 186 berichten
Nou, toevallig kwam ik juist gisteren mn ex tegen tijdens het uitgaan. Het leek wel ok te gaan. Hij kwam even naar me toe om gedag te zeggen en gaf me 3 zoenen. Daarna elkaar niet meer gesproken tot hij naar huis ging. Hij liep ineens weg. Dus ik ging even naar hem toe om te vragen waarom hij geen gedag zei. We hadden de hele avond bij hetzelfde groepje gestaan en zijn vrienden hadden wel allemaal gedag gezegd. Toen werd hij heel kwaad dat ik dat vroeg en zei dat hij geen zin had in dit gezeik en liep hij weg. Ik schrok me echt te pletter. Heb hem maar gesmst (nee, niet zo slim). Maar goed, op zich wel redelijke reactie terug gekregen. Hoorde ik later dat ik het een beetje slecht getimed had, want precies toen ik op hem afstapte probeerde hij het telefoonnummer van een meisje te krijgen. Ik had helemaal niet gezien dat hij met iemand stond te praten... Pff, wat een gedoe. Ik had gehoopt dat ik gewoon even een praatje met hem kon maken. Maar dat zit er blijkbaar voorlopig nog even niet in.
rozerood88 schreef | 17-11-2008, 12:54
- Profiel
- 7 berichten
Hoi Rannie, he hoop dat het goed gaat, zal wel niet zo leuk zijn nu achteraf. Is toch wel een confrontatie, en ook nog eens dat hij een tel van een meisje wil vragen..brrr...He hoop jij beetje oke..
Groetjes Rozerood.
Rannie schreef | 18-11-2008, 17:29
- Profiel
- 186 berichten
Hey, het meest baal ik er van dat ik mezelf zo heb laten kennen. Waarom moest ik nou zo nodig op hem afstappen toen hij wegging? Ik had hem lekker moeten laten stikken. Maar nee hoor, ik moest zo nodig met mn grote mond weer op hem afstappen en natuurlijk kreeg ik niet de reactie waar ik op hoopte. Dat had ik zelf ook nog wel kunnen bedenken. En toch viel het me zóóó erg tegen van hem. En sukkel die ik ben neem ik het nu mezelf kwalijk en ben ik nog in staat om hem mn excuses er voor aan te bieden. Terwijl hij zo lomp deed! Als hij nou eens gewoon niet zo krampachtig er mee omging, dan was het voor mij ook een stuk makkelijker. Nu liep ik me vantevoren al op te vreten over het feit dat ik hem zou gaan zien. En toen het dus eindelijk zo ver was, kon ik dus ook niet meer normaal doen. Veel te gespannen en onnatuurlijk. Zo krijgt hij dus toch het idee dat ik de zeikerige ex ben, terwijl dat helemaal niet in mijn aard zit. Dat komt door zijn afstandelijke krampachtige gedrag. Grrr.

Liefs,

Rannie
Jasmynne schreef | 18-11-2008, 22:12
- Profiel
- 251 berichten
Rannie , ik ben even terug gegaan naar je eerste mail, en begrijp dat het nu ongeveer een half jaar uit is.
Je hebt 10 maanden wat met hem gehad , die tijd is bijna dus even lang.

Lees hier zo af en toe mee, maar zit niet zelf in die positie, ( maar wel ooit meegemaakt, wie niet?) dus reageerde ik niet.
Wat me zo opvalt is hoe ontzettend veel energie jij nog steekt in iets , wat al lang over en uit is.
Je zegt wel dat je je leven zo op orde hebt , en weer geniet , maar aan de andere kant geef je ook aan , doe mijn best om vrolijk en stoer over te komen ( dat is dus niet hoe je je voelt)
Als je nu je eigen verhaal terugleest over die ontmoeting, vind je dan zelf niet dat je wanhopig , krampachtig , contact blijft zoeken met iemand die daar absoluut geen behoefte meer aan heeft?
Zo zonde van je tijd en energie , wat moet er gebeuren voor je inziet , dat dit einde verhaal is?
Waarom wil je nog steeds aandacht van hem? hij is toch overduidelijk al een stuk verder.
Hij leeft zijn leven weer en heeft geen zin meer in contact , waarschijnlijk omdat hij je beter kent dan je denkt , en hij voelt dat jij hem nog lang niet losgelaten hebt.
Logisch dat hij geirriteert reageert, en vervolgens denk je zelf ook , wat stom van me om op hem af te stappen.
Laat los meisje , en besef dat dit over en uit is , en hoe graag je ook uitleg wil , hij gaat niet zeggen wat jij wil horen , domweg omdat hij het zo dus niet voelt.
Jij (dacht) vond dat jullie supergelukkig waren in die 10 maanden , nou hij blijkbaar niet , anders was hij nog wel bij je.
Dus , ga voor jezelf eens goed op een rij zetten , wat er nu eigenlijk nog zo leuk aan hem is.
Want , (zoals de meeste mannen) heeft hij het uitgemaakt zonder een in jouw ogen duidelijke reden , en je blijft maar wachten op iets wat je van hem nooit zal krijgen.
Ook ik heb die les geleerd ooit, en ook ik bleef malen , waarom , hoe en wat , tot iemand zei, je wacht op iets wat hij nooit zal kunnen zeggen/doen.
En eigenlijk wist ik dat zelf ook al heel goed. en vanaf dat moment kon ik loslaten ( had een huwelijk van 6 jaar met een alcoholist die heel lief en aardig kon zijn , maar meestal niet), en tuurlijk gaat daar een tijd overheen , de een is sneller dan de ander in zoiets,
Mannen zijn vaak lomp in zoiets , en gaan makkelijker dan vrouwen over tot " de orde van de dag" simpel omdat dat nu eenmaal zo is.
Dus probeer nu iedere keer als je weer gaat denken aan die " leuke" tijd , en hoe je hem mist , te denken , aan je laatste ontmoeting en hoe lomp hij deed.
De grootste genoegdoening die je kan halen , is verder gaan met je leven , en juist laten zien , dat je het zonder hem eigenlijk leuker/beter hebt en gelukkiger bent........
Een goed voornemen voor de komende feestdagen en het nieuwe jaar???
Succes en dit geldt natuurlijk voor alle vrouwen ( en die enkele man) die blijven hangen en niet kunnen loslaten.
rozerood88 schreef | 19-11-2008, 09:42
- Profiel
- 7 berichten
Hoi, hee yasmijn, maar al zou hij haar beter kennen dan ze denkt, is het dan te veel om elkaar een beetje op te vangen in de gevoelens? Ik vind van niet. Maar goede raad en inderdaad, maar het is voor mij juist zo moeilijk loslaten omdat ex me het gevoel geeft dat ik nooit bestaan heb en net zo als bij Rannie he-le-maal niks meer laat horen. Gewoon dat je toch om elkaar geeft, af en toe vragen hoe het gaat, die boel afbouwen en daardoor jezelf en elkaar een goed einde geven met respect. Zoiets. Nou iig Ranny geen excuses en je schuldig voelen, vind dat jij heel normaal gereageerd hebt. Jij bent zeker niet de zeikerige ex, je bent gewoon iemand die een ander niet zomaar kan weggummen uit je leven, en dat vind ik heel menselijk!! Groetjes
Jasmynne schreef | 19-11-2008, 15:00
- Profiel
- 251 berichten
Ja dat is helaas voor sommigen teveel gevraagd, dat is nu toch wel duidelijk.... door zijn reactie.
Dat bedoel ik juist met op iets wachten wat nooit zal; komen.........( wachten tot de paus van katholiek naar gereformeerd zal switchen, zoiets)
Dus loslaten en je energie in leuke dingen steken , dat is echt het enige wat je kunt doen.
rozerood88 schreef | 19-11-2008, 15:15
- Profiel
- 7 berichten
Ja denk dat ik het nu pas begrijp... Stom dacht dat het dan wel aan mij moest liggen ofzo, zijn botheid, negeren, je gaat zo aan jezelf twijfelen...
Jasmynne schreef | 19-11-2008, 16:29
- Profiel
- 251 berichten
Is niet stom , vaak gaan vrouwen twijfelen, denken dat het aan hun ligt, maar waarom? ieder is zo die is.
Als rannie haar vriend een probleem had met het feit dat ze erg in haar werk opging , zegt dat meer over hem dan over haar.
Meneer vond dus blijkbaar dat hij te weinig aandacht kreeg......
Mijn lief heeft een eigen zaak, en zoals overal , zit het momenteel niet mee, dan is het logisch dat hij daar veel mee bezig is , en tuurlijk gaat daar tijd in zitten , nou is snap dat wel , en laat m dan gewoon ff met rust , of we praten juist weer een hele avond ( tot diep in de nacht) over hoe verder/anders noem maar op.
Ik denk dan echt niet gelijk dat het aan mij ligt hoor.
Je bent samen , maar ook een individu, met een eigen manier van doen,.
Maar vrouwen hebben nu eenmaal de neiging om de fout bij zich zelf te zoeken,
En willen ook vaak niet begrijpen dat over , ook over is , betrekken dat op zichzelf , en denken dat het allemaal aan hun ligt. En willen dan maar praten over een afronding van een relatie waar ze eigenlijk in hadden willen blijven , zodat een vent denkt , ja dag daar heb ik geen zin in , want eigenlijk wil die vrouw niet stoppen , maar hij wel.en kan hij dat toch niet duidelijk maken op de manier die de vrouw wil ( want ze wil het niet) snap je me nog??????
Dus gaan ze bot doen , of vaag , en blijft een vrouw zich nog maanden/jaren afvragen waarom...... en besluit dan maar dat het wel aan haar moet hebben gelegen.
NOT, , hij is gewoon not into you any longer..........
Dus , is het enige dat je kan doen uithuilen , even slikken en doorgaan, en vooral geen energie meer steken in iets waar je toch niets meer uit terug krijgt , behalve weer meer twijfels frustratie en verdriet.
Het leven is veel te kort om daar lang in te blijven hangen.
meiden jullie zijn nog jong, de wereld ligt nog aan je voeten , verspil daar geen kostbare tijd aan, die kan je veel beter gebruiken.
Leicec schreef | 20-11-2008, 10:34
- Profiel
- 41 berichten
Hoi allemaal,
de schuld bij mezelf zoeken doe ik ook... en waarom? Omdat ik op een antwoord hoop, die ik nooit zal krijgen! Dat ik stiekem misschien nog wel hoop dat hij gaat beseffen hoe goed we het altijd gehad hebben... hoeveel ik van hem gehouden heb (en nog steeds doe) en hoeveel leuke dingen we hebben gedaan... En ja... na een half jaar moet je geen hoop meer houden, maar er blijven verwarrende signalen komen...
Heb nu het idee (gevoel zeg maar), dat hij misschien een ander meisje leuker dan leuk vindt... en hoewel ik weet dat dat ooit gaat gebeuren, kan ik het nog niet... Ik kan het niet aan hem evt met een ander te zien... Gelukkig gebeurd dat ook niet aangezien we ver uit elkaar wonen, maar alleen de gedachte al bezorgd me slapeloze nachten... en misschien zie ik het allemaal wel verkeerd hoor... maar wil het ook niet vragen en de jaloerse ex uithangen ;).
Hoest bij jou Rannie? En bij de rest?
Pff, love hurts!
Groetjes Leicec
Rannie schreef | 21-11-2008, 13:47
- Profiel
- 186 berichten
Hoi allemaal,

Jasmynne, je schrijft precies wat mijn
psycholoog ook al zei. Ik moet ook niet de schuld bij mezelf gaan
zoeken. Ergens liep het niet helemaal lekker tussen ons en was ik me
daar niet bewust van en hij wel. Ik moet het loslaten, want antwoorden
krijg ik toch niet. Het is alleen zo lastig om het los te laten. Ik ben
zo teleurgesteld dat hij niet eerder gezegd heeft wat hem dwars zat.
Dan viel er misschien nog wel wat aan te doen. Maar ja, het heeft geen
nut om er steeds maar over na te blijven denken. Het is nu eenmaal
anders gelopen. Ik hoop dat ik nu, na wat er is voorgevallen, kan
denken: hij verdient het helemaal niet dat ik me er nog zo druk over
loop te maken. Makkelijker gezegd dan gedaan.

@ de rest: die mannen zullen het er vast ook wel moeilijk mee hebben of mee hebben gehad. Maar ze gaan er anders mee om dan wij. Jammer, maar we moeten het maar accepteren. We maken onszelf er zo ook niet veel gelukkiger mee. Leicec, je moet ook helemaal niet willen weten of hij een ander meisje leuk vindt. Het doet jou alleen maar pijn en je kunt er verder toch niks mee. Probeer helemaal het contact met hem te verbreken. Dat is heel moeilijk, maar op deze manier kom je ook niet verder. Ik hoop dat het mij ook beter gaat lukken. Stom dat we allemaal zo goed weten wat we wel of niet zouden moeten doen, maar dat het toch niet helemaal zo lukt.

Ik heb vanmiddag lekker vrij en ga nu maar even aan mn huishouden. Vanavond komt er een vriend eten en misschien dat we nog even dat stad in gaan. Denken aan leuke dingen!

Liefs,
Rannie
Salix sepulcralis schreef | 21-11-2008, 18:52
- Profiel
- 6 berichten
Hoi
Op zoek naar antwoorden kwam ik deze forum tegen zo ook dit onderwerp..... Ik hoop dat ik ook mijn verhaal mag toe vertrouwen aan jullie.
Ruim 7 jaar geleden kwam ik in contact met een lieve meid uit Nieuw Zeeland. Alles ging goed. Ze kwam eerst hier op vakantie om elkaar beter te leren kennen, toen sloeg de vonk over. Om het toch rustig aan te doen besloten we dat ze zou gaan werken als au-pair in Amsterdam [dat is dichterbij als Nieuw Zeeland]. Na een jaar besloten we om samen te gaan wonen. We kochten toen een huis in Alkmaar. Ruim een jaar geleden raakte ze zwanger,..onze zoontje werd geboren. Dol gelukkig waren we. We gingen van zomer picknicken in het park. Alles was zo compleet.
Tot,..half jaar geleden op en ochtend werd ik wakker van het huilen van mijn mannetje en ik vond een briefje op kussen. Het briefje zei:
"Ik kan het moederschap niet meer aan. Ik weet dat je een goede vader voor .... zal zijn. Ga me niet zoeken want ik ben terug naar Nieuw Zeeland."
Mijn wereld die ik voor ogen storte in. De eerste tijd was net alsof ik droomde en ik wakker kon worden. Net zoals de andere postings weet ik niet wat ik fout gedaan heb. Ze hoefte niet te werken, alles kon ze kopen als ze dat wou, we deden samen allerlei dingen. We hebben half Europa gezien [nam haar weleens mee op zaken reizen] gaf haar de ruimte om muziek instrumenten te leren bespelen,..we hadden dezelfde intresses; maar ook liet ik haar de ruimte voor zelf ontplooing.
En de geboorte van mijn mannetje,....voor mij nog steeds het hoogtepunt. Hij mist zijn mama; hij sterk; ik moet sterk zijn.
- ik wil 'gewoon' mijn verhaal kwijt.
E
julymoon schreef | 21-11-2008, 21:28
- Profiel
- 4 berichten
Hoi Salix,
Ik lees met verbijstering je verhaal zeg, wat triest allemaal voor jou en zoontje.
Zij moet toch wel duidelijk heel erg met zichzelf in de knoop zitten om zomaar ineens man en zoontje achter te laten. heb je zelf nooit aan haar gemerkt dat ze veranderd was of anders tegen jullie zoontje?
Heb je nog helemaal niets van haar vernomen? Heb je zelf toch niet iets ondernomen om te kunnen achterhalen hoe het nu met haar gaat?
En jijzelf? Hoe verwerk je dit allemaal, en krijg je wel veel steun van vrienden en familie? Ik hoop dat het goed met je gaat en ook met je zoontje want jij bent zijn enige stabiele factor in zijn leventje
Heel veel sterkte gewenst , julymoon
Leicec schreef | 21-11-2008, 22:16
- Profiel
- 41 berichten
Hallo Salix,
jeetje zeg! Weet gewoon niet wat ik moet zeggen! Heb je ooit nog wat van haar gehoord of heb je helemaal geen contact meer? Heb je zelf geprobeerd contact te zoeken of ?
En hoe gaat het met jou zelf?? En met je zoontje? Trek jij het zonder haar en... goh wat een verhaal!
Succes en sterkte!
Leicec
Salix sepulcralis schreef | 21-11-2008, 22:55
- Profiel
- 6 berichten
Ik ben op zoek naar antwoorden; als mijn mannetje begint te vragen 'waar is mama' of 'waarom heb ik geen mama' wil ik een antwoord voor hem hebben. In zijn kamer heb ik een foto ingelijst zodat hij nooit zijn mama zal vergeten., want dat blijft deel van zijn leven, misschien nog meer als van mij.
Enige wat ik weet is dat ze zeker op vliegtuig is gestapt naar het noord eiland [van Nieuw Zeeland] later kwam ik er achter dat ze tijdens een tussen landing in Australië uit het vliegtuig is gestapt...... ik weet niet waar ik moet zoeken in Australië, tis een best wel groot land. Haar ouders of familie daar hebben niks van haar gehoord...
De geboorte was één groot feest we waren dolgelukkig. Iedere relatie heeft zijn up's en downs,..en ik heb ook wel mijn [misschien rare] gewoontes, maar ik probeerde haar te respecteren en vrij te laten, en we praten ook tegen elkaar, er was communcatie. Ik moet wat fout gedaan hebben dat is waar ik na zoek, zodat ik kan verklaren aan mijn mannetje. Ja, papa heeft dit of dat gedaan daarom is mama er niet meer. Maar ik kan niet vertellen wat. Nogmaals ik ben niet perfect...maar het was altijd family first,..
Ik kan gelukkig 2 dagen in week thuis werken,...voor rest helpen mijn ouders mij en mijn mannetje gaat naar het Kinderdagverbljf. Ook daar worden pijnelijke vragen gesteld tijdens de intake...
Ik denk dat ik zelf aardig door heen begint te komen,... het is een soort rouw proces. Maar ik merk dat weer moeilijk begint worden,..we hebben die feestdagen voor de deur. Ik had deze zo anders voorgesteld:,..gezellig met drieetjes,...haardvuur aan,..chocolademelk...
Soms denk ik dat mijn mannetje mij er mee door heen sleept,...Als ik een grote glimlach krijg van hem dan is net soms alsof zijn moeder lacht,..en soms beginnen de tranen dan te vloeien,...
maar ik kan erover praten,....maar nog steeds weet ik niet waarom.....
Leicec schreef | 24-11-2008, 12:44
- Profiel
- 41 berichten
Jeetje, wat naar! Zoeken naar antwoorden die je misschien nooit krijgt is zooo frustrerend! De schuld bij jezelf zoeken, volgens mij doen veel mensen dat, maar is dat reeel? Is er een echte reden waarvan jij weet dat het jouw schuld is dat ze weggegaan is? Of is het gissen en zoeken naar vraag en antwoord?
Wat naar ook dat jij EN haar familie nooit verder wat gehoord hebben! Hoe lang is het geleden dat ze weggegaan is? En is er misschien een reden dat ze naar Australie wilde ipv terug naar Nieuw Zeeland? Of vraag jij je dat zelf ook af?
Krop je verdriet niet op, ooit komt het er toch uit! De feestdagen komen er weer aan, dat merk ik zelf ook. Je kijkt toch terug op leuke kerstdagen die je samen gehad hebt, hoe intens gelukkig je samen was... dat je dacht dat het voor altijd was! En dan dit... in je eentje... herkenbaar!
Sterkte!
Salix sepulcralis schreef | 25-11-2008, 11:33
- Profiel
- 6 berichten
Ik weet het is makkelijk te zeggen van één kant dat er geen rede is dat ze weggegaan is. Maar ik kan geen rede bedenken! Dat wil niet zeggen dat ik een model vriend ben geweest. (alhoewel ik vind van wel :-) ) Net zoals is in iedere relatie hadden we onze up en downs, maar uiteindelijk sloeg de balans ruim toe naar de up's. Het klinkt afgezaagd misschien maar eerlijkheid, respect, communicatie en oprechte waardering naar mijn partner waren (zijn) mijn keywords in een relatie. We konden over alles praten; huilen en lachen. Dat is was ik miste in het huwelijk van mijn ouders. Ik heb heleboel geleerd van mijn ouders hoe het NIET moet; die zijn na een vecht scheiding uit elkaar gegaan.

Nee, ik kan niet benoemen wat de aanleiding zou kunnen zijn dat ze weg wou; Ze had in Nederland een vriendekring opgebouwd, ze was ook actief in het vereningsleven; en daar probeerde ik niet tussen te komen want dat was haar ding; zo had iets voor haar zelf. Wat ik en haar familie niet snap is dat Australië is gegaan. Ze heeft helemaal geen vrienden of familie in Australië. Nieuw Zeelanders en Australiërs zijn op de zelfde verhouding als Nederlands en Belgen zeg maar.

Ze is begin april weggegaan; de weekend er voor hadden een vakantie geboekt naar Griekenland (ze vindt de Griekse Mythologie interessant) en ik kan lekker duiken in Griekenland.
Zoals ik al eerder schreef; ik wil meer antwoorden voor (onze) mijn zoontje.
En we hebben zijn eerste verjaardag zonder mama moeten vieren; taal noch teken van haar vernomen. Ik had gehoopt een kaartje oid. Ik krop mijn verdriet niet op (kan dit lekker anomiem schrijven en dat is ook wel eens lekker) maar in het begin heb ik 's nachts in bed heb ik menig hoofdkussen nat gehuild. Nu,....het klinkt hard maar het slijt, verdriet heb ik steeds minder, behalve misschien wanneer ik een liedje hoor van Marco Bosato, en ik denk met de feestdagen dat ik het moeilijk ga krijgen. Die vond we (ook zij) erg belangrijk. Onze eerste kerst met ons drieetjes was als een sprookje, we voelde ons bevoorrecht want we hadden alles dat we gelukkig maakte.
We hadden de traditie met de kerst dat we een menu uitkoos en dat samen bereiden in de keuken....en dan onder het genot van een glas wijn en kaarslicht op at. Wordt dit jaar MacDonalds of Chinees waarschijnlijk.
Jasmynne schreef | 25-11-2008, 15:07
- Profiel
- 251 berichten
We hadden de traditie met de kerst dat we een menu uitkoos en dat samen bereiden in de keuken....en dan onder het genot van een glas wijn en kaarslicht op at. Wordt dit jaar MacDonalds of Chinees waarschijnlijk.
tja daar ben jezelf bij natuurlijk....
Het is helemaal waardeloos in welke situatie je nu zit, maar je laatste zinnetje vind ik wel een beetje sneu overkomen.
Kan me voorstellen dat je absoluut geen zin hebt in de feestdagen , maar beter kan je voor jezelf en je kind een andere houding aannemen.
Er is vast wel familie of vrienden , waar je naar toe kunt of die je kunt uitnodigen.
En dan nog word het worstelen om door die feestdagen heen te komen , maar heb je in ieder geval een stap gezet op weg vooruit.
Zoek mensen om je heen die je verdriet begrijpen , maar die je toch ook kunnen opbeuren.
Dat is wat je nodig hebt , en niet jezelf zieliger maken dan je al bent ( en begrijp me goed , ik snap het hoor) buik in kin omhoog en verder met leven........( al was het maar voor je mannetje)
Salix sepulcralis schreef | 26-11-2008, 00:49
- Profiel
- 6 berichten
Sorry ik heb een dipje; het was wellicht verkeerd om dit te ventileren op die manier. Ik heb eerlijk nog geen flauw idee wat te doen met kerst of oud en-nieuw. Ik wil mensen niet lastig vallen met mijn sores; dat doe ik hier al meer als genoeg. Kan me verhaal kwijt.
Er zijn momenten waarik denk -jij wil zo nodig weg gaan; ik heb je niet meer nodig. Maar dan komen die momenten waar ik behoefte heb aan aanraking (niet eens fysieke) maar gewoon vragen: Hoe was je dag of iemand een arm om heen slaan als je een beroerde dag heeft gehad. Of die ik kan verrassen, met een dinner cruise....
dank je wel Jasmynne,..ik probeer sterk te zijn, maar de boog kan niet altijd gespannen zijn. Weet nu al zeker dat ik vanavond niet slaap,.. ik heb al een mailtje gestuurd dat morgen vrij neemt. Ga ik met mijn zoontje misschien even naar Amsterdam (Artis) toe. Heerlijk even een dag besteden met mijn knulletje. Hij lacht zo mooi en onbezorgd. Ik weet niet hoe ik dit alles aan hem moet vertellen..... Ik ben zo trots dat ik een papa mag zijn voor hem, kon mama maar ons zien,.............
Jasmynne schreef | 26-11-2008, 22:57
- Profiel
- 251 berichten
Ik snap best dat je niet altijd blij bent met zo'n situatie , ( ook genoeg meegemaakt hier)
Maar mijn ervaring is dat als je even een tijdje jezelf 'gunt' om te treuren over het gebeurde, dat er een moment komt dat je jezelf de spreekwoordelijke schop onder je kont moet geven , en weer verder.
Wat geweest is is geweest , en komt nooit meer terug.
Vaak word de herinnering hoe langer het duurt hoe rozer van kleur , en dan krijg je de valkuil dat je er in blijft hangen , en niet verder komt.
Zie het als een leerproces, uiteindelijk kom je er sterker uit , en realiseer je ook dat je nog in de " gelukkige" positie bent dat ze je zoon bij jou heeft gelaten , ze had hem mee kunnen nemen , dan had je hem wellicht nooit meer gezien.
kijk dat zijn positieve dingen waar je je aan vast moet houden en waar je mee verder kan/moet.
terugkijken heeft geen nut, vooruit kijken is het motto , en ga je nu het hoofd niet breken over hoe je dat later aan je kind gaat vertellen , hij is nog jong, er kan in die tijd nog zoveel veranderen ( wie weet loop je over een jaar of over twee jaar, of een maand wel tegen iemand anders aan (tuurlijk denk je daar nog niet aan , maar is wel de praktijk) en krijg je een heel andere situatie.
tuurlijk zijn moeder is weg, jij weet niet waarom , dat is dan ook wat je hem kan vertellen als hij er oud genoeg voor is.
Had je trouwens nog een leuke dag vandaag?
Salix sepulcralis schreef | 27-11-2008, 11:49
- Profiel
- 6 berichten
We hebben gisteren idd een leuke dag gehad; ik vind het altijd leuk te zien hoe mijn mannetje reageert op de omgeving en de dingen. Hij bekijkt alles met veel intresse. Het is nu al zo'n slimme en sterke kerel. Soms heb ik het idee dat hij veel sterker is als zijn papa. Tis een geweldige vent.
Ja, ik weet niet of ik of tegen iemand anders aan loopt (wie wil nu iemand van 37 jaar hebben, met een kind??!). Ik ben een beetje wantrouwig geworden; denk ik. Wie zegt tegen mij dat de volgende ook niet "weg loopt". Zal daar overheen moeten komen ik ben vast niet enige wie dat over komen is.
Nogmaals ik heb het al geschreven; maar ik zie helemaal niet uit naar de feestdagen; het liefs sla ik deze over. Mijn voor mijn zoontje wil ik er idd wat van maken. Maar het zal niet makkelijk voor me worden.
Rannie schreef | 27-11-2008, 22:30
- Profiel
- 186 berichten
Hey allemaal,

Even snel een reactie van mij. Druk druk druk. Salix sepulcralis, wat zul jij je enorm klote voelen. Ik heb je verhaal met verbazing gelezen. Ik snap heel goed dat je op ziet tegen de feestdagen. Ik had dat ook heel erg. Gelukkig heb ik heel veel lieve vrienden en vriendinnen om me heen die dat door hadden en nu zijn we allemaal leuke dingen aan het plannen. Hoe moeilijk dat ook voor je zal zijn, ook jij moet dat proberen. Als je alleen thuis zit met je mannetje ga je je nog rottiger voelen. Heb je wel een beetje mensen om je heen bij wie je je verhaal kwijt kunt? Antwoorden zal niemand je kunnen geven, maar het lucht wel enorm op om er over te praten. Een dingetje: don't give up on love. Er zijn genoeg vrouwen die een man van 37 met kind willen. Niemand zal je ooit de garantie kunnen geven dat het voor altijd is. Maar als je daar vanuit gaat, dan word je alleen maar diepongelukkig. Heel veel sterkte!

Hoe is het met de rest? Ik zit momenteel echt kiplekker in mn vel. Heel gek ontstaan ineens. Hopelijk een blijvend gevoel. Een heel weekend zitten piekeren of ik mn ex moest contacten op zijn verjaardag. Uiteindelijk een vrolijk smsje gestuurd en binnen 5 min. had ik een net zo vrolijke reactie terug. En ineens voelt het alsof er eem brokje pijn dat in de weg zat, zo mijn lichaam uit is gegleden. Ik slaap weer lekker, ben vrolijk en energiek. Heerlijk. Het voelt alsof ik mezelf weer ben!

Liefs!
Salix sepulcralis schreef | 28-11-2008, 12:34
- Profiel
- 6 berichten
dank je jullie allemaal voor jullie reacties; het is inderdaad dat we door moeten gaan, en dat ik wil ook. Maar wanneer ik dit allemaal zo opschrijf komt het allemaal zo dichtbij; met alle emoties van dien.
En op een manier denk ik dat dit toch allemaal goed is voor 'het verwerkingsproces'. Een vriend omschreef dat je door een soort rouwproces heen moet. En zo voelt het ook. Ik praat er veel over met vrienden van me. Natuurlijk helpen ze me waar dit kan. Dit is wellicht een andere onderwerp maar ik ben gewend om dingen zelf te regelen; en andere niet 'lastig' te vallen, met mijn problemen. Maar nu is wellicht het moment om dat te doorbreken.

Ja ik heb wat hulp, van mijn moeder. Maar zij ook de jongste niet meer en ja ik heb natuurlijk een aantal vrienden om mijn heen [die het erg onbegrijpelijk vinden, wat gebeurd is] maar nogmaals het is dat stukje hulp willen vragen, soms voel ik me daar te trots voor. En misschien een stukje schaamte dat het gebeurd is, een gevoel waar ik overheen moet. Het is dat zoeken naar mijn fouten, wat had anders gekund; daar moet ik vanaf.
Mijn zoontje is [nu] mijn verantwoordlijkheid en het kinderdagverblijf, maar daar betaal ik ze voor. Dus voor een deel ligt het aan mezelf. Ik heb nog niet een idee wat ik ga doen met de feestdagen. We zijn wel uitgenodigd maar ik moet er nog over nadenken. Gisteravond heb ik naar aanleiding van jullie reacties mijn mannetje beloofd dat we een super kerst gaan krijgen, misschien niet met iedereen die we graag om ons heen zouden willen hebben, maar wij gaan iets van maken.

Hij gaf een mooie glimlach, zo één die alleen zijn moeder kon geven,....

Dit onderwerp heeft 203 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 9.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 28-11-2008 12:34. \t\t