Twijfels... twijfels.. twijfels.. - * ARCHIEF * Seks, Liefde & Relatie - Flaironline

1. Geplaatst door maagd83 | 04-02-2009, 18:37 | 902x gelezen | 7 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 6 berichten

   ---

   Beste dames,
   regelmatig bezoek ik dit forum om te kijken of er topics op staan die op mijn probleem lijken.
   Omdat mijn "probleem" voor mijn gevoel blijft opspelen wil ik het graag eens aan jullie voorleggen.
   Ik had bijna 7 jaar verkering, waarvan we er 3,5 samenwoonden.
   Toen ik mijn vriend leerde kennen was ik 18, volgde een MBO-opleiding en woonde thuis. We hadden een leuke tijd samen en deden erg veel samen. Ik heb een zwaar ongeluk gehad en moest nog het nodige verwerken, hij heeft me daarbij geholpen.
   Langzamerhand heb ik me ontwikkeld, ging een HBO opleiding doen, die ik vlot doorliep, ging werken. Op mijn werk maakte ik al binnen iets meer als een jaar een flinke carrieresprong. Ik zit op kantoor en heb best een verantwoordelijke baan. Heb tussendoor ook nog een universitaire propedeuse behaald.
   Mijn partner stond al die tijd redelijk stil en ging weer in de bouw werken rond de tijd dat ik ging werken. En daar is het volgens mij mis gegaan en zijn we uit elkaar gegroeid. In mijn werk kwam ik in aanraking met een "ander soort" mensen, relatief hoog opgeleid. Ik kwam er in die tijd achter dat ik toch wel iets meer kon als ik dacht en werd fanatiek in mijn werk. Ik ben van nature een doorzetter.
   Vanaf mei 2007 ging onze relatie achteruit, mijn vriend is van huis uit geen prater. In situaties waarin het (communicatief) moeilijk wordt klapt ie dicht. Hij kan in dat soort situaties moeilijk zijn keuzes of gedrag motiveren, waardoor ik tegen een muur opliep. We waren vaak snel uitgepraat omdat er weinig respons vanuit hem kwam. Ik miste soms ook zijn mannelijkheid binnen onze relatie, ik rijd beter auto, verdien meer, regel veel (bijna alles), volgens mij wil soms een vrouw gewoon dat er voor haar gezorgd wordt, hoe geemancipeerd ze ook is... Hij is afwachtend en kan slecht met geld omgaan. Bij veel ben ik tegenovergesteld. Ik heb mijn woordje wel klaar, hoewel ik niet overdreven aanwezig ben ofzo, gewoon op de juiste momenten. Ben proactief en heb van thuis uit geleerd om te sparen.
   Mijn vriend en ik hadden over het communiceren en zijn leefwijze voor wat betreft geld regelmatig discussies. Altijd was ik diegene die het onderwerp "onze relatie" weer aanslingerde. Ik had altijd het probleem.
   We hadden veel wensen: mooie auto, huis bouwen/renoveren, verre vakanties. Maar ik ben niet iemand die me tot over mijn oren in de schulden wil steken. Hij had dezelfde wensen maar was financieel niet in staat om hier ook wat voor te doen/te laten en hield dus eigenlijk maandelijks niet zoveel over. Dit heeft de nodige discussies opgeleverd. Ik heb zelfs een tijdje hem geholpen zijn geld te beheren, maar ook dit draaide op niks uit.
   In december 2007 heb ik 6 weken bij mijn ouders gewoond, uiteindelijk ben ik teruggegaan. Het ging weer beter, maar op een gegeven moment was de glans er weer af, er zijn weer wat dingen voorgevallen en ons contact verminderde, we gingen steeds meer ons eigen ding doen. Ik had ook steeds minder behoefte aan fysiek contact, hij nog wel.
   In december 2008 heb ik er definitief een punt achter gezet, ik heb het hem gezegd en we hebben er even over gesproken, hij stelde relatietherapie voor. In de 2 weken die volgde was hij vervolgens stil, hij zei niks. Ik heb hem toen ook gezegd dat ik hem niet begreep: hij deed een voorstel, maar nam zelf geen initiatief om er nog eens over te praten of bijv. een relatietherapeut te zoeken. Hij wilde mij niet dwingen zei die achteraf, een relatie van 7 jaar laat je toch niet zomaar aan je neus voorbij gaan?
   Nu zijn we inmiddels een aantal weken verder, ik woon weer bij mijn ouders, hij woont in ons huis. De twijfels slaan weer toe. Ik zie hem weer regelmatig en het is weer leuk. We voeren weer goede gesprekken en hij is zich ineens bewust van zijn financieen. Erg pijnlijk dat ie het nu wel inziet. Het lukt me niet hem los te laten, op momenten dat ik het moeilijk heb is ie mijn steun en toeverlaat, hij kent me als geen ander.
   Ik ben zelf ook erg verwart, begin te twijfelen aan mezelf, vergelijk ik hem niet teveel met anderen (heb slimme en mooie vriendinnen die ook erg slimme vriendjes hebben). Dat vergelijken doe ik zowieso erg veel, heb daarom ook nooit rust in mijn hoofd en kan hem daardoor misschien ook wel niet accepteren zoals ie is. Wanneer is het goed genoeg?? Ik zou graag willen dat mijn hoofd me eindelijk eens rust geeft. Hij is wel lief en vaak attent, niet overdreven op de voorgrond (hou ik ook niet zo van), ziet er leuk uit en lekker sportief. Daar wordt ik me nu weer bewust van.
   Sorry voor mijn lange verhaal, ik hoop dat jullie de moeite willen doen om te reageren, alvast bedankt, X maagd83.

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

7 reacties op onderwerp

1. Bitje schreef | 04-02-2009, 19:01

   ---

   

   • Profiel
   • 337 berichten

   ---

   De enige garantie die ik je kan geven is dat, wanneer jullie nu weer samen zouden komen, jullie over ten googste een jaar weer op hetzelfde punt zitten als dat je in december zat.
   
   Hij laat nu zien zich bewust te zijn van de financien. Niet omdat hij dit wil, maar omdat hij weet dat jij dit wilt. En zodra jij terug bent is het weer over, dat garandeer ik je.
   
   Het is ook puur jouw gemis waardoor je nu twijfelt, je hebt nog niets verwerkt en bent zeker nog niet zo ver dat je geleerd hebt om gelukkig te kunnen zijn met jezelf, je wilt dat hij je gelukkig maakt en dat is niet goed. Een relatie moet een aanvulling zijn, geen invulling. Wat ik nu van je lees is dat je hem nodig hebt om de moeilijke momenten in te vullen. Op zich al erg tegenstrijdig omdat je eerder zegt dat hij geen prater is en zijn gevoelens niet toont.
   
   In jouw plaats zou ik niet meer terug gaan maar goed, ik kan niet voelen wat jij voetl.
   
   Sterkte,
   
   Bitje

   ---

   Om misverstanden op dit forum te voorkomen: Ik ben een MAN.
   
   Ga je mee verdwalen ? Ik weet de weg.

   ---

2. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 04-02-2009, 19:06

   ---

   

   ---

   Voor iemand die hoog opgeleid is (wat jij bent, begrijp ik uit jouw verhaal) heb je toch wel een aantal taalfouten: Foei! ( zoals verwart en wordt ik)En ik denk niet dat opleiding iets te doen heeft met algemene ontwikkeling....het gaat er om of een mens zich wil ontwikkelen en dat hoeft niet persé een opleiding te zijn, maar algemene ontwikkeling. Jouw (ex)vriend heeft een baan die hij leuk vindt, neem ik aan. Daar gaat het toch om? En dat jij beter auto rijdt kan jij nou wel zeggen, maar is dat ook zo? Tja en dat je meer verdient: Dat zal met je vooropleiding te maken hebben. Niet iets waar je mee te koop hoeft te lopen....en dat jij alles regelt: Misschien ben je een enorme regelaar en krijgt hij geen kasn dingen te regelen, omdat jij dit alweer hebt gedaan....Actie/reactie...En je partner vergelijken met anderen is nooit goed, want dan vergelijk je hem dus blijkbaar met mensen "die het beter doen in het leven"....en dit is cynisch bedoeld hoor, want voor mij zijn beter opgeleide mensen niet perse betere mensen. En inderdaad, je accepteert je partner om wie hij is, wat hij voor jou betekent. Je betn tenslotte destijds op hem als persoon gevallen en niet om wat hij allemaal zou kunnen bereiken toch? Dus misschien moet je gewoon eens beginnen hem te accepteren en hem niet te willen veranderen in iemand die hij niet is, namelijk de vriendjes van jouw vriendinnen. Want ook aan die mensen zal iets mankeren....En mooi en slim zijn géén garanties voor een fijne, integere partner. Het is maar net wat je belangrijk)er) vindt....
   

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---

3. maagd83 schreef | 04-02-2009, 23:49

   ---

   

   • Profiel
   • 6 berichten

   ---

   ik weet het spelling is niet mijn sterkste kant.
   Ik ben van mening dat opleiding wel wat toe kan voegen aan je algemene ontwikkeling, tenminste die conclusie trek ik bij mezelf en in mijn omgeving. Natuurlijk is dat niet het enige wat daaraan bij kan dragen.
   Ik ben me er terdege bewust van dat het vergelijken met anderen niet goed is.
   Maar ik hoop dat het belangrijkste waar we tegenaan lopen: communicatie, uit mijn verhaal is gebleken?

   ---

   ---

4. MiniMe_1982 schreef | 05-02-2009, 11:43

   ---

   

   • Profiel
   • 260 berichten

   ---

   Hoi maagd83,
   
   Ik vind het flauw om door te zagen op de spellingsmethode, als je snel typt of dyslexie hebt is een foutje zo gemaakt...maar dat terzijde.
   
   
   Ik zit op zich met een vergelijkbaar probleem, zij het omgekeerd. Mijn vriend respecteert mijn carierekeuze niet, heb wel goede opleidingen achter de rug, dus qua communicatie zitten we meestal wel op een lijn. Nu heb ik besloten mijn cariere-wens overboord te gooien (en me te richten op mijn persoonlijke geluk in het leven), mijn vriend is het daar alleen (nog) niet mee eens. We laten het niet toe om het een issue te laten worden in onze relatie, we praten zoveel mogelijk om samen tot een oplossing te komen, maar ik vind wel dat we samen een beetje water bij de wijn moeten doen, een relatie is altijd werken, nooit lkakkeloos doorkabbelen.
   
   Zo ook bij jullie...je (ex)vriend heeft aangegeven de eerste stap te durven zetten, hij probeert in ieder geval te voldoen aan jou (te) hoge eisen. Het is belangrijk voor jou om te besluiten of je hem nog een kans gunt of dat je het 'spelletje' ondertussen wel kent en een nieuwe weg in je leven gaat inslaan, jij bent zelf degene die dat zal moeten overwegen.
   
   Zet je je principes opzij en hou je vast aan het vertrouwde door er echt voor te vechten of ga je voor nieuwe uitdagingen en het onbekende?
   
   Hopelijk kun je hier iets mee
   
   Groetjes MiniMe1982

   ---

   

   ---

5. bewustvrijgezellig schreef | 05-02-2009, 12:21

   ---

   

   • Profiel
   • 373 berichten

   ---

   ik begrijp het niet zo goed hoor, vroeger zaten ouders te zeuren over opleiding en goede baan (of baan "beneden stand") en nu doen de partners dit? is het niet veel en veel belangrijker je lekker in je vel en baan te zitten? ik ken genoeg mensen in een hoge functie, die ongelukkig zijn..maar ja, ze hebben nu eenmaal de opleiding voor die baan. nou en? mensen hebben tegen mij ook wel eens gezegd dat ik niet ambitieus(genoeg) ben...maar dat ik met veel plezier elke dag naar mijn werk ga, vind IK belangrijker. leuke collega's, leuke verdienste, nooit stress, etc.

   ---

   ---

6. Annemiek51 schreef | 06-02-2009, 12:15

   ---

   

   • Profiel
   • 119 berichten

   ---

   Ik begrijp het ook niet... Wat heeft een opleiding/ baan te maken met een relatie?
   Mijn vriend heeft alleen de Mavo afgerond en ik een HBO opleiding. We verdienen allebei niet veel, maar kunnen toch de dingen doen die we willen (zonder schulden).
   Ik denk dat als dit je opvalt in je relatie er onderhuids andere dingen aan de hand zijn...

   ---

   ---

7. MiniMe_1982 schreef | 06-02-2009, 12:36

   ---

   

   • Profiel
   • 260 berichten

   ---

   Nou ik begrijp zeker wel dat mensen soms uit elkaar groeien met als mede-oorzaak verschil in niveau. Ik geloof alleen niet dat de opleiding daar dan de enige oorzaak van is, ik denk dat het ligt aan het elkaar (willen) begrijpen, en dat hangt samen met intellectueel en niet te vergeten emotioneel vermogen maar die intelligentie kan nooit de enige oorzaak zijn...In relaties is het algemeen gewoon belangrijk dat je blijft praten over wat je bezighoud. Dan komt het begrip vanzelf, het werkt in ieder geval bij mijn vriend en mij.

   ---

   

   ---