liefdesverdriet - * ARCHIEF * Seks, Liefde & Relatie - Flaironline

1. Geplaatst door Rannie | 11-07-2008, 16:14 | 17692x gelezen | 203 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 186 berichten

   ---

   Het is alweer lang geleden dat ik hier voor het laatst heb geschreven. Ben hier ooit beland toen ik wilde lijnen. Heb daarna lang op een topic gepost over liefdesverdriet en daarna zijn we met die club verder gegaan over onze nieuwe liefdes. Na wat jaartjes verwaterde dat. Goed teken denk ik. We zaten allemaal beter in ons vel.
   Maar nu is het weer zo ver. Liefdesverdriet. Twee weken voordat ik zomervakantie kreeg (nu 4 weken terug) smste mijn vriend dat hij de volgende dag eerder langs wilde komen. Hij wilde over wat dingen praten. Ik in paniek natuurlijk. Maar hij smste me dat hij het niet uit wilde maken, maar er moesten wel wat dingen veranderen. Toch was ik niet meer rustig te krijgen. 's Nachts belden we nog even over wat er aan de hand was. Hij voelde zich niet zo fijn bij een aantal dingen. Dat ik te veel met mijn werk bezig ben. Dat ik pas weer mezelf ben na een paar dagen vakantie. Dat ik de weekenden echt nodig heb om bij te komen. Dat er te weinig diepgang in onze relatie zit. De volgende dag ben ik in paniek eerder bij mijn werk weggegaan.Toen ik bij hem thuis kwam bleek al snel dat er niks meer te redden viel. Hij had er goed over nagedacht en we konden het toch beter uitmaken. Vlak daarna hebben we nog even contact gehad, maar toen leek het me beter om hem met rust te laten. Hij wilde er toch verder niet over praten.
   Via via ben ik er uiteindelijk achter gekomen dat hij na een week al met een ander gezoend had. Ik was vreselijk boos en heb hem meteen gesmst dat ik mijn spullen terug wilde en van de zijne af wilde. Die dag heb ik veel nagedacht over wat ik hem nog wilde zeggen. Dat het uitging kwam voor mij zo onverwachts. De week daarvoor mailde hij me nog dat hij zo graag met me op vakantie wilde en dat hij me zo erg miste als ik niet bij hem was. Wat was er toch gebeurt? Die vragen wilde ik hem stellen toen ik de volgende dag bij hem langs ging op zijn spullen terug te geven en de mijne op te halen. Er bleek echter geen normaal woord met hem te spreken. Hij was vreselijk afstandelijk. Hij legde wel uit dat hij niet over dat meisje had verteld, omdat het voor hem niks had betekend. Hij had veel gedronken, het duurde maar kort en 's nachts in bed voelde hij zich er ook niet goed over. Hij was bang dat het op mij niet zo onzinnig over zou komen als het voor hem was geweest. Met een leeg gevoel ben ik weggegaan. Gisteren heb ik op papier gezet hoe ik de periode voor en na het uitgaan heb ervaren. Welke dingen me dwars zaten over onze relatie. Waarom we misschien niet zo goed konden praten met elkaar. 2 pagina's vol heb ik getypt en naar hem gemaild met de boodschap dat ik dat gewoon kwijt moest en dat ik geen reactie verwachtte. Dat hij zelf maar moest weten of hij het zou lezen of weg zou gooien.
   Vannacht kreeg ik een bericht terug. Bedankt voor de mail. Verder wilde hij er niet op reageren, omdat het voor hem zo goed was.
   En nu... Lukt het me niet om te genieten van mijn vakantie. We zouden nu eigenlijk samen in Italië zitten. Ik snap niet wat er is gebeurd. We waren zo gelukkig samen en ineens is alles weg. Waarom heeft hij nooit eerder iets gezegd? Waarom doet hij nu zo vreselijk afstandelijk? Ik heb hem gezegd dat ik hoop dat we ooit weer eens samen een biertje kunnen drinken. Hij zag dat voorlopig nog niet gebeuren.
   10,5 maanden waren we super gelukkig. Hij ontkent ook niet dat dat zo was. Waarom ging het dan zo plotseling uit?
   
   Liefs,
   Rannie

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

203 reacties op onderwerp

Pagina's:

Vorige 1 2 3 …7 8 9 Laatste

1. Jasmynne schreef | 26-11-2008, 22:57

   ---

   

   • Profiel
   • 251 berichten

   ---

   Ik snap best dat je niet altijd blij bent met zo'n situatie , ( ook genoeg meegemaakt hier)
   Maar mijn ervaring is dat als je even een tijdje jezelf 'gunt' om te treuren over het gebeurde, dat er een moment komt dat je jezelf de spreekwoordelijke schop onder je kont moet geven , en weer verder.
   Wat geweest is is geweest , en komt nooit meer terug.
   Vaak word de herinnering hoe langer het duurt hoe rozer van kleur , en dan krijg je de valkuil dat je er in blijft hangen , en niet verder komt.
   Zie het als een leerproces, uiteindelijk kom je er sterker uit , en realiseer je ook dat je nog in de " gelukkige" positie bent dat ze je zoon bij jou heeft gelaten , ze had hem mee kunnen nemen , dan had je hem wellicht nooit meer gezien.
   kijk dat zijn positieve dingen waar je je aan vast moet houden en waar je mee verder kan/moet.
   terugkijken heeft geen nut, vooruit kijken is het motto , en ga je nu het hoofd niet breken over hoe je dat later aan je kind gaat vertellen , hij is nog jong, er kan in die tijd nog zoveel veranderen ( wie weet loop je over een jaar of over twee jaar, of een maand wel tegen iemand anders aan (tuurlijk denk je daar nog niet aan , maar is wel de praktijk) en krijg je een heel andere situatie.
   tuurlijk zijn moeder is weg, jij weet niet waarom , dat is dan ook wat je hem kan vertellen als hij er oud genoeg voor is.
   Had je trouwens nog een leuke dag vandaag?

   ---

   ---

2. Salix sepulcralis schreef | 27-11-2008, 11:49

   ---

   

   • Profiel
   • 6 berichten

   ---

   We hebben gisteren idd een leuke dag gehad; ik vind het altijd leuk te zien hoe mijn mannetje reageert op de omgeving en de dingen. Hij bekijkt alles met veel intresse. Het is nu al zo'n slimme en sterke kerel. Soms heb ik het idee dat hij veel sterker is als zijn papa. Tis een geweldige vent.
   Ja, ik weet niet of ik of tegen iemand anders aan loopt (wie wil nu iemand van 37 jaar hebben, met een kind??!). Ik ben een beetje wantrouwig geworden; denk ik. Wie zegt tegen mij dat de volgende ook niet "weg loopt". Zal daar overheen moeten komen ik ben vast niet enige wie dat over komen is.
   Nogmaals ik heb het al geschreven; maar ik zie helemaal niet uit naar de feestdagen; het liefs sla ik deze over. Mijn voor mijn zoontje wil ik er idd wat van maken. Maar het zal niet makkelijk voor me worden.

   ---

   ---

3. Rannie schreef | 27-11-2008, 22:30

   ---

   

   • Profiel
   • 186 berichten

   ---

   Hey allemaal,
   
   Even snel een reactie van mij. Druk druk druk. Salix sepulcralis, wat zul jij je enorm klote voelen. Ik heb je verhaal met verbazing gelezen. Ik snap heel goed dat je op ziet tegen de feestdagen. Ik had dat ook heel erg. Gelukkig heb ik heel veel lieve vrienden en vriendinnen om me heen die dat door hadden en nu zijn we allemaal leuke dingen aan het plannen. Hoe moeilijk dat ook voor je zal zijn, ook jij moet dat proberen. Als je alleen thuis zit met je mannetje ga je je nog rottiger voelen. Heb je wel een beetje mensen om je heen bij wie je je verhaal kwijt kunt? Antwoorden zal niemand je kunnen geven, maar het lucht wel enorm op om er over te praten. Een dingetje: don't give up on love. Er zijn genoeg vrouwen die een man van 37 met kind willen. Niemand zal je ooit de garantie kunnen geven dat het voor altijd is. Maar als je daar vanuit gaat, dan word je alleen maar diepongelukkig. Heel veel sterkte!
   
   Hoe is het met de rest? Ik zit momenteel echt kiplekker in mn vel. Heel gek ontstaan ineens. Hopelijk een blijvend gevoel. Een heel weekend zitten piekeren of ik mn ex moest contacten op zijn verjaardag. Uiteindelijk een vrolijk smsje gestuurd en binnen 5 min. had ik een net zo vrolijke reactie terug. En ineens voelt het alsof er eem brokje pijn dat in de weg zat, zo mijn lichaam uit is gegleden. Ik slaap weer lekker, ben vrolijk en energiek. Heerlijk. Het voelt alsof ik mezelf weer ben!
   
   
   Liefs!

   ---

   ---

4. Salix sepulcralis schreef | 28-11-2008, 12:34

   ---

   

   • Profiel
   • 6 berichten

   ---

   dank je jullie allemaal voor jullie reacties; het is inderdaad dat we door moeten gaan, en dat ik wil ook. Maar wanneer ik dit allemaal zo opschrijf komt het allemaal zo dichtbij; met alle emoties van dien.
   En op een manier denk ik dat dit toch allemaal goed is voor 'het verwerkingsproces'. Een vriend omschreef dat je door een soort rouwproces heen moet. En zo voelt het ook. Ik praat er veel over met vrienden van me. Natuurlijk helpen ze me waar dit kan. Dit is wellicht een andere onderwerp maar ik ben gewend om dingen zelf te regelen; en andere niet 'lastig' te vallen, met mijn problemen. Maar nu is wellicht het moment om dat te doorbreken.
   
   Ja ik heb wat hulp, van mijn moeder. Maar zij ook de jongste niet meer en ja ik heb natuurlijk een aantal vrienden om mijn heen [die het erg onbegrijpelijk vinden, wat gebeurd is] maar nogmaals het is dat stukje hulp willen vragen, soms voel ik me daar te trots voor. En misschien een stukje schaamte dat het gebeurd is, een gevoel waar ik overheen moet. Het is dat zoeken naar mijn fouten, wat had anders gekund; daar moet ik vanaf.
   Mijn zoontje is [nu] mijn verantwoordlijkheid en het kinderdagverblijf, maar daar betaal ik ze voor. Dus voor een deel ligt het aan mezelf. Ik heb nog niet een idee wat ik ga doen met de feestdagen. We zijn wel uitgenodigd maar ik moet er nog over nadenken. Gisteravond heb ik naar aanleiding van jullie reacties mijn mannetje beloofd dat we een super kerst gaan krijgen, misschien niet met iedereen die we graag om ons heen zouden willen hebben, maar wij gaan iets van maken.
   
   Hij gaf een mooie glimlach, zo één die alleen zijn moeder kon geven,....

   ---

   ---

Pagina's:

Vorige 1 2 3 …7 8 9 Laatste