Ik wil kinderen,hij niet (meer).... - * ARCHIEF * Seks, Liefde & Relatie - Flaironline

1. Geplaatst door Proppie | 06-03-2009, 22:59 | 2064x gelezen | 19 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 34 berichten

   ---

   Je hoort het wel vaker,vrouwen die een kindje willen en hij niet..en ja dit gebeurd mij nou ook..
   4 jaar geleden kreeg ik een relatie met een super lieve jongen,na een half jaar besloten we een huis te kopen. Alles ging fantastisch,we hadden/hebben het goed voor elkaar samen.
   Al vrij snel had ik duidelijk gemaakt dat ik kinderen wilde,al voordat we een huis kochten,maar toen was het gesprek nog heel luchtig. Hij wilde dat ook,maar nu nog niet. Eerst samen genieten en zo dacht ik er ook over.
   Vorig jaar begonnen mijn eierstokken toch wel erg te rammelen,en sneed ik het onderwerp aan. Hij zat niet erg te springen dat zag ik wel,maar het was ook geen nee. Hij wilde eerst een nieuwe/andere auto en nog een verre reis maken,want als er een kindje was dan kwam dat er voorlopig niet meer van. Ik heb een hoop van mijn spaargeld hier in gestoken,met het idee,als zijn wensen zijn vervuld gaan we aan de mijne beginnen.
   Nou de auto is gekocht,de reis is gemaakt..en ik zou eind 2008 met de pil stoppen. Maar eigenlijk wilde ik ook wel trouwen,gewoon simpel met zijn tweeen en daarna op vakantie..en we sturen wel een kaartje..haha.
   Dus datum gepland in juni,en hij vond het beter dat ik dan maar stopte met de pil,anders leek het zo'n moetje.
   Maand nadat we de datum hadden vast gelegd,ging hij opeens raar en afstandelijk doen. Om een lang verhaal kort te maken,hij wilt geen kinderen meer. Hij heeft ze eigenlijk nooit gewild,maar heeft me al die jaren voor gelogen. Hij dacht al die tijd het komt nog wel..en het is dus niet gekomen. Na veel ruzies en tranen is het trouwen ook afgeblazen. (gelukkig wist nog niemand er iets van af)
   Ik voel me zo bedonderd.. en teleurgesteld en en en weet ik het wat allemaal.
   Nu paar maanden later,vele ruzies verder,weet hij het nog niet. Hij is bang zegt hij,bang dat hij het niet kan..hij wil nog leuke dingen doen. Ik wil niet meer wachten,zo oud ben ik nog niet,maar ik wil het risico niet nemen dat ik nog 5 jaar wacht en dan nog een NEE krijg en dan?? Dan ben ik dadelijk 35 en moet ik nog iemand anders vinden etc.
   Ik zit er serieus over na te denken om weg te gaan bij hem,maar ook daar twijfel ik over. Misschien kan ik zelf wel helemaal geen kinderen krijgen en laat ik zo'n leuke vent schieten.
   Wat een dilemma! Wat vinden jullie hier nou van?

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

19 reacties op onderwerp

1. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 07-03-2009, 08:14

   ---

   

   ---

   Wij kunnen niet bepalen hoe hij is, maar als je zegt: Zo'n leuke vent denk ik: Nou, leuk om iemand zo lang " voor te liegen"....of in de waan te laten dat het wel een keer komt. Aan de andere kant vind ik jouw opmerking: Dat je zijn wensen hebt vervuld en nu iets terug wilt.....een kind is geen ruilmiddel toch? Volgens mij heeft een kind behoefte aan twéé ouders, die hem/haar 100% wensen. En daar kun je ruzie over maken, maar dat lost niets op. Hij durft niet, hij wil niet, hij ziet dat niet zitten etc. Het is een beslissing waar je beide achter moet staan. Dus volgens mij heb je een aantal keuzes: Of je gaat door met hem, legt je neer bij het feit dat hij (nog) niet wil. Met misschien als gevolg dat je hem dit tóch blijft verwijten en over een aantal jaren gaat zich dit tegen je keren. Of je gaat weg bij hem. Dan heb je een tijd nodig om dat te verwerken en hopelijk kom je dan een ander tegen die wél kinderen wil. En dan is het nog maar de vraag of dat gaat lukken...
   

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---

2. Arrogante_trut schreef | 07-03-2009, 12:16

   ---

   

   • Profiel
   • 836 berichten

   ---

   Het klinkt inderdaad ook alsof jouw partner inderdaad niet open en eerlijk is geweest over zijn (gebrek aan) kinderwens. Maar hij geeft ook aan dat ie zelf dacht dat die nog zou komen. En misschien wel wilde jij zo graag dat jij ook zijn twijfels nooit echt serieus hebt genomen, waardoor het definitieve Nee van zijn kant voor jou als grotere verrassing kwam.
   Het feit dat mijn partner geen kinderen wilde was een aantal jaren geleden ook voor mij een van de belangrijkste redenen om een relatie te verbreken. ( Daarnast hadden we heel verschilklende levensstijlen, die maar slecht te combineren waren). Toen we een relatie kregen waren we allebei begin 20 en was ik ook niet zo met kinderen krijgen bezig. HIjzelf gaf toen ook aan, nu wil ik ze niet, maar over 5 jaar denk ik er mss anders over. Na die 5 jar echter begon ik er wel serieus over te denken, en was hij inmiddels zo vastbesloten in zijn nee, dat hij zich wilde laten steriliseren. Omdat ik ook vind dat een kind door beide ouderss gewenst moet zijn, woog voor mij zijn nee zwaarder dan mijn ja. Veel mensen vinden/vonden hem egoistisch, omdat in hun ogen hij zijn relatie er op liet stuklopen. Ik kan zijn besliissing alleen maar respecteren, en vind het goed dat hij gewoon acter zijn gevoel is blijven staan. Want als het kind er eenmaal is, kun je het niet meer terugstoppen, als het toch tegen valt.
   Uiteindelijk lag de keize dus inderdaad bij mij, mijn kinderwens opgeven, of bij hem weggaan. Omdat ik ook bang was dat ik het hem zou verwijten als ik te oud zou zijn, oen omdat het mss altijd tussen ons n zou blijven staan, heb ik er voor gekozen om de relatie te verbreken. Hoewel ik nu nog steeds single ben, denk ik dat dat el de goede besliissing is geweest. Ik ben nog steeds bevriend met die ex, we doen samen nog wel eens leuke dingen, mar zijn leven is zo anders dan het mijne, dat dat ook zonder kinderen als relatie niet werken zou.

   ---

   ---

3. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 07-03-2009, 13:36

   ---

   

   ---

   AT, jij geeft altijd zulke wijze adviezen. Mag ik vragen hoe jong/oud he bent?
   

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---

4. Byffie schreef | 07-03-2009, 14:44

   ---

   

   • Profiel
   • 1334 berichten

   ---

   Hey proppie, misschien lijkt het je wat om op deze topic mee te kletsen
   http://www.flaironline.nl/community/forum/thread/331192.aspx
   Hier zitten meer meiden met het zelfde euvel als jou. Zelf heb ik hier ook meegekletst (en heeel veel aan gehad), omdat vriendlief ook niet wilde.
   Gelukkig is bij ons het uiteindelijk goed gekomen. Ik ben nu zwanger en hij is er even blij mee als ik. Hij heeft gewoon heel lang aan het idee moeten wennen.
   Succes!
   Groet Byffie

   ---

   Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken

   ---

5. Arrogante_trut schreef | 07-03-2009, 15:25

   ---

   

   • Profiel
   • 836 berichten

   ---

   Dank voor je compliment. vanwege anonimiteit zet ik mijn precieze leeftijd liever niet neer, ik ben geboren begin jaren 70 van de vorige eeuw.
   Leer misschien sneller dan anderen van mijn fouten, en ik moet zegen dat forumlezen ook best leerzaam is, omdat je daarvan redelijk god leert hoe mensen in bepaalde situaties reageren.

   ---

   ---

6. Proppie schreef | 07-03-2009, 15:36

   ---

   

   • Profiel
   • 34 berichten

   ---

   Bedankt voor jullie reacties..
   Dat hij me heeft voorgelogen al die jaren maakt hem nu ook minder leuk,ik denk echt wat heb ik me in jou vergist zeg.. En een kind is zeker geen ruil middel,zo bedoel ik het niet. Hij wilde eerst nieuwe auto en reis anders zou het er niet meer van komen,dus daar ging ik in mee..met in mijn achterhoofd als dat er is geweest dan ga ik stoppen met de pil. Daar waren we samen over uit..totdat we terug kwamen van onze reis. Hij sloeg helemaal om.. Ik denk ook vaak,wil ik nog wel kinderen met hem? Voel me bedonderd,en vooral heel verdrietig.
   Ik weet dat de beste stap is dat ik ermee stop,maar eigenlijk wil ik hem niet kwijt..op dit na is het gewoon een hele goeie vent. Ik kan er niks anders van zeggen.
   Ik vind het zo moeilijk,we hebben zoveel moois opgebouwd,en omdat hij niet eerlijk is geweest,moet ik helemaal overnieuw beginnen,met alle ellende van dien..
   We hebben een mooi huis die we moeten verkopen en ga zo maar door.. ik had het allemaal graag anders gezien.

   ---

   ---

7. Arrogante_trut schreef | 07-03-2009, 15:56

   ---

   

   • Profiel
   • 836 berichten

   ---

   Als jij alleen maar aan die reis en auto bent "meegegaan"omdat je in ruil daarvoor een kind zou krijgen, dan klinkt dat toch wel een beetje als een kind als ruilmiddel, hoor. Zo van:"Ik heb gen behoefte aan reis en auto, mar jij wil dat, dus ik geef jou je zin en daarna geef jij mij mijn zin". Misschien juist door die reis en het besef, dit kan straks niet zo makkelijk meer, is hij tot de conclusie gekomen dat hij helemaal geen kinderen wil. Want een kind betekent wel een verantwoordelijkheid, dus vaste baan, en dan kun je niet meer zomaar 3 maanden de boel de boel laten voor een wereldreis.
   Snap bet dat dat heel zuur is voor jou, maar ik kan me van jouw viend ook goed voorstellen dat als hij echt het gevoel heeft "Ik wil geen kind" dat hij dat ook naar jou toe zo zegt en niet toch maar toegeeft omdat jij dat zo graag wil. Je wilt toch ook niet dat je vcriend vader wordt uit schuldgevoel naar jou, omdat jij m reis en auto "gegund"hebt?
   Natuurlijk had je het graag anders gezien, dat had ik destijds ook. Nu hadden wij een huurhuis ( ex wilde gen koophuis, want dat was ook iets waardoor ie "vast" zou zitten), maar makkelijk is de beslissing nooit geweestr. Nu voelde ik me ook niet bedrogen en voorgelogen, dat scheelt, maar dat gevoel maakt het voor jou mss ook wel makkelijker om een beslissing te nemen.

   ---

   ---

8. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 07-03-2009, 16:17

   ---

   

   ---

   quote:

   Dank voor je compliment. vanwege anonimiteit zet ik mijn precieze leeftijd liever niet neer, ik ben geboren begin jaren 70 van de vorige eeuw.
   Leer misschien sneller dan anderen van mijn fouten, en ik moet zegen dat forumlezen ook best leerzaam is, omdat je daarvan redelijk god leert hoe mensen in bepaalde situaties reageren.
   
   

   Misschien ben je wel van het bouwjaar van mijn dochter (1972)...is een goed jaar![:D]

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---

9. Proppie schreef | 07-03-2009, 17:14

   ---

   

   • Profiel
   • 34 berichten

   ---

   Die auto interesseerde me niet zoveel,die reis wilde ik net zo graag. Het is geen ruilmiddel. Het had net zo goed een verbouwing kunnen zijn,dat hij bv had gezegd na de verbouwing pas en dat ik daar dan braaf op had gewacht totdat we klaar met verbouwen waren.. ik noem maar iets. Hij heeft me gewoon aan het lijntje gehouden.. eerst een auto,toen op reis en toen weer trouwen..alles om het maar uit te stellen. Wou dat hij gewoon eerlijk was geweest.
   En ik wil idd op deze manier geen kinderen,verstandelijk gezien...maar mijn eierstokken klepperen maar door,hihi. Ik ben het er helemaal mee eens dat een kind door beide ouders gewenst moet zijn.
   Gisteren zei hij ik ben bang voor het onbekende,bang dat ik geen goede vader ben/kan zijn,dat ik het niet kan allemaal.. hij vind de stap zo groot en eng.. ik weet niet wat ik hier allemaal mee aan moet.

   ---

   ---

10. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 07-03-2009, 18:52

    ---

    

    ---

    Natuurlijk is het voor iedereen wennen, het ouderschap! Ik was 19 en mijn toenmalige man 21 toen onze dochter werd geboren. We wisten beide van toeten noch blazen...maar als je een kind liefde geeft en het (later) normen en waarden bijbrengt, kan er echt niet zoveel mis gaan. Vanaf haar zevende levensjaar heb ik mijn dochter alleen opgevoed en inmiddels is het een prachtige, sterke vrouw van bijna 37....en ik ben beretrots op haar! Als ouder(s) maak je fouten, dat doet elke ouder. Maar zolang jij je kind niet mishandelt/misbruikt, zijn die foutjes zo vergeten hoor!
    

    ---

    Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

    ---

11. Proppie schreef | 07-03-2009, 19:43

    ---

    

    • Profiel
    • 34 berichten

    ---

    Dat probeer ik hem ook geduldig uit te leggen. Al ben ik zelf geen ervaringsdeskundige. Hihi. Zou fijn zijn als hij bijvoorbeeld vrieden had met een kindje,dan staat het wat dichter bij hem. Zijn vrienden zijn allemaal van die eeuwige vrijgezellen die maar niet volwassen lijken te worden. Mijn zus is in april uitgerekend,dus dan komt het wel wat dichterbij. Ik hoop echt dat hij nog van gedachten veranderd. En anders zou ik echt een hele moeilijke stap moeten maken in mijn leven.
    Wil ik echt kinderen en hij echt niet,dan moet ik voor mezelf kiezen en een risico nemen dat ik dan nog niet het geluk ga vinden... soms word ik snachts helemaal bezweet wakker,van al die dromen die ik er over heb.

    ---

    ---

12. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 07-03-2009, 19:56

    ---

    

    ---

    Tja, het hele leven is een risico! Oók als je wel een kindje krijgt...want dat kindje kan een handicap hebben. Ook dan gaat jouw leven anders lopen dat je had gedacht...
    

    ---

    Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

    ---

13. Proppie schreef | 07-03-2009, 23:44

    ---

    

    • Profiel
    • 34 berichten

    ---

    Daar heb ik allemaal wel aan gedacht hoor. Werk zelf in de zorg,en heb met meervoudig ernstig gehandicapten kindjes gewerkt,dus ben echt niet zo naief dat dat mij niet kan overkomen..
    Maar zolang mijn vriend niet wilt,komt er dus helemaal geen kindje.

    ---

    ---

14. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 08-03-2009, 06:11

    ---

    

    ---

    Misschien heeft jouw vriend dara ook wel aan gedacht.....voor (sommige) vrouwen is het toch anders. Die hebben dat moedergevoel...als dit bij jou ook echt heel sterk is en je bent er van overtuigd, dat jouw vriend niet meer verandert, blijft er -volgens mij- maar 1 keuze over. Want als dit gevoel zo sterk is, dan blijf je hem dat -onbewust- toch verwijten en heb je kans dat jullie over een aantal jaren tóch uit elkaar gaan (en dat kan altijd gebeuren) en dan is het misschien helemaal te laat voor jou.
    

    ---

    Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

    ---

15. Proppie schreef | 08-03-2009, 09:32

    ---

    

    • Profiel
    • 34 berichten

    ---

    Dat zeg ik ook tegen hem. Ik wil hem niet kwijt,maar waarschijnlijk blijf ik het hem altijd verwijten,en dan ga je uit elkaar en ben ik op een bepaalde leeftijd dat het niet meer kan.
    Misschien moet ik hem een half jaar bedenk tijd geven.. wat vind je daarvan?

    ---

    ---

16. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 08-03-2009, 10:49

    ---

    

    ---

    Dat zou kunnen. Je spreekt af dat jij het er een half jaar niet meer over zult hebben, dat hij er over na kan denken, zonder dat jij hem pusht. na een half jaar maak je dan de balans op...
    

    ---

    Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

    ---

17. ma81 schreef | 08-03-2009, 14:12

    ---

    

    • Profiel
    • 3 berichten

    ---

    Hallo proppie.
    Het is heel vervelend als je niet samen achter een beslissing staat.Als ik je vehaal lees krijg ik ook het idee dat hij onzeker is, niet weet of hij het wel kan "vader zijn".
    Zit er niet meer achter hoe is bijvoorbeeld zijn eigen jeugd geweest, je moet voor zo'n keuze ook zeker zijn van jezelf.
    groetjes ma81

    ---

    ---

18. Proppie schreef | 08-03-2009, 22:28

    ---

    

    • Profiel
    • 34 berichten

    ---

    Dat is het denk ik ook. Hij is de oudste van een best groot gezin. Vader die altijd werkte,en moeder die het niet aan kon. Hij was heel braaf en rustig als ik zijn moeder mag geloven,en dat is hij nog steeds,dus dat zal wel.. haha. Zijn broers en zussen waren druk,brutaal,gewoon onhandelbaar eigenlijk.. Ik heb het idee dat hij daar bang voor is.
    Toen we net samenwoonde kwam hij helemaal bij zeg maar,heerlijk die rust zei hij steeds..hihi.

    ---

    ---

19. Proppie schreef | 08-03-2009, 22:28

    ---

    

    • Profiel
    • 34 berichten

    ---

    Dat is het denk ik ook. Hij is de oudste van een best groot gezin. Vader die altijd werkte,en moeder die het niet aan kon. Hij was heel braaf en rustig als ik zijn moeder mag geloven,en dat is hij nog steeds,dus dat zal wel.. haha. Zijn broers en zussen waren druk,brutaal,gewoon onhandelbaar eigenlijk.. Ik heb het idee dat hij daar bang voor is.
    Toen we net samenwoonde kwam hij helemaal bij zeg maar,heerlijk die rust zei hij steeds..hihi.

    ---

    ---