schoonmoeder - * ARCHIEF * In vertrouwen - Flaironline

1. Geplaatst door deb19 | 17-10-2008, 19:40 | 3837x gelezen | 20 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   mijn schoonmoeder en ik hebben van af het begin af aan al geen goeide band gehad erg vervelend vind ik dat.
   In het begin vond ik het niet zo erg maar ik woon nou sinds 2 maanden samen en ik merk aan me zelf dat ik het niet leuk vind hoe het nou gaat.
   maar ik hou mezelf op een afstand omdat ik bang ben voor een reachtie van me schoonmoeder en dat houdt me tegen maar ik vind het erg vervelend.
   Het vervelendste is nog dat als ze hier in huis komt gaat ze alles inspecteren of het wel schoon is en dan gaat ze zitten en dan hoor ik achter af van me vriend dat ze het smerig vind.Dit is al een paar keer voorgekomen erg vervelend.
   Mijn schoonmoeder is erg netjes van zich zelf en is iedere dag met poetsen bezig ik ben daar niet iedere dag mee bezig ik ben heel anders ik poets wanneer het vies is en niet iedere dag.
   En ik vind dat je mensen in hun waarde moet laten.Iedereen is anders.Gelukkig maar.[:D]
   Vandaag was de druppel voor mij ik heb er wat van gezegd tegen me schoonmoeder heb ik ander half jaar niet gedurft ze durfde niets te zeggen tegen me en dan gaat het via via dat ze boos is.erg vervelend allemaal.
   wat zouden jullie doen als jullie in zon sitautie zaten?

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

20 reacties op onderwerp

1. kwekkert schreef | 17-10-2008, 22:11

   ---

   

   • Profiel
   • 4913 berichten

   ---

   gewoon recht op de man af vragen wat haar dwarszit? vertellen dat het jullie huis is, en dat jullie tevreden zijn met hoe het er uitziet. EN dat het heel vervelend is dat zij het liever anders zou hebben gezien, maar dat dat haar probleem is, en niet het jouwe......
   moet ik je er wel eerlijk bij vertellen dat ik dat niet zou durven zeggen toen ik nog maar net een relatie had, maar nu wel.

   ---

   wie niet buiten roken kan, moet buiten roken !

   ---

2. Mooigeenfotomodel schreef | 19-10-2008, 21:06

   ---

   

   • Profiel
   • 36 berichten

   ---

   Hee Deb,
   
   
   Wat vervelend zo'n bemoeizuchtige schoonmoeder. Maar ook vervelend dat ze zich niet realiseert dat niet alleen jij maar ook je vriend in het huis woont... dus die is ook verantwoordelijk voor het schoonhouden van zijn huis!
   
   En ja, niet iedereen heeft zin en/of tijd om iedere dag te poetsen. Ik denk maar zo: het wordt toch wel weer vies ;-)
   
   Jammer dat ze zo heeft gereageerd. Mijn ex-schoonmoeder was ook een vrij net iemand en ik voelde me ook altijd "gecontroleerd". Ik heb er destijds niets van gezegd, gewoon geprobeerd haar zo veel mogelijk niet te ontmoeten... Maar goed dat is ook niet altijd een optie!
   
   Veel succes verder en denk maar zo: het is jullie huis en jullie leven.

   ---

   ---

3. witnie schreef | 21-10-2008, 17:00

   ---

   

   • Profiel
   • 402 berichten

   ---

   Tja deb.....ik zit in een soortgelijke situatie, bij ons gaat het niet om poetsen maar mijn schoonmoeder is net een kopieer machine, eerst dacht mijn vriend dat ik overdreef maar na nog 10 incidenten moest hij me gelijk geven. alles wat we kopen of doen in huis doet zij na, van kleine dingen tot werkelijk alles. ik vind het ook moeilijk om er iets van te zeggen, het ergste vind ik dat ik nog niet eens het idee heb dat ze zo blij met me is, en ondertussen koopt ze alles wat wij mooi vinden.
   Misschien een beetje laf, maar ik heb nu eerst mijn vriend voor het karretje gespannen, ik ben vaak nogal gebekt, ik ben bang dat ik snel teveel zeg. maar zij zegt gewoon dat we het als een compliment moeten zien. Misschien kan jouw vriend er iets van zeggen.
   Tja, als ze nu gewoon doorgaat dan zeg ik er wel wat van, dat moet jij ook doen.
   Het is jullie huis, als je het "vies" vind dan is dat jammer voor haar.
   Succes witnie

   ---

   ---

4. Jolly2 schreef | 22-10-2008, 09:36

   ---

   

   • Profiel
   • 122 berichten

   ---

   Hoi,
   Oeps er ging geloof ik even iets mis met mijn posting. Wat ik dus wou schrijven is dat ik aardig in de clinch heb gelegen met mijn moeder en haar zelfs 2 jaar niet meer heb gezien. Dat was een keuze van mijn kant, maar ik kan je niet aanraden deze te gebruiken als oplossing voor het probleem. Mijn man is wat beter gebekt en zou zeggen dat, als ze het te vies vindt, ze het zelf maar moet schoonmaken. Ik heb zelf uiteindelijk geleerd dat ik gewoon moet zeggen wat me dwarszit (van je hart geen moordkuil maken). Maar dat je dan ook moet inzien dat je iemand niet kunt veranderen. Als je het al tegen je schoonmoeder hebt gezegd dan kun jij niks meer doen lijkt me. Alleen afwachten hoe zij reageert... Succes ermee!

   ---

   ---

5. sasje31 schreef | 22-10-2008, 17:00

   ---

   

   • Profiel
   • 25 berichten

   ---

   Als je nou hetvolgende aangeeft:
   - je begrijpt dat poetsen voor hara belangrijk is... een brandschoon huis.
   - dat in haar huis haar regels gelden
   - dat in jullie huis jullie regels gelden
   - en dat die nu eenmaal niet precies hetzelfde als die van haar.
   - dat je je in haar huis aan haar regels/standaard wil houden
   - dat ze niet blij hoeft te zijn met hoe jullie het doen
   - maar dat je het fijn zou vinden als ze zou respecteren dat jullie het in jullie huis op jullie manier doen.
   Ook in die volgorde opbouwen dus: begrip kweken, uitleggen, punt maken :-)
   Werkt meestal vrij aardig.
   Blijf respectvol, lief lachen, vriendelijk...
   Je kan altijd nog boos worden of gaan huilen.
   Succes!

   ---

   ---

6. Byffie schreef | 24-10-2008, 09:15

   ---

   

   • Profiel
   • 1334 berichten

   ---

   Hoi deb, ik wou even reageren op jou situatie (ik heb de andere hun berichten niet gelezen, dus misschien zeg ik iets dubbel).
   Vervelende situatie zo en vooral dat je schoonmoeder zich niet rechtstreeks naar je wendt en altijd maar via via.
   Ik zie hierin je vriend dan ook een hoofdrol spelen....
   Hij accepteerdt dat je schoonmoeder via hem zegt het is niet schoon, ik ben boos of wat dan ook. Je vriend zal echt tegen z'n moeder moeten zeggen dat als ze een probleem met jou heeft dat zelf maar met jou moet bespreken. Verder vind ik dat je vriend z'n moeder duidelijk moet maken dat jullie leven zoals jullie willen. En dat ze jullie moet accepteren zoals jullie zijn. En dat jij z'n meisje bent die hij lief heeft.
   Nu geeft je vriend er ruimte voor om z'n moeder dit gedrag te laten vertonen. Als er echt iets is kan ze dat ook wel rechtstreeks tegen jou zeggen. Owh ja ook zal hij tegen haar moeten zeggen dat het afgelopen is met die 'inspecties'.
   
   Wat vind je vriend van het schoonmaken? Vraag hem ernaar (hij kan ook een handje helpen).
   
   Zo kijk ik ernaar. Ik hoop dat je er wat aan hebt. Ik zou het er ook met je vriend over hebben.
   
   Groetjes Byffie

   ---

   Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken

   ---

7. Plien35 schreef | 24-10-2008, 09:29

   ---

   

   • Profiel
   • 339 berichten

   ---

   erg herkenbaar deze verhalen.
   mijn schoonmoeder is ook nooit blij met mij geweest omdat ik haar zoon ingepikt heb en hem niet zo " verzorgde " als zij deed. ik deed het ook nooit goed en ik heb ooit serieus overwogen om de relatie te verbreken ivm zijn ouders.
   alleen toen maakte mijn moeder de volgende opmerking. " zijn ouders hebben niet het eeuwige leven en zullen er eerder vandoor gaan dan je vriend " en inderdaad die voorspelling is uitgekomen. nu zijn beide ouders overleden zijn hebben wij zelfs samen ook een betere relatie. klinkt misschien heel hard maar voor hem was het ook moeilijk om tussen 2 vuren te zitten.
   als man zijnde wil je je ouders niet afvallen maar je bent het eigenlijk eens met je vriendin/vrouw maarja je weet dat je je ouders kwetst als je dat opelijk toegeeft. maar goed .. het zal gewoon een generatieverschil zijn ? vroeger toen de vrouw niet werkte was er tijd genoeg om schoon te maken... in de huidige generatie zijn de rollen gelukkig anders.

   ---

   
   
   
   

   ---

8. Gootje79 schreef | 01-11-2008, 15:06

   ---

   

   • Profiel
   • 29 berichten

   ---

   Ik ben dus niet de enige met een vervelende schoonmoeder
   Mijn schoonmoeder hebben we al een jaar niet gezien, ze was het niet eens met beslissingen die wij namen.....pech voor haar denk ik dan.
   Ik heb al 11 jaar een relatie met haar zoon, enig kind ook nog, en vanaf het begin voelde ik me niet geaccepteerd. In het begin vond ik dat vervelend, nu denk ik, jammer dan en gelukkig is haar zoon wel een schat Wat ik wel vervelend vind is dat onze kinderen een oma moeten missen...
   Maar om nou alles maar te pikken, nee...
   Eind deze maand is onze dochter jarig en het zou me niet verbazen dat ze belt om haar mee de stad in te nemen voor een kadootje, sorry maar dat gaat echt niet gebeuren, kinderen zijn niet te koop en kleinkinderen dus ook niet. Gelukkig denkt mijn man er hetzelfde over. Scheelt weer gedoe in huis...

   ---

   

   ---

9. deb19 schreef | 01-11-2008, 23:21

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   Hoi Iedereen.
   Bedankt voor de reachies.
   Ik heb mezelf voor genomen om me er niet druk om te maken.Blijkt in de praktijk moeilijk te zijn.
   Maar ik heb zo iets van ik ga me leven niet laten verpesten door me schoonmoeder en al helemaal niet mijn relatie.
   En ach die 2 keer in de week dat ik me schoonmoeder zie overleef ik ook wel.
   Ze heeft van die momenten dat ik denk van ja het gaat goed maar dan na 2 dagen is het weer het zelfde.
   Ik heb gemerkt dat ik er mee zit en probeer me gevoelens ook te uiten naar me schoonmoeder maar daar word niet opgeregeerd dus dan heb ik zo iets van ja waar doe ik het dan voor?Bedoel een band met iemand moet van 2 kanten komen en niet van 1 kant.

   ---

   ---

10. micci schreef | 04-11-2008, 22:11

    ---

    

    • Profiel
    • 3060 berichten

    ---

    Waarom zie je haar dan 2x in de week? Ik zou dan gewoon minder gaan...

    ---

    ---

11. latseflats schreef | 15-11-2008, 19:57

    ---

    

    • Profiel
    • 5 berichten

    ---

    Hoi,
    Ik snap wat je bedoelt over je schoonmoeder. Mijn schoonmoeder is zelfs nog een tikkeltje erger. Mijn schoonmoeder ging zelfs achter mijn rug om heel lelijke dingen rondbazuinen. En proberen om mij en mijn vriend uit elkaar te krijgen. Op een gegeven moment is het zo ver gekomen dat we geen contact meer met elkaar hebben. Mijn vriend vond dat eerst erg moeilijk (het is toch zijn moeder) maar nu heeft hij er vrede mee want het is nu eindelijk rustig. Het enige wat ik vervelend vind, is dat ik er nooit wat van gezegd heb, net als jou omdat ik het ook niet durfde. Nu denk ik waarom heb ik dat allemaal toegestaan? Dus als je het kunt zou ik proberen het toch te zeggen, en dan hopen op een goede reactie. Of gewoon duidelijk maken dat ze zich er niet mee moet bemoeien het is jullie huis, en daar is het nu eenmaal anders. Dat heeft ze eigenlijk gewoon te accepteren.
    
    groetjes A

    ---

    ---

12. julymoon schreef | 15-11-2008, 22:11

    ---

    

    • Profiel
    • 4 berichten

    ---

    hoi hoi
    bij mij is het zelfs zo erg dat mijn vriend en ik de relatie verbroken hebben.hij wilde haar zijn 2 kinderen niet afnemen.dat gevoel heeft hij erbij als hij het contact met zijn moeder verbreekt. ze woont ook maar 2 straten bij hem vandaan en volgt hem overal. echt verschrikkelijk.ik doe in haar ogen niets goed want zij is er nog steeds ( na 5 jaar) van overtuigt dat haar zoon en ex-schoondochter weer bij elkaar zullen komen als ik er niet meer ben.Ik zou niet weten wat er aan een schoonmoeder te doen is als je vriend niet inziet dat hij er afstand van moet nemen. ik bedoel dus niet afscheid maar gewoon afstand zodat jullie een eigen leven kunnen leiden en zij een nieuwe hobby gaat zoeken
    groetjes july

    ---

    ---

13. monsterke82 schreef | 23-11-2008, 21:07

    ---

    

    • Profiel
    • 4 berichten

    ---

    Hallo allemaal
    Ik was eigenlijk van plan zelf een toppic te openen over problemen met mijn schoonmoeder, maar ik heb gemerkt dat ik gelukkig niet de enige ben met zo'n schoonmoeder. Mocht je geen zin hebben in nog een schoonloeder verhaal, stop dan nu ;)
    Mijn vriend en ik zijn nu 6 jaar bij elkaar en we wonen al bijna 3 jaar samen. Voordat we zijn gaan samenwonen kon ik goed opschieten met mijn schoonmoeder. Het is niet zo dat ik bij haar de deur plat liep, maar het was altijd gezellig en we konden leuke gesprekken voeren. Wanneer we bij haar waren, was het altijd wel gezellig. Soms was er wel eens een discussie (echt geen ruzie ofzo), maar ja, dat is overal wel eens denk ik zo!
    Voordat ik verder ga, is het misschien handig om te vertellen dat ik chronisch ziek ben. Ik ben door een teek gebeten en daardoor is mijn sympatisch zenuwstelsel aangetast. Ik kan moeilijk lopen en staan. Er zijn periodes dat het beter met me gaat en er zijn periodes dat ik aan mijn bed/bank/rolstoel gebonden ben. Dit is al 10 jaar zo en tja je moet er mee leren leven!
    Op de dag dat we zijn gaan samenwonen is het totaal misgegaan. Wat een mooie dag had moeten worden, een mooi nieuwe start, is het begin van een 'hel' geworden. Echt, vanaf de seconde dat we de sleutel hebben, heeft zijn moeder een slag van de molen gekregen. Mijn ouders hebben tijdens de verhuizing meegeholpen alles te verven, poetsen, verhuizen, noem maar op. Maar zijn moeder heeft geen poot uitgestoken. Toen mijn vriend, mijn vader en ik bij haar thuis het bed aan het afbreken waren, spullen aan het verhuizen waren, bleef zij op haar reet zitten, gtst kijken. Ik was laaiend. Mijn vriend is na een aantal weken gaan vragen waarom ze niet eens kwam helpen en haar antwoord was: zij voelde zich te veel en daarom wilde ze niet meer komen. Nadat mijn vriend haar had uitgelegd dat ze helemaal niet te veel was en dat we het juist fijn vonden dat ze kwam helpen, is ze welgeteld 1 uurtje komen helpen: ze had nog wel meer te doen. Nu moet je weten dat mijn schoonmoeder een gescheiden vrouw is, een baan heeft, ondertussen ook een nieuwe partner, maar totaal geen hobby's heeft en voor mijn gevoel ook geen echte vriendinnen waar ze leuke dingen mee doet.
    Een half jaar later begon weer een slechte periode voor mij; het lopen ging weer minder (beter gezegd helemaal niet), had veel pijn, m'n nieren deden weer moeilijk, noem maar op. Ik had veel hulp nodig met het huishouden, moest veel naar het ziekenhuis en naar therapie, en daar kwam ook nog bij dat mijn vader's kanker (lymfeklierkanker) weer terug was en dat hij weer aan de chemo moest.. Maar ondanks alles stonden mijn ouders dag en nacht voor ons klaar. Er werd gekookt, gepoetst, gewassen, gestreken, noem het je maar op. Veel mensen belden even, stuurden een smsje/kaartje, kwamen langs of probeerden ons te helpen waar het maar mogelijk was. Maar, in drie maanden tijd heeft mijn schoonmoeder niet 1 keer gebeld, niet 1 keer langsgekomen of wat dan ook. I was shocked!! Echt, ik kon niet begrijpen waar dit nou weer aan kon liggen. En het is niet zo dat ze het niet wist: mijn vriend heeft meerdere malen aan haar uitgelegd hoe de situatie in elkaar zat. Weer was ik erg teleurgesteld in haar. Ik kon gewoon niet begrijpen dat zij totaal, maar dan ook totaal geen interesse toonden. Op een avond was ik dit spuugzat, mijn vriend heeft haar opgebeld een aangegeven dat we langs wilden komen om te praten. Maar dit zag zij niet zitten: we moesten ons niet zo aanstellen. Toch zijn we langsgegaan en daar is de bom gebarsten. Op een rustige manier hebben we het haar proberen duidelijk te maken, maar zij was alleen maar met zichzelf bezig, we moesten eens weten wat zij voor een leven had. Mijn vriend is niet iemand die tegen z'n moeder in kan gaan. Hij is bang dat de band met zijn moeder slecht wordt en dat de relatie op de klippen loopt. Dus, hij durfde nu ook weer niet echt iets tegen haar te zeggen. Dit heeft mij veel pijn gedaan, dat mijn vriend het niet voor mij deed opnemen. Mijn vriend zegt daarentegen: tja zo is mijn moeder nu eenmaal en tja daarom kan ik haar wel begrijpen. Ik kan begrijpen dat iedereen anders is, niet iedereen praat makkelijk of neemt snel initiatief. Maar er zijn 'grenzen' in mijn beleving. Ik kon en kan niet begrijpen dat je je zoon en schoondochter zo in de steek kan laten. Na dit gesprek verliep het contact moeizaam. Ik miste het vertrouwen in haar en vond het moeilijk te doen alof alles weer koek en ei was. Maar in al die tijd heb ik me altijd beschaafd tov haar gedragen. Ook tijdens dat gesprek heb ik haar nooit uitgescholden of wat dan ook.Dit kwakkelde zo door....ze is wel eens (ik heb het over hooguit 3 keer) langs gekomen en heeft een poging ondernomen om te poetsen. Maar nadat ze weg was hebben we opnieuw kunnen poetsen, want ze had alleen de stof op een andere plaats gelegd.
    Dit ging zo weer een jaar verder. Het ging weer beter met me, lopen ging weer goed, ik kon weer mijn eigen ding doen. Maar ongeveer een jaar na mijn vorige terugval, kreeg ik weer een terugval. En jawelhoor, mijn schoonmoeder deed weer of haar neus bloedde. In die tijd gingen we 1 keer in de 2 weken daar eten en ik heb vaker verstek moeten laten gaan omdat het gewoon echt niet ging. Ook wanneer het me wel lukte, moet ik eerlijk bekennen, heb ik daar niet altijd even vrolijk gezeten. Maar het koste me ook heel veel moeite om daar gewoon al te zitten, het was niks persoonlijks. Ook dit heb ik meerdere malen aangegeven. Met mijn vriend heb ik het daar ook heel veel over gehad. Op een avond, na het eten, (ik was nogal verbaasd dat mijn vriend erover begon) zei mijn vriend tegen zijn moeder: goh waarom vraag je nooit aan mijn vriendin hoe het met haar gaat? Haar antwoord was: ik vroeg ook nooit aan haar hoe het met haar was. Ze had er geen behoefte aan. Toen is er bij mij echt iets geknapt. Ik kon daar geen zinnig woord meer tegen zeggen. Ik heb daar verlamd gezeten. Ze heeft liggen tieren enzo, wat ik wel niet voor een schoondochter was, blablabla. En dan zit je daar....ik was kapot.
    Sindsdien is het contact matig. We gaan er nog steeds 1 keer in de 2 weken eten, maar het gaat niet van harte.
    Ik ben er zo klaar mee, maar tja, ik heb ook nog een vriend en het blijft z'n moeder. Ik weet gewoon dat mijn vriend ook in een loyaliteits-conflict zit. Het is en blijft zijn moeder. Maar ik kan niet alles blijven pikken. Ik ben echt bang voor de toekomst. We hebben nu nog geen kinderen, maar in de toekomst zouden we dit wel graag willen.
    Tja, ik verwacht geen kant-en-klare oplossing van jullie, maar ik moest gewoon even mijn verhaal kwijt. Dus bedankt dat ik dit even mocht delen met jullie!
    Greetzzz

    ---

    ---

14. berggeitje70 schreef | 24-11-2008, 13:18

    ---

    

    • Profiel
    • 30 berichten

    ---

    Hi Monsterke,
    heb je je weleens afgevraagd waarom je schoonmoeder zo op je reageerd? Op mij komt het zo over dat in jouw ogen je schoomoeder jullie MOET helpen omdat je chronisch ziek bent en omdat andere mensen dat ook doen. (Misschien heeft jouw vriend vroeger thuis ook nooit zijn handen uit de mouwen gestoken). Je schreef dat als je ook niet altijd even vrolijk was als je daar was. Wat moet ik daaronder verstaan?
    Je schrijft: "Op een avond was ik dit spuugzat, mijn vriend heeft haar opgebeld een aangegeven dat we langs wilden komen om te praten" . De manier waarop je dit schreef komt op mij heel erg aanvallend over, waardoor ik heel goed begrijp dat je schoomoeder in de verdediging schiet. Ook vergelijk je je schoonmoeder heel erg met andere mensen uit je omgeving. Moet je niet doen.
    "Op een avond, na het eten, (ik was nogal verbaasd dat mijn vriend erover begon) zei mijn vriend tegen zijn moeder: goh waarom vraag je nooit aan mijn vriendin hoe het met haar gaat? Haar antwoord was: ik vroeg ook nooit aan haar hoe het met haar was" Daar heeft je schoonmoeder wel een punt hoor. De wereld draait niet alleen om jou en je vriend.
    Dat je chronisch ziek bent vind ik echt heel erg voor je, maar probeer je houding naar je schoonmoeder toe een beetje aan te passen. Wie weet blijkt ze dan wel net zo toegankelijk en geïnteresseerd te zijn als toen voordat jullie gingen samenwonen.

    ---

    ---

15. w1dje schreef | 24-11-2008, 13:55

    ---

    

    • Profiel
    • 1188 berichten

    ---

    owh berggeitje ik ben t wel heel erg eens met je zin. dat niet de hele wereld om jou en je vriend draait.
    
    mijn vriend is chronische ziek. mijn schoonmoeder heeft ms en zijn vader is vorig jaar aan kanker overleden.
    
    mijn ouders werken allebij en broertje en zus ook.
    
    ik heb deels mantelzorg over mijn schoonmoeder, ik heb veel zorg ana mijn vriend. (soms veel soms een stuk minder zoals bij jou ook t geval is) en heb samen met mijn vriend zijn vader tot aan t eind verzorgd.
    
    is heb samen met mijn vriend voor dit leven gekozen. t is niet altijd makkelijk. soms zelf erg zwaar maar we staan er samen voor.
    
    ik heb als ik jouw bericht zo lees t gevoel dat ondanks dat jullie op jezelf wonen niet op eigen benen staan. (figuurlijk niet letterlijk dus zoals in jouw geval.)
    
    gaat t slecht met jou dan is jouw vriend diegene die ene stap harder zal moeten lopen. niet zijn moeder. zijn moeder heeft hier niet voor gekozen. ze heeft haar eigen leven en haar eigen dingen. en ook al heeft ze voor jouw gevoel niet veel vriendinnen waar ze dingen mee doet en ook niet echt hobbies dan ben jij nog niet diegene die bepaald dat zij dus wel bij kan springen als het slecht gaat met jou.
    
    als mijn vriend opgenomen is of t leven gewoon te zwaar voor hem is. dan ben ik diegene die dus elke dag in mijn pauze heen en weer crossed om de dieren thuis te verzorgen. ik draai naast me werk op voor t complete huishouden en ook nog de zorg voor me schoonmoeder en vriend erbij. maar dat is mijn keus. en ik zou niet een swillen dat mijn moeder hier steeds schoon kwam maken of andere dingen zou moeten doen. ook belt ze niet elke week om te vragen hoe t gaat. als ik daar ben vraag ik hoe t met hun gaat. want hun leven hoeft niet te bestaan aan mijn keus voor t soort leven dat ik leid,
    
    dus kijk eerst eens naar jezelf en voer eens gesprekken met je vriend hoe jullie dit zelf op kunnen vangen als t met jou zo slecht gaat. en kijk eens voordat jullie aan kinderen beginnen eerst eens of jullie daar zelf zorg voor kunnen dragen of dat jullie daar steeds weer hulp van een ander bij nodig hebben. want in feite kan je dan dus gewoon niet voor een kind zorgen dus onverantwoordelijk om daar een ander mee op te zadelen. jij kiest daar voor niet jouw ouders. jouw ouders worden ook eens te oud om voor je te zorgen. wat dan?
    
    en heb je niet gewoon recht op huishoudelijk hulp als t zo slecht met je gaat.

    ---

    ruilen?
    

    ---

16. monsterke82 schreef | 24-11-2008, 14:31

    ---

    

    • Profiel
    • 4 berichten

    ---

    Hallo allemaal
    Ik ben erg geschrokken van jullie reactie. Ik weet heel erg goed dat de wereld niet om mij en mijn vriend heen draait. Ik verwacht van niemand iets. Ik vind het al strontvervelend dat mijn ouders me moeten helpen. Niks is zo vervelend als afhankelijk te moeten zijn van andere mensen.
    Ik verwacht, van wie dan ook, niet dat ze 24 uur klaar staan om mij te helpen. Dat hoeft ook niet. Iedereen heeft zijn eigen leven, zijn eigen zorgen en zijn eigen leuke dingen.
    Waar het mij over ging, was dat ik gewoon niet kon begrijpen dat iemand totaal niets van zich laat weten. En dan vooral tov haar eigen zoon. Ze hoeft me echt niet te komen helpen met in en uit bad te gaan, ze hoeft niet iedere week ons huis te komen poetsen, ik verwacht zoiets niet van mensen. En nogmaals, ik vind het al vervelend genoeg dat ik soms wat meer hulp nodig heb. Maar gewoon een telefoontje is denk ik toch niet te veel gevraagd. Maar misschien begrijp ik dat verkeerd....
    
    Op de avonden dat ik daar ben geweest heb ik me gewoon normaal gedragen, ik was alleen niet vrolijk. En haar opmerking dat ik nooit naar haar vroeg gaat echt nergens over. Dit was altijd het eerste dat ik aan haar vroeg.
    
    Ik heb nooit 1 onvertogen woord tegen mijn schoonmoeder gezegd, alleen dat ik het jammer vond dat we haar zo weinig zagen. Das het enige dat ik tegen haar gezegd heb. De rest heb ik met mijn vriend besproken.
    Ik ben niet zielig omdat ik ziek ben en dan moet niemand ook van mijn vinden. Ja ik heb mindere periodes en so be it. En nee ik heb geen recht op poetshulp ofzo want ze zeggen gewoon keihard: je vriend kan toch poetsen? En daar moet je het dan maar mee doen.
    Ik vind het zeer pijnlijk w1dje dat jij wel even voor mij bepaald dat het krijgen van kinderen voor mij onverantwoord is. Ik begrijp goed dat je natuurlijk niet precies weet hoe het met mij gaat en dat je het daarom misschien niet goed kunt beoordelen. Maar dan nog. T kwam keihard aan...
    De intentie van mijn verhaal is niet duidelijk over gekomen, dat vind ik jammer en sommige zaken vond ik pijnlijk om te lezen! Maar ja, ik heb zelf mijn verhaal erop gezet, dus tja....
    
    Greetzzzz

    ---

    ---

17. w1dje schreef | 24-11-2008, 17:06

    ---

    

    • Profiel
    • 1188 berichten

    ---

    owh ik bepaal niet of t onverantwoord is vor jou om kinderen te krijgen. al zet je er 20 op de wereld. ik heb er geen last van (en dat is niet als snauw bedoelt) maar meer in de trant van t gaat nu al zo slecht tussen mij en me schoonmoeder. ze kijkt niet naar ons om. (jullie beide dus) hoe moet dat nou als we straks kinderen hebben. kan je dan wel een beetje begrijpen dat ik zeg. denk hier over na. vooral nadat je ziet hoe je berichtje dus over is gekomen. en dat kan best gewoon door jouw manier van schrijven zijn. net zoals jij kwaad op mij bent door mijn manier van schrijven.. das t nadeel van geschreven woorden. je hoort er niet bij hoe iemand t zegt en je ziet niet wat iemand houding daarbij is. en als t zo op jouw over is gekomen sorry daarvoor dat was niet de bedoeling.
    
    t is bij mij ook t punt waar ik over na zal moeten denken voor t onderwerp kinderen krijgen ooit ter spake komt. want ik zal diegene zijn die ondanks al me zorgen diegen die er altijd zal moeten zijn voor een kind. want als t slecht gaat met mijn vriend sta ik er nou eenmaal alleen voor. kan en wil ik die verantwoording.

    ---

    ruilen?
    

    ---

18. AnneriekeB schreef | 26-11-2008, 10:43

    ---

    

    • Profiel
    • 37 berichten

    ---

    Hai Deb19,
    Naar aanleiding van jouw topic hier, zou ik je iets willen vragen voor het blad, zou je mij willen mailen op annerieke@flaironline.nl?
    Dank je wel vast!
    gr Annerieke
    redactie Flair

    ---

    ---

19. monsterke82 schreef | 26-11-2008, 17:58

    ---

    

    • Profiel
    • 4 berichten

    ---

    Heij w1dje en natuurlijk ook anderen
    Je hebt gewoon gelijk, dat geschreven woord is soms moeilijker te interpreteren dan ik dacht. Ik heb m'n stukje nog eens over gelezen en bepaalde zaken komen anders naar voren dan dat mijn bedoeling was. Voor mij was het gewoon duidelijk. Ik bedoelde ook gewoon niet dat mijn schoonmoeder voor onze (toekomstige) kinderen moet gaan zorgen, maar gewoon, hoe dat zal gaan. Je zou het toch gewoon leuk vinden als ze een oma voor de kinderen kan zijn. Het is wat debje ook schreef....een relatie moet van 2 kanten komen. Ik heb jaren m'n best gedaan om het haar naar de zin te maken. Altijd geprobeerd haar bij zaken te betrekken, om de familie bij elkaar te houden. Je hoeft het niet altijd eens te zijn over alles. Maar als er nooit iets voor terug komt, dan is dat gewoon heel jammer. En nee je hoeft niet altijd iets terug te verlangen. Het gaat ook niet over mega kado's, geldbedragen of noem het maar op. Maar gewoon wederzijds respect. Maar ik denk dat als jouw schoonmoeder of je vriend nooit een keertje dankjewel (of iets in die trand) zou zeggen, dan maakt het dat het zorgen voor haar moeilijker kan zijn. Ik vind het btw wel super dat je dit voor haar doet, echt, respect! En niet alleen voor haar, ook voor je vriend!
    Fijne avond!
    Greetzzzzz

    ---

    ---

20. Elianne35 schreef | 28-11-2008, 09:42

    ---

    

    • Profiel
    • 86 berichten

    ---

    Ik heb op zich prima schoonouders, ondernemende mensen met een eigen leven maar soms een beetje eigenzinnig. Ik kan het prima met ze vinden maar soms gaat het even mis met schoonpa door het gebruik van te veel drank. Met hem heb ik dus al eens een behoorlijke ruzie gehad maar het klaarde de lucht zal ik maar zeggen. Hij is dol op me dus ik kan wel wat zeggen.
    Ik heb nog een zwager en schoonzus en daar begonnen de problemen mee. Toen ik in de familie kwam leek schoonzus mij als een soort bedreiging te zien ofzo. Veel rotopmerkingen mijn kant op en maar pochen over hoe rijk mijn schoonouders wel niet zijn en zij al getrouwd was met een erfgenaam . Ze deden constant een beroep op mijn schoonouders zowel voor hulp als geld. Ik werd daar wel eens kriegel van en mopperde dan tegen mijn inmiddels man. Onterecht ik weet het maar ik kan er slecht tegen als mensen niet op eigen benen kunnen staan maar wel alles willen. Maar ze kregen alles nog voor elkaar ook. Mooie klok van mijn schoonouders hing ineens bij hen aan de muur, schilderijen, etc. etc.. Ik snapte er echt niets van. Ik deed nooit een beroep op mijn schoonouders en schoonzus is het type "ik zit op mijn luie r..t en dat bevalt mij prima". Ik ben totaal anders, werk parttime ivm chronische ziekte, huisje op orde, kinderen, zorg voor mijn moeder, etc. Ik ben absoluut geen wondervrouw hoor maar gewoon iemand met een normaal leven, denk ik tenminste[:)] Ik hoef echt geen beloning ofzo maar ik had wat hulp in mijn zieke periodes wel fijn gevonden. Als schoonzus verkouden was rukten de hulptroepen al uit.
    Ik vond het altijd heel erg vreemd dat er nooit eens overleg was of mijn man soms de klok oid wilde hebben. Let wel: het betreft hier antieke familiestukken. Het gaat niet eens om de waarde maar het feit dat het familiestukken zijn. Ik heb me er maar bij neergelegd maar kon het niet laten soms subtiel een opmerking te maken dat mijn man had het ook leuk gevonden om ....te krijgen. Steeds vaker begon mij in de loop van de jaren op te vallen hoe uitgekookt zwager en schoonzus waren. Na het eerste kind de van pa en ma gekregen babyuitzet verkopen en dan een half jaar later melden dat er weer een kind aankwam....dus alles weer nieuw gekregen. Dit truukje haalde ze bij het derde kind weer uit. Een huis kopen en direct de keuken eruit slopen en dan zeggen dat je geen geld hebt voor een nieuwe.......keuken is toch noodzakelijk dus hup een nieuwe, halverwege de maand zeggen dat je geen geld meer hebt voor het huishouden en dan kregen ze weer geld maar gingen de maand erna wel samen een luxe weekend weg terwijl de kids bij opa en oma waren, etc etc. Ik vond het echt irritant en merkte dat manlief zich steeds meer af ging sluiten voor zijn ouders omdat hij het er niet mee eens was. Het is echter hun eigen keuze en hun eigen geld. Ik hield mijn mond dus maar toen......
    Ik was, toen ik mijn man leerde kennen, nog een alleenstaande ouder. Ik had een leuk huurhuis, een klein autootje, leuke baan en toen dus ook nog een hele leuke vriend. Op een avond begonnen mijn schoonouders over zwager en schoonzus en hoe zwaar zij het wel niet hadden met drie kids, alles is zo duur, etc.. Ja en toen vroeg schoonpa wat ik er van vond, hele slechte vraag van hem Ik heb hem duidelijk gemaakt wat het inkomen van zwager en schonzus bedroeg, ze een hele dure nieuwe auto op afbetaling hadden maar het was hun eigen keuze zo'n dure te kopen, dat ze zelf voor drie kids hadden gekozen, een te duur huis, etc. Ik heb toen ook, ter vergelijking, maar even aangeven wat mijn inkomen was, ik geen alimentatie ontving van mijn ex en waarom, wat mijn autootje kostte, ik de kosten van mijn huur(net zo hoog als hun hypotheek) van 1 inkomen moest betalen, overige kosten van 1 inkomen moest betalen, etc.. Ik had het echt helemaal gehad.Mijn man was het helemaal met mij eens dus hij viel me bij. Mijn schoonouders hebben met open mond zitten luisteren en stelden na mijn verhaal allemaal vragen. En mijn man kreeg op zijn kop dat hij mij geen geld gaf want onze relatie was toch serieus genoeg. We hebben uitgelegd dat ik dat niet wilde en dat de afspraak was dat hij de dure dingen betaalde(uitjes, etc.).
    Mijn schoonouders hebben netjes aangegeven dat ze de realiteit wel uit het oog waren verloren en zo gewend waren aan hun luxe leven dat ze zich bijna niet meer konden voorstellen dat er heel veel mensen zijn die leven zoals ik deed. Toen kwamen de verhalen over vroeger, toen ze ook met niets op een flatje woonden omdat hun ouders duidelijk wilden maken dat het ook anders kan in het leven. Grappig genoeg hadden ze hele goede herinneringen aan die tijd dus het was ze ineens duidelijk dat geld echt niet gelukkig maakt. Uiteindelijk hebben ze hun handen van zwager en schoonzus afgetrokken maar dat ging niet zonder slag of stoot. Zij bleven lang zielig doen maar mijn schoonouders waren heel duidelijk, ze zijn geen bank waar je je lening niet hoeft af te betalen. Zwager en schoonzus zijn nu een stuk leuker aan het worden, ze hebben ondervonden dat het best fijn is om niet afhankelijk te zijn en dat je ook best iets krijgt zonder er om te vragen.
    Eind goed al goed dus maar het heeft wel jaren nagelbijten gekost Natuurlijk vervallen mijn schoonouders soms weer in hun oude gewoonte maar het blijven wel (schoon)ouders[;)

    ---

    ---