Lotgenoten gezocht!Na 12 jaar maakt mijn vriend het uit. - * ARCHIEF * Seks, Liefde & Relatie - Flaironline

1. Geplaatst door nijntjenijntje1 | 12-03-2009, 13:59 | 3401x gelezen | 24 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 17 berichten

   ---

   Hoi,
   Ik ben zo radeloos op het moment.Ik weet niet meer waar ik het moet zoeken.Na 12 jaar maakt mijn vriend het plotseling uit.Waarom?Omdat het volgens hem op was....Hij bepaald eigenlijk dat ik hem niet gelukkig maak en hij mij niet.Hij wil me niet meer meesleuren in zijn ellende(Dat doet hij nu volledig!).Hij heeft me nooit laten weten dat hij zo ongelukkig was.Natuurlijk liep onze relatie niet altijd lekker ,maar er was niet echt iets aan de hand .Meer last van irritaties en miscommunicatie.
   We hadden net 3 jaar geleden ons eerste huis gekocht in een andere woonplaats(waar ik niemand ken...) op basis van twee salarissen en we (dacht ik....)waren toe aan kinderen en waren van plan ervoor te gaan..(hadden zelfs al geprobeerd zwanger te worden..)Helaas wordt ik dit jaar 38.....
   Ik ben er zo enorm kapot van.Ik ben ervan overtuigd dat dit allemaal niet nodig is.Hij weet blijkbaar met zichzelf geen raad en klapt de boel gewoon dicht.Ik krijg geen kans meer en wordt volledig voor het blok gezet.Ik zou heel graag met lotgenoten erover willen praten.Ik voel me enorm alleen.Zelfs praten met mijn psych ,vriendinnen en familie helpt niet.Mensen zijn best hard.
   Ik raak mijn vriend,mijn huis en ook mijn kinderwens kwijt en zie mijn toekomst somber in. Ik wordt gedwongen naar een situatie te gaan die ik absoluut niet wil.Hoe ga je daar nu mee om?.
   

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

24 reacties op onderwerp

1. MJBLWD schreef | 12-03-2009, 14:10

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   Zucht....
   
   Er is altijd een weg... en 't is nog nooit zo donker geweest of het is weeeer licht geworden! Je gaat het heel moeilijk krijgen! Maar hoe dan ook moet je sterk zijn! Heel sterk... Even volhouden tot je alles geregeld hebt! Laat je niet opzadelen met toren hoge schulden.. Ik hoop voor je dat je vriend je uit gaat kopen.. (in deze tijd) ?! Je zult strak het wereldje ontdekken.. dat alles wel mooi is... lekker weer eindeloos op het terras genieten... genieten van het weer, de stad en je vrijheid.. je kunt het je nu niet voorstellen..! Maar dan net wanneer je je weer top gaat voelen .. en een sterke vrouw.. dan ontmoet je vast weer een hele leuke kerel... Je weet 't misschien niet.. maar er is vast een vele leukere man dan dat je nu hebt.. of had!!! Girl go for it!!! Wees sterker dan hem en krabbel hier zelf bovenop!! Laat iedereen eens zien hoe onafhankelijk jij bent! JE HEBT HEM NIET NODIG.. ER IS ZOVEEL MEER EN ZOVEEL MOOIERS...
   Accepteer dat je vriend niet meer wil... als jullie echt bij elkaar horen.. komt ie over een half jaar wel op kruipend terug..
   Laat hem maar.. Kom op!!! Ga ook ontdekken wie jij bent.. je hebt veel meer in je mars.. deze jongen wil niet meer voor je vechten. Dan verdien jij beter!

   ---

   ---

2. Myrthe30 schreef | 12-03-2009, 14:15

   ---

   

   • Profiel
   • 104 berichten

   ---

   Hoi Nijntje,
   Ik ben geen lotgenote, maar wil toch graag even reageren op jouw verhaal. Het is voor mij wel herkenbaar, maar dan van de andere kant. Zelf heb ik een half jaar geleden mijn relatie verbroken, omdat ik er geen toekomst meer in zag. Het was een ontzettend lieve man, maar de relatie was doodgebloed en voor mij was het niet voldoende om een soort broer-zus relatie te hebben, waarin weinig gecommuniceerd werd. Ik heb het heel moeilijk gehad met het nemen van deze beslissing. Het moeilijkste vond ik dat ik door het nemen van mijn beslissing, ook het toekomstbeeld van mijn partner veranderde. Hij zat er niet op te wachten om uit elkaar te gaan. Bij ons was het niet onverwacht, het ging al een jaar niet lekker. Maar toch, leuk is het nooit om een relatie te verbreken, en dan maakt het niet uit aan welke kant je staat. Voor degene die de relatie verbreekt is het net zo goed moeilijk. Ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb. Ik was echt een groot stuk van mezelf kwijtgeraakt en ik begin mezelf nu weer terug te vinden en sta weer heel positief in het leven. Ook wij hadden een koophuis (dat nu nog verkocht moet worden helaas).
   Dat wil niet zeggen dat je je er zomaar bij neer moet leggen. Als jij ervan overtuigd bent dat je met hem oud wilt worden en dat er nog genoeg liefde en genoeg gemeenschappelijke raakvlakken tussen jullie zijn, moet je proberen of je er samen uit kan komen. Maar dat werkt echt alleen als je het allebei wil. Je zou in relatietherapie kunnen gaan, maar ook dat werkt alleen als jullie allebei willen proberen de relatie te redden.
   Hoe je met het verlies van je partner, je huis en je toekomstbeeld om moet gaan, dat is erg lastig. Iedereen gaat daar op een andere manier mee om. Ga er eerst voor vechten als je hem niet kwijt wilt en als jullie er echt niet uitkomen, zit er niks anders op dan het te accepteren en langzaam uit je dal op te krabbelen en proberen de positieve kanten van het leven weer te zien. Vriendinnen zijn wel erg belangrijk op zo'n moment. Ik hoop dat je steun bij hun kan zoeken.
   Heel veel sterkte meis,
   Groetjes, Myrthe

   ---

   ---

3. stes schreef | 12-03-2009, 14:48

   ---

   

   • Profiel
   • 697 berichten

   ---

   Helaas is mijn ervaring dat in bijna alle gevallen dat een man na zo lange tijd, zomaar opeens zijn relatie verbreekt, er vaak toch.. (maar dat blijkt dan later..) een andere vrouw in het spel is? Juist als het zo opeens komt, en je het niet begrijpt.. is er in ieder geval vaak meer aan de hand dan dat je nu kunt zien. Of, hij was eigenlijk een jaar geleden al klaar met de relatie, maar heeft dit niet met je gedeeld, ook zo fijn maar niet heus...
   
   Je zegt dat mensen om je heen hard zijn, dat is jammer. Want het is gewoon zwaar klote, je hele wereld stort in. Iemand schrijft hier dat er voor vechten alleen zin heeft als je er BEIDEN voor wilt gaan, en dat is helaas zo waar.... In je ééntje aan een dood paard gaan staan trekken is zinloos. Hoe zwaar het ook is.... en hoe cliché dit ook klinkt: laat hem los... (het moeilijkste wat er is, dat weet ik), maar als hij de jouwe toch is, vindt hij zeker weten zijn weg terug naar jou. En als hij niet terugkomt, dan was hij de jouwe toch niet.
   
   Verder weet ik ook hoe je je voelt, ik ben sinds drie maanden weer single, na dan 'slechts' twee jaar relatie, en ik ben ook bijna 38. Ik zou best een kind willen (mits ik nog een leuke vader tegenkom natuurlijk), en zeker mijn laatste relatie beschouw ik bijna als 'zonde van mijn tijd' geweest.. We zijn geen 25 meer immers.
   
   Sterkte in ieder geval, veel wijsheid en kracht toegewenst!

   ---

   ---

4. nijntjenijntje1 schreef | 12-03-2009, 15:00

   ---

   

   • Profiel
   • 17 berichten

   ---

   Hi myrthe,
   Fijn dat je reageerd,maar ook wel lastig aangezien jij aan de andere kant staat.
   Mag ik vragen hoe oud je bent?En hoelang hadden jullie een relatie?
   Hebben jullie het dan nog wel geprobeerd er nog wat van te maken?
   Ik ben er in die zin er helemaal kapot van dat hij het niet duidelijk heeft aangegeven,na een vervelende 3 maanden(spanningen)wilde ik met hem praten,toen kwam het hoge woord eruit...Als een dreun op mijn hoofd,had ik dat JUIST bij hem nooit verwacht.ik wist wel dat we het allebei anders wilde!Ik had daar graag over gesproken!.Natuurlijk beweerd hij van wel,dmv hints.Maar dat werkt niet,een serieus gesprek is dan wel nodig.Helaas heeft hij het voor zichzelf die tijd genomen maar mij niet op de hoogte gesteld.We hebben eerder zo diep gezeten(8 jaar geleden) en zijn er daarna juist heel goed uitgekomen.Helaas van 'hulp'wil hij niks weten.
   Na 12 jaar weer alleen te moeten zijn,ik weet niet hoe ik daarmee om moet gaan.We waren allebei best wel mensen die samen leuke dingen deden maar ook wel veel apart van mekaar.Was mooi in balans..We zijn nog steeds on speaking terms en wonen nog samen in het huis.Ik doe mijn best voor hem te vechten,maar hij 'laat'me niet meer toe.Enorm pijnlijk en ik mis hem enorm.
   Ik hou nog van hem,ik vindt hem nog steeds aantrekkelijk.We waren mekaar wel een beetje 'kwijtgeraakt'.Soms gebeurd er ook zoveel en kan je elkaar daar niet altijd bij steunen.Ook vraag ik aan mijn vriendinnen hoe hun relatie is/loopt.En zoveel verschil is er dan niet.Waarom blijft het bij hun dan wel goed lopen?
   Ik zie zo tegen alles op wat nog gaat komen,ik ben echt in paniek en merk dat ik het bijna niet aankan!Ik ben zo intens verdrietig!Ik blijf maar huilen.Er komt niks uit mijn handen en ik kan 'nergens'steun vinden.Iik mis mijn maatje,mijn steun.Het is zo fijn om samen met iemand te zijn.
   Mijn (zelf)vertrouwen is compleet weg.Ik snap namelijk niet hoe iemand dit zo in zijn eentje kan beslissen!
   groetjes,

   ---

   ---

5. nijntjenijntje1 schreef | 12-03-2009, 15:25

   ---

   

   • Profiel
   • 17 berichten

   ---

   Hoi stes,
   Pff ja andere vrouw.Dat heb ik hem gevraagd ,wel 100.000x en ontkend hij....ik kan mijn vinger er niet opleggen en zal dat nooit weten....
   ik begrijp dat jij dat wel hebt meegemaakt?Heb jij nog vertrouwen in een relatie?Of ben je na die afgelopen twee jaar ook kan de 'kant'gezet?Hoe kijk jij naar jou toekomst?Voel jij je ook eenzaam?
   natuurlijk is het voor een man anders,hij is 35 jr.,heeft snel weer een vriendin(waarschijnlijk een jongere) en krijgt uiteindelijk wel kinderen etc.
   ik ben bang dat ik hier niet meer bovenop kom.Dit voelt als een enorm verlies,het is namelijk niet meer hetzelfde.
   Praktisch iedereen om me heen is samen enóf heeft kinderen.k mag weer vanaf voor af aan beginnen!Ik heb er totaal geen zin in!..Mijn vriend heeft echt geen besef wat hij me aandoet.Emotioneel en financieel ben ik straks een wrak!Wat is nu eigenlijk een relatie?Op wat voor basis is dat gebasseerd?Gewoon opgeven als het je niet meer bevalt?'Je red het wel"?Tuurlijk,je zal wel moet.Ik sta hier nu eenmaal als een levend wezen en zal wel mee moeten draaien met de maatschappij!...Continue wordt ik geconfronteerd.Vakanties,feestdgn,weekenden...wordt een ramp!De een na de ander van mijn vriendinnen is zwanger!..
   Ik weet me geen houding meer te geven naar mijn vriend,ik wil dit niet,maar hoe overtuig ik hem ?Ik zou gewoon heel graag nog willen proberen,maar zelfs die ruimte is weg!
   Het is keihard!Voel me totaal vervreemd op deze wereld,alles valt weg.Mijn thuis is is er niet meer!
   groetjes,

   ---

   ---

6. Myrthe30 schreef | 12-03-2009, 15:32

   ---

   

   • Profiel
   • 104 berichten

   ---

   Hey Nijntje,
   Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt. Zeker na een relatie van 12 jaar voel je je aan de kant gezet. Ik ben zelf 32 en wij hadden een relatie van 4,5 jaar. Dus niet zo lang als jij, maar wel lang genoeg om je hele leven op de kop te laten zetten.
   Bij ons liep het echt al lange tijd niet lekker (meer dan een jaar en er diverse malen over gepraat). En steeds was ik tegen mezelf aan het zeggen dat het best meeviel en dat ik er wel mee door kon gaan. De makkelijke weg dus. Want ook voor mij was het niet makkelijk de knoop door te hakken en de relatie te beëindigen. Al je zekerheden zijn in 1 keer weg. Maar laat me je dit vertellen: je kunt heel veel aan. Je bent sterker dan je denkt!
   Wij hebben inderdaad wel nog 1 sessie relatietherapie gedaan. Dat was voor mij meer voor de vorm en onder de noemer van: dan hebben we in ieder geval alles geprobeerd. Maar eigenlijk was dat niet eerlijk tegenover mezelf en tegenover hem, want diep van binnen had ik de keuze al gemaakt dat ik niet verder met hem wilde. Het doet pijn om elkaar los te laten, je hebt samen een hoop meegemaakt (bijv. het overlijden van mijn vader en van zijn vader) en je deelt een verleden samen.
   Mag ik je vragen wat je precies mist... Mis je hem echt als persoon of mis je de warmte/liefde/aandacht/vertrouwdheid?
   Het blijft wel heel moeilijk om iemand los te laten als je nog samen in 1 huis woont. Ik heb zelf nog 2 maanden na het verbreken van de relatie samen in het huis gezeten, maar we waren elkaar erg aan het ontwijken. Uiteindelijk heb ik besloten om tijdelijk in een anti-kraakwoning te gaan zitten en binnenkort ga ik verhuizen naar een huurhuisje. Het is ook voor mij allemaal erg eng en zoals ik al eerder zei, ook ik ben mijn zekerheden kwijt, maar ik ga er sterker uitkomen. Voor mij is het beter en daardoor voor hem uiteindelijk ook, want ik was niet gelukkig in de relatie en hij kon daardoor ook niet echt gelukkig zijn.
   Het is het beste om afstand van elkaar te nemen, hoe moeilijk dat ook is. Alleen door afstand van elkaar te nemen kunnen jij en hij ervaren of er nog een toekomst voor jullie samen is of niet. Misschien dat je kunt kijken of je niet tijdelijk ergens anders kunt gaan wonen, want deze situatie lijkt me niet lang houdbaar voor je.
   Nogmaals heel veel sterkte!

   ---

   ---

7. coentje76 schreef | 12-03-2009, 17:58

   ---

   

   • Profiel
   • 36 berichten

   ---

   Hoi allemaal,
   Heb een paar jaartjes terug het zelfde meegemaakt, 8 jaar samen en ook een huisje samen. Voor mij kwam het ook als een donderslag bij heldere hemel.
   Heb inmiddels enkele korte relaties achter de rug maar kan me schijnbaar ook niet meer geven in een nieuwe relatie. Mijn ex-vriendin heeft zelf ook nog steeds geen idee waarom ze zo handelde. Waardoor ik elk contact met haar heb verbroken.
   Mijn hele vriendengroep woont inmiddels samen en enkele hebben ook kinderen. Hierdoor wordt het stappen erg minnetjes en kom ik dus bijna geen leuke single meiden meer tegen.Vreemde is nu dat ik altijd een relatie had in mijn vriendengroep terwijl de andere meestal single waren. Het lijkt nu dus opeens alsof ik een enorme achterstand heb op de rest van mijn vrienden.
   Je krijgt van de een op andere dag een compleet ander leventje, waarvoor ik niet heb gekozen.
   Maar live goes on en ik ben er van overtuigd dat ook ik nog een leuke meid tegen het lijf loop, alleen duurt het me nu te lang haha.
   De pijn zal nooit helemaal overgaan, maar je leert het een plaats te geven. Vraah me alleen af waar kom je nog een leuke leive single meid tegen?!

   ---

   ---

8. stes schreef | 12-03-2009, 18:01

   ---

   

   • Profiel
   • 697 berichten

   ---

   Tja, ik zal heel eerlijk en open zijn, en ik hoop niet dat iedereen me nu gaat overvallen met kritiek. Ik ontmoette mijn ex namelijk toen HIJ nog in een lange (!) relatie zat. Wij vonden elkaar leuker dan handig was. Ik ben echter NIET het type 2e viool, dus ik wilde ook niet dat hij vreemd ging, en ik wilde niet de bijvrouw zijn. Ik zei: jullie gaan al zo lang met elkaar, volgens mij moet je er gewoon nog een keer echt voor gaan. En dat deed hij... Maar... na vijf maanden stond hij letterlijk op de stoep. Hij was verliefd op mij, en ging bij haar weg.
   Ik heb heel erg aangedrongen dat hij wel eerlijk tegen haar zou zijn over het hoe en waarom. Hij koos er - dom genoeg - voor om tegen haar te liegen. Hij was denk ik bang dat de verkoop van het huis, en de verdeling van de spullen een nog groter drama zouden worden als ze zou weten dat er een andere vrouw in het spel was. Hij had er ook gewoon the guts niet voor denk ik... Maar goed, zachte heel meesters maken stinkende wonden, want zo'n proces met zo'n huis is niet binnen korte tijd geregeld, dus hij ging zich steeds schuldiger voelen, en ik kan je vertellen dat onze relatie daardoor ook geen beste start had. Gelukkig zijn we nooit gaan samenwonen, hij had gewoon zijn eigen huurhuis.
   
   Zijn twijfels en schuldgevoel naar haar toe werden groter en groter. Ik durf hier te beweren dat als zij zich niet zo hysterisch was gaan gedragen (want ze maakte het ene drama na het ander), maar hem had losgelaten, dan was hij denk ik vrijwel zeker teruggegaan naar haar. Ik denk dat hij dat eigenlijk wilde, maar ze was terecht zo boos en zo verdrietig dat ze hem juist wegdreef naar mij. Ik was toen nog ontzettend verliefd op hem, dus ik dacht 'nou ja, ik zie wel'... Nadat dit alles anderhalf jaar duurde ging ik er zelf kapot aan.
   Inmiddels zijn wij ook niet meer bij elkaar, hij kon niet met al die emoties omgaan. Hij is echter ook niet meer terug naar haar gegaan, daarvoor was toen echt teveel gebeurd.
   Ik heb een risico genomen door met een man te gaan die uit zo'n lange relatie kwam, en verloren. En nu voelt het voor mij wel als twee (in totaal) verspilde jaren.
   
   Het alleen zijn lijkt nu een soort drama voor je. Maar dat is het niet. Dit duurt echter zeker een half jaar tot een jaar dat dit omslaat. En dat je de voordelen er van in gaat zien. Ik ben voor deze relatie ook vijf jaar alleen geweest, en de tijd van mijn leven gehad. Ik heb bijvoorbeeld meerdere lange reizen gemaakt, je hebt immers echt de vrijheid om te gaan en staan waar je wilt. En je gaat dingen ook van een heel andere kant zien (je gaat zien hoe slecht veel relaties eigenlijk zijn!), je gaat flirten, je gaat spannende dingen meemaken.. Maar goed, dat is nu niet aan de orde, nu voel je je totaal ontredderd.
   
   Mijn eerdere advies over het 'loslaten' meen ik ook door het bovenstaande. Ik denk eigenlijk dat mijn ex beter af was geweest met haar (en voordat de kritiek hier losbarst, hij ging EERST weg, ik heb dus geen affaire met hem gehad!). Toen ik hem eenmaal beter leerde kennen, beter dan zichzelf vrees ik, bleek hij bij mij in ieder geval niet te passen.
   
   Nou, een verhaal van een totaal andere kant dus, ik hoop dat je er toch wat aan hebt...
   Sterkte
   
   ps: zijn ex heeft hem ook honderduizendkeer gevraagd of er een andere vrouw was, en die sukkel had zich zo in de leugen gedraaid dat hij niet meer terug kon...

   ---

   ---

9. nijntjenijntje1 schreef | 12-03-2009, 23:09

   ---

   

   • Profiel
   • 17 berichten

   ---

   hoi tes,
   Het is alles wat je verliest en het alleen zijn zie ik wel degelijk als een drama.Ik had namelijk binnen mijn relatie genoeg vrijheid.
   Weekendjes weg met vriendinnen of desnoods een reis maken...we bellemmerde elkaar niet en dat hoeft ook niet vindt ik.We hadden in die zin wel een goede balans.we deden ook genoeg samen.Hij had geen 9-5 baan en moest ook weleens de weekenden/feestdagen werken dus zat ik relatief veel alleen,en ging ik vaak(in de vorige woonplaats waar ik woonde en wel vriendinnen dichtbij had)met vriendinnen wat doen,maar soms waren die ook niet op voorhand en baalde ik weleens.
   Doordat we waren verhuist naar een ander woonplaats waar ik niemand ken(helaas zijn net de twee vriendinnen die ik kende verhuist),ben ik ook veel aleen geweest als hij moest werken,maar voor je gevoel ben je dan niet alleen,hij komt wel weer thuis.Dus ging ik wel wat rommelen in en om het huis of de stad in.Maar toch vindt ik het leven veel leuker samen.
   Dus ik weet heel goed wat alleen zijn is en zie er enorm tegenop.Ik ben benieuwd of ik het ooit een plaats kan geven.Ik snap niet dat mensen elkaar dit aan doen.Wat is nou eigenlijk een relatie?In slechte tijden maar weglopen en vertellen dat je het gevoel kwijt bent?makkelijk toch,maar toch ook weer niet want ook mijn vriend raakt van alles kwijt.Hij moet het dus wel enorm zat zijn.maar van mijn vriend weet ik dat daar ook nog andere factoren buiten de relatie meespelen.Hij is ongelukkig in het geheel...Heel simpel zei iemand tegen me:hij had alles....Maar blijkbaar nog niet genoeg.En het gras is echt niet groener,dat klopt!Heb het gezellig samen ,zei iemand anders tegen me,'zorg dat je het gezellig hebt'......Dat iswel altijd in mijn achterhoofd gebleven die uitspraak maar lukte mij natuurlijk ook niet altijd.Ik ben gewoon helemaal de essentie van een relatie volledig kwijt.Als je na 9 jaar een huis koopt weet je toch met wie je in zee gaat?Ik ben echt niet naief,maar dit had ik van mijn vriend nooit kunnen bedenken.Ik ben de afgelopen 3 jaar niet enorm veranderd,als hij wat had gemist,had dat op zijn minst in een serieus gesprek naar voren kunnen komen en kan je je relatie enigszins 'sturen'hoe je hetzelf graag ziet.Werkt t dan nog niet,dan ja,dan is uitelkaar gaan iets onvermijdelijks.Maar samen wil je het niet zo.Daar zou je dan toch uit moeten komen niet waar.
   Je wordt echt onderuit gehaalt en zoals coentje zegt,iedereen is een aantal stappen verder,je kan weer opnieuw beginnen.En daar heb ik helemaal geen zin in.Volledige enorme tegenzin!Die tijd had ik gehad en kan ik me nog goed herinneren,ik was continue alleen en iedereen om me heen had een vriend.Ik kon me dan ook volledig inleven in vrijgezelle vriendinnen omdat ik dat gevoel volledig weer naar boven kan halen.Ook toen zat ik weleens hele weekenden alleeen en ging de telefoon ook niet!Volledig afhankelijk weer van andere mensen want anders is het gewoon een keiharde feit:je zit alleen op de bank.Maar de tv zal mijn grootste vriend worden want ja,de meeste hebben een gezin met jonge kinderen.Ze hebben het druk zat en als je er zit kan je geen fatsoenlijk gesprek voeren(hoe lief die kids ook zijn).ook vindt ik het heerlijk om een man om me heen te hebben.
   Loslaten is enorm moeilijk,het druist volledig tegen mijn gevoel in wat er gebeurd.Niemand kan je helpen,een enorm eenzaam gevoel.
   
   En hoe haal je het vertrouwen weer terug?Mijn hart
   
   Maar bij mij gaat het er niet in dit stilletjes te verzwijgen voor je partner.Geef het aan!

   ---

   ---

10. stes schreef | 13-03-2009, 12:15

    ---

    

    • Profiel
    • 697 berichten

    ---

    Hmm.. ik wil je geen extra pijn doen ofzo... Maar zit jou verdriet niet heel erg bij jezelf, ik lees voornamelijk dat je NIET ALLEEN wilt zijn, en dat je het HEERLIJK VINDT OM EEN MAN OM JE HEEN TE HEBBEN... Maar ik lees nergens dat HIJ, dat DEZE MAN het helemaal is voor jou?? Is het wel DEZE MAN waar jij je hele leven gelukkig bij wil blijven, of wil je voornamelijk niet alleen zijn? Vindt je hém wel helemaal geweldig?
    Dit is GEEN aanval of kritiek, maar uit jouw laatste berichtje lees ik voornamelijk heel veel (zeer begrijpelijk) verdriet over en om jezelf, en lees ik nergens dat jij HEM als MAN en als PERSOON helemaal geweldig vindt, maar voornamelijk het leventje wat je leidde prettig vond. Ik lees er vooral uit dat je niet ALLEEN wilt leven, en zou er niet moeten staan dat je niet ZONDER HEM wilt leven?
    
    Uiteindelijk kan je pas echt een goede relatie aangaan als je ook goed alleen kunt zijn. Want een ander kan jouw leven niet compleet maken, je kunt er alleen jouw compleetheid mee delen....
    
    Heel veel sterkte met je verdriet, wat op dit moment enorm is. Dat is ook vreselijk klote..
    
    PS: dat 'verzwijgen' is hem ZEKER aan te rekenen... dat is gewoon verschrikkelijk, en eigenlijk niet eens 'niet eerlijk' zijn, maar ronduit liegen... Je mag toch van je partner verwachten dat hij of zij deelt wat er speelt..

    ---

    ---

11. bewustvrijgezellig schreef | 13-03-2009, 12:35

    ---

    

    • Profiel
    • 373 berichten

    ---

    ik sluit me helemaal bij stes aan. dat dacht ik namelijk ook: je wilt niet alleen zijn en of het nu deze vriend is of een ander, je wilt een man om je heen. zoek eerst het geluk eens bij jezelf!

    ---

    ---

12. nijntjenijntje1 schreef | 13-03-2009, 15:13

    ---

    

    • Profiel
    • 17 berichten

    ---

    hi ,helaas dat is het nadeel van zo'n forum,kan je niet alles uit een verhaal van iemand halen.Toch wel de neiging om erop te reageren.Natuurlijk bedoel ik mijn vriend als ik het over een man om me heen heb.Niet over de mannen in het algemeen gesproken.....Heb ik geen interesse in.En natuurlijk bedoel ik dat ik tevreden was met het leventje wat ik met hem leidde.We hadden het goed.Zo'n crash komt alleen niet helemaal uit de hemel vallen.Er is er wel heel veel gebeurd afgelopen 3 jaar met ons en om ons heen.En dat is het leven en dat hou je niet tegen.Dus volkomen geluk is iets wat voor een gedeelte bij jezelf ligt ,hoe ga je om met moeilijk situaties,hoe verwerk je dat ,hoe steun je mekaar,en voor een gedeelte samen deelt en oppakt.Hij heeft ook heel wat teleurstellingen gehad en ik als partner vond het ook erg moeilijk te zien hoe hijdaarmee worstelde.Plus dat je vriend dan ook niet de vrolijkste is,dus krijg je dan weleens te maken met spanningen ,waar je samen uit zou moeten komen.Maar zelfs iemand die heel dicht bij je staat kan zo'n iemand niet altijd bereiken.Dus ja er zit nogal wat verdriet bij mij.Ik maakte me ook zorgen om hem!
    
    En ja als ik naar m kijk vindt ik m nog steeds heel leuk en aantrekkelijk en zie ik niet alleen de negatieve kanten.En nee het was niet helemaal een CONSTANTE roze wolk,en soms denk je zelfs weleens :rot op...of pff wat ben je lastig,...maar dat betekend niet dat hij niet DE man voor mij is.Dat is hij juist wel en heb ik zelfs zeer BEWUST voor gekozen zelfs!Het gras is nou eenmaal niet groener...Toen ik 3 jaar geleden een huis met hem ging kopen ,heb ik er echt wel goed over nagedacht.Dat is financieel en emotioneel een enorme stap.Verhuizen naar een ander woonplaats waar je samen opnieuw gaat beginnen is ook een uitdaging in je relatie.Maar dat zag ik met hem volldig zitten.Ik vond het zelfs leuk en je komt dichter tot mekaar staan!Was me heel bewust van zijn slechte kanten,maar het goede overwon,en met dat vertrouwen dat huis ook aangegaan en ook met elkaar besproken zelfs!!!!!.Ik spreek met veel vriendinnen over hun relatie...vergelijkbare problemen(het gras is niet groener!!)..maar die mannen lopen niet weg...Je moet het durven aangaan.
    En ja ik ben bang alleen te zijn na 12 jaar met MIJN maatje,vriend,partner samengewoond te hebben.Die uitleg heb ik al gegeven waarom....
    Het is niet te verklaren waarom iemand dit op deze manier doet,het maakt me alleen enorm verdrietig!En speelt er veel angst en paniek door mijn hoofd,hoe nu verder.
    groetjes,

    ---

    ---

13. stes schreef | 13-03-2009, 16:27

    ---

    

    • Profiel
    • 697 berichten

    ---

    Zijn jullie uberhaupt nog 'on speaking terms'??
    
    Het is gewoon vervelend dat je niet precies weet hoe of wat... Als hij het zelf gewoon helemaal niet meer ziet zitten door zijn eigen ongelukkigheid.. Is er best een kans dat als hij dat weet uit te zoeken, hij zich ook gaat realiseren wat hij mist?
    Het is wel iets meer man eigen om zich terug te trekken, te vluchten, en het helemaal alleen uit te zoeken, dan er 'samen voor te gaan' en 'te gaan praten'.
    Het is nu nog zo recent allemaal, toch?, dat het nog een hoop 'staarten' kan krijgen... Voor een deel is dit 'niet weten'... Ik denk op zich, dat als ik je laatste verhaal zo lees, het nog wel alle kanten op kan? Maar misschien alleen niet NU? Of is hij heel stellig, en niet meer voor reden vatbaar?

    ---

    ---

14. nijntjenijntje1 schreef | 13-03-2009, 17:45

    ---

    

    • Profiel
    • 17 berichten

    ---

    Ja we zijn on speaking terms,in die zin van een bepaalde oppervlakkigheid.'Goedemorgen' en 'dag' zijn er nog wel.We wonen nog samen in het huis,en houden elkaar wel op de hoogte of we thuiskomen of niet,en ook voor de weekenden.Als hij thuis is, haalt hij boodschappen en kookt(ik kan het niet meer opbrengen,veel eetlust heb ik ook niet) en dat doet hij voor ons beide...niet dat de sfeer heel gezellig is,het is 'vervreemd',maar hij wil in goede harmonie uitmekaar en me tijd geven wat ik wil.maar dat begint hem langzamerhand op te breken,hij wordt onrustig.
    Het liefst zou ik nog willen praten,praten ,praten,maar je herhaalt op een gegeven moment veel.Je zit elkaar echt in de weg omdat hij op een heel ander spoor zit dan ik.Ik had dit ook graag anders gezien,met hulp of elkaar tijd gunnen,rustig praten,desnoods brieven schrijven,weet ik veel...maar op die manier verder te kunnen komen.Hij wil zelfs dat niet meer.Het is duidelijk voor hem.
    In 2001 ook samen een hele slechte periode gehad die leidde bijna tot een breuk,door elkaar ruimte te geven,dus ff niks met elkaar ondernemen maar wel in gesprek en ik ben zelfs 3 weken met een groepsreis weggeweest,kwam zijn besef dat hij me miste en mij wegjaagde met zijn 'gedrag' en daar heb ik nog emails van steeds bewaard mijn mailbox.Daar spreekt een oprecht gevoel en liefde uit en een besef daar iets aan te moeten doen en willen doen.Heeft hij toen ook echt gedaan,en dat gaf een enorm boost aan de relatie waardoor we echt dichterbij mekaar kwamen!Ben nu van plan een brief te schrijven,niet vol verwijten maar wel meer uitleg over mij naar hem en ons toe,kijkend vanuit zijn kant naar mij/ons nu...Die brief doe ik voor mezelf maar ook voor 'ons'Door iets te lezen en niet direct te hoeven reageren kan een andere wending geven aan een gesprek of inzicht..Maar dat hij stellig is in zijn beslissing maakt hij me telkens duidelijk.Vooral snel doorgaan,huis verkopen etc,(hij heeft me genoeg tijd gegeven zegt hij)is voor hem de enige mogelijkheid dit zo snel mogelijk af te handelen.Mij gaat het enorm snel,vooral het feit dat ik hem niet eens kwijt wil.
    Hij heeft ,zonder mijn weten,zijn tijd genomen erover na te denken.ik moet nu binnen 3 maanden verwerken dat ik HEM verlies,mijn huis,mijn kinderwens en bedenken wat ik wil.Geen idee.Weet niet eens waar ik moet gaan wonen,laat staan dat ik erover na wil denken.
    Iedereen om me heen zit vooral te hameren op dat 'geregel'maar de emotionele kant wordt bijna overgeslagen.Want het wordt bijna normaal gezien dat dit gebeurd.Je kan het hem blijkbaar niet kwalijk nemen,iemand neemt nou eenmaal die beslissing en dat zal dan wel niet voor niks zijn....
    
    het is alleen raar dat de 'tijd'er niet meer is,het moet sneller dan snel.Dus zou hij spijt krijgen,dan verwacht ik niet dat hij met hangende pootjes terug komt.Gezichtsverlies.Maar mijn gevoel zegt nog steeds heel sterk dat het niet klopt en dat hij dit eigenlijk niet wil maar dat hij NIET meer weet hoe ...
    Het gaat om een stuk gemis en iets willen veranderen.Hij ziet dat niet,ik wel.Beide willen we het niet zo.Dan is een andere weg,om in elk geval te proberen,op zijn minst,in mijn beleving, mogelijk!

    ---

    ---

15. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 13-03-2009, 18:07

    ---

    

    ---

    Want het wordt bijna normaal gezien dat dit gebeurd.Je kan het hem
    blijkbaar niet kwalijk nemen,iemand neemt nou eenmaal die beslissing en
    dat zal dan wel niet voor niks zijn....
    
    Normaal is een groot woord. Maar als iemand zo zeker is dat zijn gevoelens weg zijn en hij niet meer bij je wil zijn, wat dan? Had hij dan uit medelijden moeten blijven? Zou jij met iemand willen samen zijn die in zijn hart liever weg was gegaan en uit medelijden blijft?
    
    Ook ik heb destijds de beslissing om te gaan scheiden genomen. Ook mijn ex had het niet aan zien komen en dat sloeg in als een bom. Ook mijn dochter was erg verdrietig. Maar ik kon niet anders...mijn gevoel was compleet weg en ik moest deze beslissing nemen. Maar dat wil niet zeggen dat dat makkelijk was, absoluut niet. Want je wéét dat zo'n beslissing mensen pijn en verdriet doet! En daar moet je dan mee leren leven. Maar uit medelijden dat huwelijk voortzetten? Nee, daar had ik niemand gelukkig mee gemaakt, zeker mezelf niet. En na 3 maanden had mijn ex alweer een vriendin (met wie hij nu dus al 28 jaar samen is!), al heeft het hem een tijd gekst er overheen te komen, dat heeft hij me jaren later eens verteld. Dus misschien denk jij dat jouw vriend deze beslissing zo makkelijk neemt, maar daar geloof ik niet in...

    ---

    Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

    ---

16. Michelle81 schreef | 13-03-2009, 22:35

    ---

    

    • Profiel
    • 35 berichten

    ---

    Hoi hoi,
    ik wil ff op je verhaal reageren. Ik sta nl "aan de andere kant", na 12 jaar heb ik besloten bij mijn vriend weg te gaan. En deze beslissing is niet over 1 nacht ijs gegaan. Al maanden sta ik in dubio, hiermee doorgaan en mezelf naar de "kloten" helpen (en daarmee ook mijn zoontje) of voor het geluk van mijn zoontje en mij kiezen. Tuurlijk voor degene die achterblijft doet het pijn en is het onbegrijpelijk. Maar uit mederlijden of wat dan ook bij iemand blijven kan meer ellende en pijn opleveren. En dan hebben wij ook nog een kind samen, dat maakt de beslissing er absoluut niet makkelijker op. Want wat doe je zo'n kleintje aan? Maar opgroeien in een huis met ruzie, strijd en ellende is ook niks voor zo'n klein manneke. Dan liever allebei apart en ieder onze rust, hoe zwaar en moeilijk het ook gaat worden.
    Meis ik wens je heel veel sterkte en geluk. Groetjes Michelle

    ---

    If it doesn't kill you it makes you stronger. And hay, Im not dead yet

    ---

17. nijntjenijntje1 schreef | 14-03-2009, 10:13

    ---

    

    • Profiel
    • 17 berichten

    ---

    hoi michelle,
    Ik begrijp dat het voor jou ook niet makkelijk moet zijn geweest,ook omdat er dan nog een kind bij is.Hele kwetsbare situatie.
    Het valt me op dat ik veel reacties van de 'andere 'kant krijg.
    Iedereen zijn verhaal is unique.Wij hadden niet continue ruzie.Bij ons is het gemis in communicatie een issue.Langs elkaar heen leven,gesprekken en gevoelens vermijden is de makkelijkste weg.Je moet het durven aangaan.Blootgeven is moeilijk.Lukt het dan nog niet,dan houdt het op.je kan inderdaad iemand niet dwingen.
    Duidelijk uiten wat je mist en anders zou willen zien....Helaas heeft mijn vriend daar niet voor gekozen maar het stilletjes voor zich gehouden.
    Ik weet dat het anders kan,omdat wij samen al eerder zo'n situatie hadden meegemaakt.Toen zijn we er ook sterker uitgekomen.Ook door elkaar ruimte te geven en te praten over ieder zijn wensen.Daar hebben we toen ook samen heel bewust aan gewerkt.Het vertrouwen en de liefde kwam weer volledig terug.
    Maar wat ik je zeg,ieder zijn situatie is unique.Je kan het niet op iemand anders projecteren hoe het bij jezelf is gegaan.
    Het blijft een eenzaam verhaal.

    ---

    ---

18. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 14-03-2009, 11:33

    ---

    

    ---

    Nijntje, misschien heeft jouw vriend geen gevoelens meer...dan heeft praten geen zin. Want gevoelens zijn er of niet. Destijds zei mijn huisarts: Als er nog liefde is van beide kanten, heeft therapie zin. Anders niet...want liefde kan niemand je aanpraten. Misschien heeft hij het daarom voor zich gehouden, omdat zijn gevoel langzaam is weggeëbd. Maar dat lijkt niet in jou op te komen, dat dit kan...
    

    ---

    Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

    ---

19. nijntjenijntje1 schreef | 14-03-2009, 22:35

    ---

    

    • Profiel
    • 17 berichten

    ---

    Ik zoek LOTgenoten.....mensen die kunnen 'luisteren',in dit geval: 'lezen' zonder gelijk te veroordelen.Goed lezen wat ik schrijf!
    Jammer....

    ---

    ---

20. babs76 schreef | 15-03-2009, 00:24

    ---

    

    • Profiel
    • 11 berichten

    ---

    Uhmmm... lotgenoten is fijn, maar probeer wel niet te blijven hangen in zelfmedelijden. Een stukje zelfreflectie is wel belangrijk en dan heb je soms meer aan mensen die een kritische noot plaatsen dan aan mensen die hetzelfde meegemaakt hebben en zichzelf ook zielig vinden. Dus probeer het te zien als opbouwende kritiek en voel je niet aangevallen. Ook deze meningen zijn waardevol en helpen je wellicht verder in je proces. Je hoeft niet alles voor waarheid aan te nemen, maar het is wel gezond om naar jezelf te kijken en hoe jij reageert in bepaalde situaties. Hoe krampachtiger je aan hem blijft trekken, hoe meer afstand er tussen jullie zal ontstaan. Lijkt mij gezond even afstand te nemen van de situatie. Ga een paar dagen uitwaaien aan zee of zo...

    ---

    ---

21. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 15-03-2009, 08:03

    ---

    

    ---

    Jammer toch, dat als je een kritische noot plaatst, je altijd het verwijt krijgt dat je niet leest....Ik héb alles gelezen wat je schreef. En natuurlijk is het verdrietig, mag je boos en gekwetst zijn. Maar helaas ben je niet de enige die dit overkomt of is overkomen. En LOTgenoten vinden...wat mijn voorgangster ook al zegt: Samen zitten miepen, lost niks op. Je zult het idee van samen oud worden, kinderen krijgen met deze man, los moeten laten, hoe moeilijk ook. En daar mag je verdrietig om zijn. Je moet ineens een heel ander plan gaan trekken voor de toekomst, en waarschijnlijk een toekomst zonder kinderen. Ik krijg niet de indruk dat hij zomaar opgeeft. Jullie zijn al eens uit elkaar geweest en dat zal ook niet voor niets gebeurd zijn. Toch een teken dat er iets niet helemaal lekker zit/zat in de relatie. Het weer bij elkaar komen is geen garantie dat alles is opgelost/uitgepraat, dat blijkt dus nu. Hij heeft dit in stilte verwerkt en dat had hij beter samen met jou kunnen doen. Maar dat is niet gebeurd en daar moet je je dan bij neerleggen. Want aan hem trekken of jezelf compleet "afhankelijk" maken van hem maakt je niet "aantrekkelijker"...Je kán hem namelijk niet overtuigen. Hij zal heus wel weten dat je van hem houdt, maar hij kan er niets mee. Alles valt onder je voeten weg en je zal opnieuw moeten beginnen...stap voor stap. En in het begin schreef je dat zelfs praten met je psych. niet helpt (mensen zijn best hard zei je), maar het kan ook zijn dat jij je niet openstelt voor hem/haar (psych.), waardoor ze niet kan doordringen. Misschien had je gehoopt dat hij/zij zou zeggen: Jouw vriend zit er naast, hij doet hier verkeerd aan....en dat zegt hij/zij dus niet. Je zult (opnieuw) moeten leren jezelf te waarderen, van jezelf te houden en inzien dat je ook zonder (deze) man een heel goed en fijn leven kunt hebben. Maar dat moet je dan wel willen. Want als je blijft hangen in : ik ben zielig, ik ben alles kwijt, ook mijn kinderwens gaat niet in vervulling, dan zul je over een aantal jaren zeer verbitterd zijn. En daarvoor ben je te jong immers? Er zijn nog genoeg mogelijkheden/kansen, maar je moet ze willen zien én grijpen!
    

    ---

    Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

    ---

22. stes schreef | 15-03-2009, 13:23

    ---

    

    • Profiel
    • 697 berichten

    ---

    Ik sluit me volledig bij jouw woorden aan lekkerding.. En het is ook echt allemaal bedoeld als STEUN, en dus zijn we LOTgenoten, maar dat is misschien nog heel moeilijk te zien. Ik heb ook wel eens vreselijke liefdesverdriet gehad (wie niet op onze leeftijd), en ik kan je vertellen dat ik het NIET kon handelen. Ik heb drie weken lang witte wijn gedronken om de pijn te doven! En ben ook niet naar mijn werk gegaan, nou dat was me nog nooit overkomen!
    
    En ook nu, met het verwerken van mijn laatste relatie ging ik heel diep. En je moet al die gevoelens ook toelaten. Je mag (en moet) al dat verlies, verdriet, zelfmedelijden ook voelen. Ik heb afgelopen december, januari, februari eigenlijk drie maanden in huis gezeten, en veel gehuild. Maar wel geaccepteerd dat het over was. Ik koos ervoor diep te gaan. Natuurlijk kan je het niet zomaar achter je laten. Dit is geen besluit op zich. Je moet eerst door al die gevoelens heen voordat je dat doet. Je kunt alleen wel beslissen dat het dan maar over is, je moet het eerst 'opgeven', de hoop opgeven. Wat lekkerding zegt is toch waar: hij weet heel goed hoeveel jij van hem houdt, maar blijkbaar (om welke reden dan ook) kán hij daar niets mee. Er is zeker nu zeer waarschijnlijk niets wat jij kunt doen of laten om hem van gedachten te veranderen.. Je kunt alleen zelf beslissen om nu het diepe verdriet aan te gaan. Zwelg er in! Dat is misschien een rare tip. Maar ik heb net heel bewust me drie maanden teruggetrokken uit mijn sociale leven, veel gehuild, veel geschreven, veel geklaagd.. En een paar weken geleden brak er een ochtend aan dat ik dacht: 'hee.... de pijn is minder aan het worden'... Die dag komt...en nu is mijn pijn (en woede en verdriet) nog ongeveer de helft van vier maanden geleden.... Het is zo'n cliché, dat de tijd het laat slijten, maar het is wel zo.... En ook ben ik nu pas weer sinds een paar weken 'leuke dingen aan het doen'.. Ieder doet dit dus op zijn manier.... Morgen heb ik zowaar een date met iemand anders... en tot mijn eigen verbazing heb ik er nog best zin in ook :-)
    We bedoelen het goed met je, ik hoop dat je dat gelooft. Wij zijn JUIST lotgenoten, omdat we het allemaal hebben meegemaakt, alleen zitten we in een andere fase van dat proces. En dus kunnen we je juist laten weten dat je hier overheen komt, hoe erg je dat nu nog niet wilt.
    Sterkte meis...

    ---

    ---

23. nijntjenijntje1 schreef | 15-03-2009, 17:55

    ---

    

    • Profiel
    • 17 berichten

    ---

    hi stes,
    Jouw bericht is zeker waar ik me gesteund aan voel.Dank je!Ik heb vandaag de heeeeeeeeeeele dag gepraat met vriendinnen,mijn vader en zelfs een goed gesprek kunnen voeren met mijn vriend(het was bijna als vanouds,...waar zijn we mee bezig dacht ik nog...??).hem zelfs verteld dat hij alvast weg kon gaan uit het huis,op zoek naar een flatje en dat we de dubbele lasten later wel zouden verekenen,zodat hij geen finaciele last zou hebben en verder kan gaan..Zodat ik zijn keuze respecteer van mij weg te gaan.Een enorme stap die ik wel zeg maar niet voel.Maar dat minimaal laten blijken.Maar hij liet ook wel blijken dat hij niet staat te popelen om weg te gaan.tuurlijk doet het m ook pijn(zei hij net ook,en ja dat zie ik ook),maar ook het feit zijn huis uit te gaan is voor hem ook moeilijk en weg van mij en daarom vindt hij het prima om het zo nog als 'vrienden'voort te zetten voordat het huis verkocht gaat worden.Het advies (van andere mensen en ook deze çonstructie')dat hij beter weg zou kunnen zijn bij mij,voor mijn eigen gemoedsrust(ik eet,slaap,bijna niet meer...),heb ik nu toch maar uitgesproken.Maar ik weet dat ik dubbelgeklapt zit als hij die bewuste dag met zijn koffer en spullen daadwerkelijk gaat!Anyway hij stond er niet onwillend tegenover.Pfff....moeilijk maar ik moet inderdaad wel.
    De nachten en de ochtenden zijn het vreselijkst.Dan overvalt mij alles en overzie ik het niet meer.
    En het is raar,nu zit ik nog veilig in mijn huis met hem...straks is hij weg...en dan nog wat weken later ook het huis.
    En dan begint het past echt denk ik!
    
    Jij bent goed bezig stes.Goed te horen!

    ---

    ---

24. stes schreef | 15-03-2009, 18:20

    ---

    

    • Profiel
    • 697 berichten

    ---

    Nou, maar toch lees ik hier van jou al een ander berichtje...! Een fractie sterker! Het begint helaas met rationele stappen. En dit klinkt toch al anders van jou.. En ja, voor jou zou het beter zijn als hij gaat. Want jij moet ook rust krijgen. Laat hem maar gaan... ook al is dit rationeel. Ergens is het ook wel rechtvaardig toch? HIJ wil niet meer, laat HEM dan ook maar weggaan. Voor hetzelfde geld duurt die verkoop nog heel lang (in de huidige huizenmarkt), en dan is dat nog heel even jouw enige 'zekerheid' op dit moment. Laat hem maar lekker op een flatje zitten. En op dit moment 'vrienden' zijn is helaas sowieso niet realistisch. Dit kan hooguit als je als 'broer en zus' uit elkaar gaat, elkaar niet aantrekkelijk meer vindt, of gewoon pas na een jaar geen contact te hebben gehad. Ergens in deze tijd gaat ook jouw woede fase aanbreken, dat je zelfs gaat denken 'rot nou maar op ook', want wat heb JIJ er aan dat HIJ het er nog MOEILIJK mee heeft, terwijl hij zo zeker NIET meer wil. Dán moet hij jou nu ook de rust en ruimte gaan geven om te 'helen'. Niet direct om 'door te gaan', want dat is in zo'n eerste fase niet zo'n realistische gedachte, daarvoor doet het te veel pijn. Maar als hij weg is, komt er rust, en kun je bijvoorbeeld af en toe eens een goede vriendin uitnodigen om eens een avondje te kletsen ofzo. En als je het echt niet trekt alleen, kun je ook eens vragen of er iemand anders bij je blijft slapen. Hoewel het alleen zijn je misschien nog mee gaat vallen. Je wilt op een gegeven moment ook gewoon in stilte zijn met je gevoel, verdriet en woede. Wat ik bedoelde met 'zwelg' er ook maar in. Soms moet je gewoon alles toelaten en diep gaan, om dan vanzelf op een dag jezelf in de spiegel aan te kijken en te denken 'hee, daar ben IK weer'...
    
    Sterkte!

    ---

    ---