liefdesverdriet

* ARCHIEF * Seks, Liefde & Relatie

Dit is het archief van de pijler "Seks, Liefde & Relatie" op de oude Flaironline website. Het is niet mogelijk om hier te reageren, of een nieuw topic aan te maken. Wil je een oud topic adopteren? Mail dan naar clubs@flaironline.nl

Beheerder: Redactie Flair
Thema's en emoties: flair, bezorgd, gestresst, jaloers, verdrietig, verliefd

Met...

50 volgers
0 blogs
167 onderwerpen
0 foto's

Meest gelezen (34.487x) Stel hier je vraag aan de moderator
Meeste reacties (311) Stel hier je vraag aan de moderator

Dit onderwerp heeft 203 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 9.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 28-11-2008 12:34. \t\t

Zoek in dit item
Trefwoorden
Soort zoekopdracht
Zoek

Geplaatst door Rannie | 11-07-2008, 16:14 | 17691x gelezen | 203 reacties
- Profiel
- 186 berichten
Het is alweer lang geleden dat ik hier voor het laatst heb geschreven. Ben hier ooit beland toen ik wilde lijnen. Heb daarna lang op een topic gepost over liefdesverdriet en daarna zijn we met die club verder gegaan over onze nieuwe liefdes. Na wat jaartjes verwaterde dat. Goed teken denk ik. We zaten allemaal beter in ons vel.
Maar nu is het weer zo ver. Liefdesverdriet. Twee weken voordat ik zomervakantie kreeg (nu 4 weken terug) smste mijn vriend dat hij de volgende dag eerder langs wilde komen. Hij wilde over wat dingen praten. Ik in paniek natuurlijk. Maar hij smste me dat hij het niet uit wilde maken, maar er moesten wel wat dingen veranderen. Toch was ik niet meer rustig te krijgen. 's Nachts belden we nog even over wat er aan de hand was. Hij voelde zich niet zo fijn bij een aantal dingen. Dat ik te veel met mijn werk bezig ben. Dat ik pas weer mezelf ben na een paar dagen vakantie. Dat ik de weekenden echt nodig heb om bij te komen. Dat er te weinig diepgang in onze relatie zit. De volgende dag ben ik in paniek eerder bij mijn werk weggegaan.Toen ik bij hem thuis kwam bleek al snel dat er niks meer te redden viel. Hij had er goed over nagedacht en we konden het toch beter uitmaken. Vlak daarna hebben we nog even contact gehad, maar toen leek het me beter om hem met rust te laten. Hij wilde er toch verder niet over praten.
Via via ben ik er uiteindelijk achter gekomen dat hij na een week al met een ander gezoend had. Ik was vreselijk boos en heb hem meteen gesmst dat ik mijn spullen terug wilde en van de zijne af wilde. Die dag heb ik veel nagedacht over wat ik hem nog wilde zeggen. Dat het uitging kwam voor mij zo onverwachts. De week daarvoor mailde hij me nog dat hij zo graag met me op vakantie wilde en dat hij me zo erg miste als ik niet bij hem was. Wat was er toch gebeurt? Die vragen wilde ik hem stellen toen ik de volgende dag bij hem langs ging op zijn spullen terug te geven en de mijne op te halen. Er bleek echter geen normaal woord met hem te spreken. Hij was vreselijk afstandelijk. Hij legde wel uit dat hij niet over dat meisje had verteld, omdat het voor hem niks had betekend. Hij had veel gedronken, het duurde maar kort en 's nachts in bed voelde hij zich er ook niet goed over. Hij was bang dat het op mij niet zo onzinnig over zou komen als het voor hem was geweest. Met een leeg gevoel ben ik weggegaan. Gisteren heb ik op papier gezet hoe ik de periode voor en na het uitgaan heb ervaren. Welke dingen me dwars zaten over onze relatie. Waarom we misschien niet zo goed konden praten met elkaar. 2 pagina's vol heb ik getypt en naar hem gemaild met de boodschap dat ik dat gewoon kwijt moest en dat ik geen reactie verwachtte. Dat hij zelf maar moest weten of hij het zou lezen of weg zou gooien.
Vannacht kreeg ik een bericht terug. Bedankt voor de mail. Verder wilde hij er niet op reageren, omdat het voor hem zo goed was.
En nu... Lukt het me niet om te genieten van mijn vakantie. We zouden nu eigenlijk samen in Italië zitten. Ik snap niet wat er is gebeurd. We waren zo gelukkig samen en ineens is alles weg. Waarom heeft hij nooit eerder iets gezegd? Waarom doet hij nu zo vreselijk afstandelijk? Ik heb hem gezegd dat ik hoop dat we ooit weer eens samen een biertje kunnen drinken. Hij zag dat voorlopig nog niet gebeuren.
10,5 maanden waren we super gelukkig. Hij ontkent ook niet dat dat zo was. Waarom ging het dan zo plotseling uit?

Liefs,
Rannie
Reageer op onderwerp
- Print deze pagina

203 reacties op onderwerp

w1dje schreef | 11-07-2008, 22:16
- Profiel
- 1188 berichten
op het waarom zal je waarschijnlijk nooit een antwoord krijgen. gevoel is een raar iets.

waarschijnlijk heeft je vriend wel vaker een vage twijfel gehad die weer aan de kant geduwd werd. je wil vaak geen ruzie maken dus kropt t op. en dan vaak gebeurd er iets onbenulligs waardoor je eens goed na gaat denken en dingen waar je je aan irriteerd zijn dan vaak al groter geworden dan dat ze op dat moment waren.

en dat zoenen van dat meisje kan heel goed niks te betekenen hebben. maar hij hoeft ook geen evrantwoording meer aan jou af te leggen. jij bent zijn ex en hij die van jou. en ook al doet t zo veel pijn soms. jullie hebben jullie eigen leven en mogen doen wat jullie maar willen. al zou hij een orgie houden bij wijze van spreke.

sterkte
ruilen?
Hadise20 schreef | 11-07-2008, 23:15
- Profiel
- 129 berichten
Hé,
Wat erg voor je ze, vooral omdat het zo onverwachts is. Van de een op andere dag is iets waar jij een goed gevoel over had, voorbij gegaan.
Tja wat kan ik zeggen..... Hij zal vast al langer zijn twijfels hebben gehad, maar dit steeds voor zichzelf ontkent hebben en daarom ook aan jou niets hebben laten blijken, totdat het hem teveel werd. Vind ik niet echt fair van hem. Ik weet verder eigenlijk niet echt wat ik moet zeggen. Vind het wel heel goed van je dat je op papier hebt gezet hoe je, je voelt hopelijk lucht dat een beetje op.
Heel veel sterkte meid!! (ik heb zelf ook een soort van liefdesverdriet)
Rannie schreef | 12-07-2008, 12:33
- Profiel
- 186 berichten
Tja, eigenlijk weet ik ook wel een beetje hoe het is gelopen. Inderdaad al eerder wat dingen waar hij niet zo blij mee was in onze relatie. Op zich geen reden om het uit te maken. Het verliefde gevoel overheerste steeds. Tot op een dag zijn moeder vroeg hoe het nou ging tussen ons. Gewoon uit interesse, denk ik. Maar uiteindelijk na lang gepraat besefte hij dat dit t niet was voor hem. Het vervelendste vind ik dat hij nooit de moeite heeft genomen om met mij te praten over onze relatie en waar hij niet happy over was. Hij zei dat hij wel eens hints had gegeven. Pff, we spelen toch verd*mme geen spelletje met elkaar?

Uiteindelijk weet ik dat ik er heus wel weer boven op kom. Het doet alleen veel pijn. Ben ik bang voor wat er komen gaat. En hoopte ik stiekem dat ik nu ook eindelijk eens de liefde van mijn leven had gevonden. Oude onzekerheden die ik juist had overwonnen vlak voordat ik hem leerde kennen, komen nu ineens weer boven. Help! Ik ben 28 en ik wil trouwen en kids krijgen. (Vreselijk die kant van mij).

Het is wel lekker om hier van me af te schrijven. En reacties van anderen kunnen je soms lelijk met je neus op de feiten drukken, maar dat is alleen maar beter!
Ikkie2 schreef | 13-07-2008, 18:21
- Profiel
- 6 berichten
Hoi Rianne,
Ik maak op dit moment precies hetzelfde mee als jij. Mijn vriend en ik zijn bijna 2 jaar bij elkaar. Afgelopen zondag wilde ik een aantal dingen bespreken die niet zo lekker liepen en aan het einde van de dag had hij zijn spullen bij de deur staan en is naar zijn eigen huis vertrokken. We hebben geen ruzie gehad; hij wilde tijd voor zichzelf. Halverwege de week waren zijn sms-jes nog lief. Dit weekend zijn ze koel en afstandelijk, morgen komt hij om te praten. Dit gaat niet goed aflopen.
Het gekke is dat hij de liefde van mijn leven is, vrienden zeggen dat als ze ons samen zien, hij helemaal straalt. Wat is er dan zo misgegaan??? Het doet inderdaad ontzettend pijn, waarom heeft ie niet eerder iets aangegeven, waarom zo ineens? Ik heb vrij moeten nemen van mijn werk, omdat het niet gaat, ik hui alleen maar en kan niet eten. Gelukkig heb ik lieve vrienden. Je verhaal is herkenbaar. We zijn niet de enige en het komt wel weer goed, maar op dit moment is het alleen maar enorm kut.
Ik ben ook bang voor wat er komen gaat, al mijn vrienden zijn getrouwd en hebben kinderen. Moet ik nu weer de straat op om een vent te gaan zoeken? Ik heb er echt geen zin in. Ik moet overigens niet aan een andere vent denken.
O ja, ik ben 32, zonder kids, dus ik herken de paniek.
Hou je taai....
tinkje80 schreef | 14-07-2008, 00:08
- Profiel
- 31 berichten
ergens om de hoek wacht soms geluk
tinkje80 schreef | 14-07-2008, 00:10
- Profiel
- 31 berichten
Hallo,
Super herkenbaar dit...
Overkwam mij vorig jaar. Mijn ex zag het toen ook niet meer zitten. Maar dit kwam na 10 jaar relatie! Voel me nu alsof ik 10 jaar van mn leven verspilt heb met die vent. Hij had ook al vaker aangegeven dat ie er mee wilde kappen. Maar naief als ik was praatte ik het altijd maar weer goed. Achteraf denk ik was het toen maar uitgegaan!
Ook wat ikkie2 hier boven schrijft herken ik heel goed. Al mn vriendinnen zijn al getrouwd of samen en sommige hebben ook kinderen. Ik wil dit ook zo graag! En idd weer de straat op om een vent te zoeken[:@], hier heb ik ook helemaal geen zin in! Blijf eerst wel een tijdje vrijgezel. Bevalt toch wel goed, geen gezeik enz!
Lekker om je hart hier te luchten bij mensen die in hetzelfde schuitje zitten!
Gr Tinkje
ergens om de hoek wacht soms geluk
Rannie schreef | 14-07-2008, 11:47
- Profiel
- 186 berichten
Hoi Ikkie2,

Frustrerend hè als je al voelt dat het niet goed gaat aflopen. Ik voelde me zo wanhopig. Wilde er alles aan doen om het op te lossen. Ook zo frustrerend dat relaties bij vriendinnen niet goed leken te gaan en bij mij leek het helemaal goed te zitten. Maar uitgerekend mijn relatie gaat uit.

Ik heb ook moeite met eten, hoewel het alweer iets beter gaat. Maar ik kan gewoon nergens echt van genieten. Niet van eten, niet van leuke dingen doen. In mn achterhoofd zit toch steeds een stemmetje dat zegt: was M er maar bij... of: kon ik dit vanavond maar aan M vertellen.

Ik vind het ook vreselijk dat hij helemaal geen contact met me wil. Alsof ik iets verkeerd heb gedaan. Maar misschien is het ook wel beter zo.

Het nare met vrienden en vriendinnen is idd dat ze allemaal een relatie hebben en dat ik dan steeds het idee heb dat ik me opdring. Dat zit in mijn hoofd hoor, ik weet dat het niet zo is. Maar ik ben bang dat ze mn gezeur over mn ex ook wel eens zat raken.

Ik moet er voorlopig ook echt niet aan denken dat ik met een andere man zou gaan. Ze kunnen me even allemaal gestolen worden. Eerst maar accepteren dat dit over is.

Bah, ik had zo'n zin in deze zomer, maar nu vind ik er niks aan.

Succes vandaag met je gesprek met hem!
Rannie schreef | 14-07-2008, 12:00
- Profiel
- 186 berichten
Hoi Tinkje,

Ik wil ook zo graag trouwen en kids krijgen. Ik word helemaal jaloers op vriendinnen die een relatie hebben, maar nog helemaal geen zin hebben in "dat gedoe". Waarom hebben zij dan een vaste relatie en ik niet?

Een jaar of 4 terug ging mn relatie van 4 1/2 jaar over. Daarna heb ik niks serieus meer met iemand gehad. Iedereen zei dat ik eerst gelukkig moest worden met mezelf en dat er dan vanzelf wel weer een man zou komen. Ze hadden gelijk. Ik besloot zelf een huis te kopen en mn leven te gaan leiden zoals ik dat wilde en toen.... Toen was hij er ineens. Ik had geen zin meer om op mannen af te stappen, want dat had tot dusver nergens toe geleid. Dus wachtte ik af wat hij zou doen. Uiteindelijk heeft het wat tijd gekost, maar dat vond ik juist heel mooi. Het voelde zo goed, hoe kan het dan nu ineens over zijn?

Stom gezegd dacht ik dat ik nu ook wel eens recht had op een portie geluk. Dit was wel een erg kleine portie.

Het zeker lekker om hier je hart te luchten! Bij vrienden en vriendinnen heb ik soms toch het gevoel dat ik er nu maar eens overheen moet zijn.

XXX

Rannie
Rannie schreef | 15-07-2008, 14:15
- Profiel
- 186 berichten
Hmm, mooi jammer, maar ik heb vandaag een aardig dip-dagje. Ik verveel me rot, het is donker weer, heb zin om met iemand te kletsen. Of eigenlijk... ik heb zin om met hem te kletsen. Niks doen en vervelen is toch leuker met zijn tweetjes. In je uppie thuis zitten met een bakkie koffie is saai, maar met zijn tweetjes thuis zitten met een bakkie koffie is wél leuk. Grrr.

Over 3 kwartier naar de psych (voor de 2e keer, dus best spannend). En daarna naar een vriendin. Dus dan is het thuis zitten gelukkig over.
gebruiker_verwijderd_178 schreef | 15-07-2008, 15:28
Blijkbaar heerst het: Ik kreeg een SMS van een collega: Haar vriend heeft na 3 jaar "ineen" de relatie verbroken, nét aan het begin van de vakantie....maar bij hen spelen ook wederzijdse kinderen mee.
"
Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!
Hadise20 schreef | 15-07-2008, 22:52
- Profiel
- 129 berichten
hmm volgens mij is het man-eigen om vooral niet over gevoelens te praten en over moeilijke dingen. Erg jammer dat ze dan onverwachts je verdriet aan kunnen doen door een relatie te verbreken. die mannen moeten eens meer gaan praten denk ik zo
Rannie schreef | 16-07-2008, 13:30
- Profiel
- 186 berichten
LD,

Denk zeker dat t heerst. Hoor om me heen ook veel dat relaties uitgaan. Mn romantische beeld van liefde en relaties is wel een beetje naar de maan. 't Lijkt wel of iedereen t bij t minste of geringste probleempje uitmaakt. Misschien overdrijf ik het nu wel hoor. Maar praten over dingen lijkt er niet meer bij. Een relatie kan volgens mij nooit perfect zijn, daar moet je allebei wat voor doen.

Hadise, ik vind ook dat die mannen meer moeten praten, maar blijkbaar vinden ze dat nogal makkelijk. Dan maar gewoon kappen met de relatie. Jammer hoor.
Ikkie2 schreef | 16-07-2008, 19:43
- Profiel
- 6 berichten
Hoi Rannie,
Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Ik had afgelopen maandag een gesprek met hem. Ik had me van alles in m'n hoofd gehaald, maar uiteindelijk houdt ie heel veel van me, maar hij is bang voor de toekomst. Hij wil me geen hoop geven, maar definitief uitmaken wil hij ook niet. Hij heeft veel ellende van zijn ex moeten doorstaan. Ik ben heel anders, maar toch focust hij zich op de problemen die hij toen had en die hij niet meer wil. Zijn angst is niet gebaseerd op feiten, maar ik kan er niets aan veranderen. Iedereen roept 'loslaten'. Lekker makkelijk. Ik wil hem helemaal niet loslaten, maar als ik het niet doe, wordt het helemaal niets meer en ga ik er zelf aan onder door.
Ik heb wel bijna al z'n spullen bij de deur gezet en dat vond ie niet leuk, confronterend. Dat snap ik, maar ik moet ook door. Met m'n verstand weet ik het wel, maar m'n gevoel zegt iets anders.
Hij wil nog wel contact, maar ik niet. Ik heb gezegd dat ik geen contact meer opneem, niet bij zijn huis langs kom etc. Hij zal zijn best moeten gaan doen. Ook weer lekker makkelijk geschreven, want ondertussen zit ik de hele tijd op m'n telefoon te wachten, moet moeite doen om geen contact op te nemen. AAAAAAAAHHHHH!!!
En het klopt wat je zegt....relaties van anderen zijn zoveel slechter. Die van ons was echt goed, dat ziet hij ook, maar toch is hij bang. Waarom is het van ons over en niet van anderen waar het niet goedgaat en die toch doormodderen. Ik snap er niets van.
Weet je....wat de redenen ook mogen zijn. Wij zitten met de brokken. Je voelt je ellendig, zoekt afleiding, je voelt je eenzaam. Vrienden zijn hartstikke lief, maar toch...Het is wat je zegt eerst accepteren dat dit over is, maar dat is echt verdomde moeilijk. Mensen zeggen ook, je mag je best rot voelen, wees trots op je zelf. Ja, tuurlijk. Overal waar ik heen ga, zelfs in mijn huis zitten herinneringen aan. Ik kan de kast niet te ver openschuiven anders zie ik de lege planken. De tuin inlopen is ook al pijnlijk. Vanavond ben ik alleen, beetje afwezig tv te kijken en me af te vragen waarom ik trots moet zijn. Waarom ik? Ik moet echt niet te ver vooruit denken, want anders word ik echt niet goed. De weekenden, de vrijdagavond...vreselijk!
Nou meid, ik denk dat je precies weet wat ik voel.
Sterkte...
XX
Rannie schreef | 17-07-2008, 20:06
- Profiel
- 186 berichten
Hoi Ikkie,

Ik vind t ook vreselijk al die herinneringen overal. Overal waar ik kom, alles wat ik doe, t herinnert me aan hem. Het alleen thuis zitten is echt een drama. Dan denk ik aan de leuke dingen die ik met hem had willen doen. Maandenlang heb ik uitgezien naar mn zomervakantie. We zouden samen 2 weken naar Toscane. In plaats daarvan zit ik thuis te kniezen en te huilen. Ik spreek wel veel met vriendinnen af, maar die kunnen me niet 24/7 vermaken. Dus gisteren ben ik de hele dag alleen geweest en vanavond zit ik alleen en ik voel me zo vreselijk eenzaam. Ik heb al wel veel ondernomen om nieuwe mensen te ontmoeten. Volgende week ga ik bij een theaterfestival helpen en ik heb een oproepje geplaatst bij het vriendinnen forum.

Het doet me zo'n pijn om hem helemaal niet meer te zien of te spreken. Hij sluit me totaal buiten. Wil me niet zien of spreken. Het voelt alsof ik iets verkeerd heb gedaan. Waarschijnlijk is het uit zelfbescherming, omdat hij heeft toegegeven dat de gevoelens niet weg zijn.

Wel verstandig van je dat je het nu even geen contact met hem wilt. Ook al kost het je heel veel moeite en verdriet. Zo kun je wel allebei de tijd en de rust nemen om over dingen na te denken.

Even iets heel anders, kreeg van de week een berichtje van een andere ex, met wie het al 4 jaar uit is. Of ik binnenkort langskom zijn huisje checken, rosétje drinken. Dat is dan wel weer leuk!

Heel veel sterkte! Lucht je hart lekker op het forum. Opschrijven helpt echt.

Liefs.
Rannie schreef | 20-07-2008, 11:37
- Profiel
- 186 berichten
Pfff, steeds als ik me weer een beetje vrolijker lijk te voelen, dan komt er daarna ineens weer een enorme dip. Ik kan het zo moeilijk loslaten. Dan kan ik mezelf af en toe helemaal gek zitten maken. Ik pieker me suf over hem en onze relatie. Ik bedenk allerlei redenen waarom het beter is dat het uit is. Maar het voelt niet ok. Ik was, en ben nog steeds wel, stapelgek op hem. Het voelde allemaal zo goed. En dan wordt dat je van de ene op de andere dag afgenomen.
Het is vreselijk om helemaal geen contact met hem te hebben. Alsof hij helemaal niet bestaat en onze relatie nooit heeft plaatsgevonden. Ik speur het hele internet af op zoek naar dingetjes over hem of berichtjes die hij heeft gepost. Idioot toch? En uiteindelijk heb ik mezelf er mee, want als ik zijn berichtjes lees lijkt hij helemaal happy en is ie ook al weer bezig met andere meisjes.
Het is nu ruim 5 weken uit en ik wil het zo graag los kunnen laten. Maar ik denk zo veel aan hem, ik droom over hem. Sukkel die ik ben zit ik mezelf helemaal gek te maken.
Bijou84 schreef | 20-07-2008, 12:35
- Profiel
- 75 berichten
Hoi Rannie,

Ik herken dat wel hoor, dat speuren naar berichtjes ed, en ja ik doe dat ook nog wel eens, terwijl het bij mij al een paar maanden uit is. Maar echt, als je het niet doet voel je je zo veel beter. Ik weet dat je het ook doet omdat je niet graag voor verrassingen komt te staan voor wat betreft je ex, dat je hem bijvoorbeeld ineens tegen komt met een ander, terwijl je je daar nu dmv van het te 'controleren' om het maar even zo te zeggen, op voor kunt bereiden. Maar bedenk dan wel dat je je dan misschien wel even flink k** voelt als je hem onverwachts met iemand anders tegen komt, maar nu, doordat je elke keer weer met hem geconfronteerd wordt, voel je je veel vaker en bijna continu zo vervelend. Wat heb je liever?

En trouwens, op internet kun je makkelijker voor laten komen dat je je happy voelt, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Dat loslaten zal nog wel even duren denk ik, ik ben daar ook nog mee bezig. Maar knip 1 voor 1 de touwtjes door waarmee je nog aan hem vastzit, en ga inderdaad leuke dingen voor jezelf doen, nieuwe mensen ontmoeten. Je eigenwaarde weer opnieuw hervinden en nieuwe kanten van jezelf ontdekken. En ik weet dat je het niet wilt horen, want ik wilde dat zelf in het begin ook niet en vind het ook best erg dat ik dit ga zeggen, maar: je komt er sterker uit, en dat is ook heel wat waard.

Sterkte meis!
Rannie schreef | 20-07-2008, 13:56
- Profiel
- 186 berichten
Ik baal er ook van dat ik steeds maar blijf zoeken. Ik word er idd vreselijk verdrietig van. Wat heb ik er aan om te weten dat hij alweer met een ander gezoend heeft of naar bed is geweest? Ik denk ook dat hij zich op dat forum idd happy'er voor doet. Maar al zou hij me missen, het komt toch niet meer goed tussen ons.
Ik weet wel dat ik hier weer sterker uit kom. Dat er ergens een hele leuke vent loopt die het wel voor me is. 4 jaar geleden ging het na 4 1/2 jaar uit met mn ex. Daar ben ik ook weer bovenop gekomen. Het heeft wel lang geduurd, dat wel. Deze relatie duurde maar 10 maanden, dus daar ben ik vast eerder weer bovenop. Ik baal alleen dat ik me nu vreselijk rottig voel en dat bij alle leuke dingen die ik doe ineens weer gedachtes aan hem opduiken. Ik voelde me zo ontzettend gelukkig en nu ben ik een hoopje verdriet.
Bijou84 schreef | 20-07-2008, 14:11
- Profiel
- 75 berichten
Je moet dat verdriet ook maar even zijn gang laten gaan hoor, anders komt het er op een andere keer ineens weer uit. Wat mij ook al geholpen heeft is bepaalde dingen in huis enz die je aan hem doen denken ergens neer te zetten dat je ze niet zo vaak meer tegen komt. Zo heb ik bijvoorbeeld een q voor zijn naam gezet in mijn telefoon, zodat hij niet steeds als eerste contactpersoon tevoorschijn kwam (zijn naam begint met en A), en heb ik hetzelfde gedaan met foto's op mijn pc. Een mapje met q-a gemaakt en daar alle foto's van hem, ons en ons huis in gezet, zodat ik ze niet per ongeluk tegen kom als ik een foto zoek. Mijn ring ligt in het doosje ergens op een plek waarvan ik weet dat hij er ligt, maar hem niet zo snel tegen zal komen. Je moet het jezelf even wat makkelijker maken zeg maar :)

En ja ik schrik ook nog wel eens dat ik denk dat ik hem op straat zie lopen, of dat je ergens komt en ineens een flash back krijgt dat je daar ook met zn tweeen hebt gelopen. Dat zijn geen leuke dingen, maar dat slijt wel. Je moet het gewoon niet op gaan zoeken. Stoppen dus met dat speuren op internet! Als je die drang op voelt komen sta dan ff op en ruim bijvoorbeeld iets kleins op in je huis, dan kom je vanzelf weer andere dingen tegen waar je je gedachten op kunt richten.
Rannie schreef | 20-07-2008, 17:55
- Profiel
- 186 berichten
De dag dat het uitging heb ik meteen al allerlei rotzooi van hem weggegooid. En laatst heb ik al zn spullen teruggebracht en de mijne bij hem opgehaald. Zijn telefoonnummer heb ik gewist (weet het helaas nu ineens uit mn hoofd). Mailtjes heb ik in een naamloos mapje gezet, smsjes gewist. Maar idd, soms heb je ineens een flashback. En ik baal er van dat ik hem nog zo vreselijk erg mis. Dan ben ik ineens alweer aan het nadenken over dat ik hem best zou kunnen smsen of bellen om gewoon te vragen hoe het gaat. Gelukkig bedenk ik dan alweer snel dat dat heel onverstandig is. Af en toe betrap ik mezelf er op dat ik naar buiten kijk om te kijken of hij mn paadje opgefietst komt. Dat gaat niet meer gebeuren. Een heel gek idee vind ik dat.
Leicec schreef | 21-07-2008, 08:42
- Profiel
- 41 berichten
Hallo Ikkie, Rannie en iedereen die hier last heeft van liefdesverdriet.
Ja, het heerst, ook ik heb er last van. Na ruim 3 jaar samen geweest te zijn bleek hij toch wel erg te twijfelen. Niet omdat we het niet goed hadden... maar omdat hij niet wist of hij genoeg van me hield en daar kom je maar op 1 manier achter. :S Het is nu 4 maanden uit en ik merk aan alles dat we nog steeds van elkaar houden. We hebben elkaar niet gezien, maar wel gesmst, gemaild, geschreven en gebeld. Moeilijk, voor onze relatie was hij mijn beste vriend! De laatste 3 weken ging het echt even goed met me, tot er gisteren vanuit het niets een ontzettende jankdag kwam! Ook vannacht weer gedroomd dat we elkaar weer zien en nooit meer loslaten... maar ja, zeggen ze niet altijd "dromen zijn bedrog"? Ooooh, hoe krijg ik mijn hoofd leeg?
Het loslaten is zo moeilijk, accepteren is zo moeilijk en alle cliches zijn waar! Je weet ook niet wat je wilt horen, je wilt gewoon over hem praten en het enige wat kan is een luisterend oor bieden... Maar inderdaad je wilt je vriendinnen er ook niet continue mee lastig vallen... ook al zo herkenbaar!
Sterkte allemaal!!!
Rannie schreef | 21-07-2008, 12:58
- Profiel
- 186 berichten
Ik heb ook de hele nacht over hem gedroomd. Helaas niet zulke leuke dromen, maar over hoe ik wanhopig probeerde hem terug te krijgen. De laatste paar dagen lijkt t wel of ik alleen maar kan huilen. Het gemis wordt nog eens versterkt doordat ik geen bal te doen heb. Alle vrienden en vriendinnen die ik heb, heb ik al gesmst, gebeld of gemaild, maar iedereen is druk. ik heb me opgegeven voor vrijwilligerswerk bij een theatervoorstelling, maar de voorstelling ging niet door ivm het weer (t is buiten), probeer via het forum nieuwe vriendinnen te vinden, maar dat schiet ook nog niet zo erg op. Dus zit ik alleen thuis, probeer ik niet steeds dingen over hem te zoeken op de pc, loop ik te ijsberen door huis en kan ik dus bijna alleen maar janken. En net als ik dan denk dat het wel weer gaat, dan schiet er een herinnering aan hem door mn hoofd. Steeds denk ik er aan hoe mooi deze vakantie had kunnen worden. Maanden zag ik er al naar uit. En nu zit ik n beetje depri thuis. Word ik boos op mezelf omdat ik weer huil en denk ik: hij verdient je tranen niet.

Eindelijk dacht ik dat ik een jongen had gevonden die net zoveel, of haast nog meer, voor mij ging als ik voor hem.Ik durfde me weer helenaal te laten gaan. Maar helaas.... Het moeilijke is dat ik het nog steeds niet helemaal lijk te accepteren. Het is zo plotseling gegaan, dat ik me steeds maar af vraag: waar is het misgegaan?
Rannie schreef | 21-07-2008, 22:43
- Profiel
- 186 berichten
Ooooh, ik word zo gek van mezelf. Zodra ik weer alleen thuis ben denk ik alleen nog maar aan hem. Vandaag zouden we 1 jaar hebben gehad. Ik ben de hele tijd bang dat ie weer een nieuw vriendinnetje heeft. Ik wil hem bellen en het vragen, maar wat heb ik er aan om dat te weten? Het zal me alleen nog maar meer verdriet doen. Pff, ik mis hem zo erg!
Leicec schreef | 21-07-2008, 23:49
- Profiel
- 41 berichten
Ja, je kan jezelf helemaal gek maken! Jezelf een minderwaardigheidsgevoel bezorgen, denken dat hij een ander heeft! Ik snap het helemaal!! Je vriendinnen wil je ook niet altijd lastig vallen he... maar bedenk dat zij ook je leuke kant kennen!
Denk eens diep na wat je nou zelf heel erg leuk vind om te doen en ga daar lekker van genieten... aan het eind van de week schijnt de zon, dat is ook altijd weer prima!! Het is heel moeilijk en dat blijft het ook nog een hele poos! Het gemis moet slijten... en dat duurt "even"....
En weet, hoe erg het ook is... chocola helpt altijd! ;)
Zet 'm op!
exodion schreef | 22-07-2008, 11:29
- Profiel
- 8 berichten
Hallo allemaal,
Jullie komen vast niet elke dag een jongen tegen op deze forums en zelf was ik het ook eigenlijks niet van plan. Maar na een tijdje de forums over liefdes verdriet te hebben gelezen leek mij toch het verstandigst om op deze te reageren.
Mijn situatie: ik had al een jaar een vriendin en voelde me echt gelukkig met haar tuurlijk hadden we wel eens ruzie maar vrijdag nacht de 19e was het wel heel erg ik kon er niet meer tegen ik had haar gevraagd waarom ze niet meer met we wou zoenen als we met zn 2en waren toen vertelde ze me dat ze zich dan 100% moest concentreren en daar geen zin in had, we waren net 6 dagen op de boot met dr ouders en broertje mee en zouden zelf aankomende zaterdag op onze eigen vakantie gaan. Tijdens de periode op de boot kreeg ik het gevoel steeds meer dat ik haar broertje moest vermaken en dat zij meer alleen wou zijn. Dat ik er zo overdacht had ik haar ook verteld en ze begreep me toen, althans dat zei ze. Na een aantal ruzies te hebben gehad had ik er echt geen zin meer in, ik wou naar huis omdat ik er even niet meer tegen kon. Ze vertelde mij toen met tranen in dr ogen dat ze niet wou dat ik wegging en dat ze van me hield. Ik geloofde haar... en ben gebleven. We hadden afgesproken dat ik naar huis zou gaan de volgende dag en dat we allebij wel wat rust konden gebruiken.. die zelfde nacht heb ik geen oog dicht gedaan we hadden het er met dr ouders over gehad en ik was naar bed gegaan omdat ik het gevoel kreeg dat ze ons uitelkaar probeerde te halen met opmerkingen zoals: ja, een van jullie moet de verstandige zijn en er zijn nog zat anderen hoor. Dit van haar moeder die er spijt van heeft dat ze al haar hele leven lang bij haar man is en nooit met iemand anders het bed gedeelt heeft. toen ik op bed ging is ze nog een uurtje blijven zitten ze huilde.. en had veel met haar moeder gesproken. die nacht heeft ze het uitgemaakt, ze zij dat ze van me hield, ze me niet kwijt wou en had me nog een kans beloofd.
sinds dien ben ik onttroostbaar, toen ik wegging gaf ze mij nog een knuffel en een kus, waarom doe je dat als je niet meer van die gene houd. doet alles me aan haar denken, ik heb geprobeert haar te bellen maar ik was erg overstuur en gaf haar de schuld van alles. terwijl ik zelf best weet dat dat niet zo is. dus belde ik nog een keer om mijn excuses aan te bieden maar ze nam niet op. dus dan maar via sms.
Toen mijn broer zijn vriendin haar had gebelt om te vragen hoe het met haar was of ik nog een kans had waarom het uit was gegaan ect, reageerde ze heel erg hard en kwam het over alsof het haar niks doet. ik was zo boos.. dus heb ik de kleding die ik van haar gekregen had allemaal verbrand.. eerst voelde het erg goed later zat ik er weer mee...
Ik wil dr nogsteeds trug.. wat moet ik in godsnaam doen... ze betekende echt alles voor mij..
Met vriendelijke groet,
Exodion

Dit onderwerp heeft 203 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 9.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 28-11-2008 12:34. \t\t