relatie met leeftijds verschil - * ARCHIEF * In vertrouwen - Flaironline

1. Geplaatst door suusiek | 04-10-2008, 13:46 | 7166x gelezen | 54 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Waarom zijn we zo bevoordeeld over mensen in een relatie/verhouding met een leeftijds verschil ?
   Als de vrouw een jongere man heeft is het een toyboy en andersom is de man een oude viezerik.
   En ik geef eerlijk toe ik was ook ooit zelf zo, tot ik ben gaan kijken naar de mens achter de leeftijd.
   Sind kort heb ik een relatie met een man die 18 jaar ouder is dan dat ik ben, en had je me dat een jaar eerder gezegd had ik jakkkkie geroepen. Maar toch is het me gebeurd en het is geweldig en ik merk geen verschil met iets hebben van iemand van mijn eigen leeftijd.
   Ik ben blij voor deze ervaring en ik wil hierbij ook sorry zeggen voor alle keren dat ik zelf zo bevooroordeeld ben geweest. Maar vaak worden je ogen pas geopend als het je zelf overkomt. Gelukkig bied het leven dit leerproces.
   Zijn er nog meer vrouwen op het forum die ook een relatie hebben met ene groot leeftijds verschil en wat zijn jullie ervaringen.
   Groetjes Suus

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

54 reacties op onderwerp

Pagina's:

Vorige 1 2 3 Laatste

1. Sjattukuh schreef | 05-03-2009, 09:00

   ---

   

   • Profiel
   • 160 berichten

   ---

   Hallo Mel66,
   Jouw verhaal met kinderen en een langdurige relatie met leeftijdsverschil is iets waar ik zelf al heel lang over na denk over hoe dat zou zijn. Ik kan me er nog niets bij voorstellen maar als ik jou zo begrijp zou je dit niet nog een keer over willen doen???
   Toch vind ik het knap om dergelijke relatie zo lang stand te houden daar jezelf al zegt er een generatiekloof in zit. Normaliter als je een partner hebt van ongeveer dezelfde leeftijd dan heb je de onenigheden niet meer die evt. te maken zouden kunnen hebben met leeftijd, ervaring e.d. Als je een relatie hebt met leeftijdsverschil dan kan dat inderdaad extra meningsverschillen geven. Merk zelf nu aan mijn eigen vriend dat deze gemakkelijker denkt over de meeste zaken als ik. Zelf zie ik van veel dingen wel het nut om er iets mee te doen terwijl hij daar degelijk anders over denkt. Ik heb dan weliswaar een voordeel voor de relatie wat een nadeel is voor mezelf en dat is puur te wijten aan mijn lichamelijk klachten, ik kan helaas lichamelijk niet bruisen van het leven als een 25 jarige, stappen en erop los feesten zit er bij mij niet in, is anderzijds een voordeel omdat vriendlief beduidend ouder is en deze energie ook niet vaak meer kan opbrengen na een dag gewerkt te hebben. Ik zie de voordelen maar ook zeker de nadelen van dergelijke relatie, alhoewel ik nu nog steeds zeg dat alsof het lijkt dat ik niet beter weet en ook nooit anders meer zou willen. Je begeeft je op ander meer ervaren terrein en leert daar zelf ook van, zo ervaar ik dat dan, ik ben wellicht wel benieuwd wat de toekomst ons brengt en hoe deze eruit gaat zien.
   Je geeft aan dat je van hem houdt en een leven zonder hem niet kunt voorstellen??? Mag ik dan suggereren uit jouw verhaal dat je ondanks de leeftijdsverschil toch een goede maar wel zeer sterke onderbouwde relatie hebt die weliswaar als iedere relatie zijn ups- en downs heeft? Ik vraag dit omdat ik niet kan opmaken uit jouw verhaal of je ondanks deze relatie met leeftijdsverschil gelukkig bent met de keuze die je in het verleden gemaakt hebt en dat je aangeeft dat je het nooit een ander zou aanraden.
   Ik hoor het van je.
   Groetjes Sjattukuh

   ---

   4,5 jaar kinderwens. IUI 1, 2, 3 en 4 mislukt. Op wachtlijst voor ICSI. Reden: Primaire Subfertiliteit

   ---

2. boomkikker schreef | 05-03-2009, 15:31

   ---

   

   • Profiel
   • 2 berichten

   ---

   Hoi allemaal,
   Mijn vriend en ik schelen 10 jaar (als hij jarig is geweest zijn het er 11 :p) We leerden elkaar kennen toen ik 17 was (hij was toen 27) Toen ik 18/19 was ging ik bij hem wonen en nu wonen we sinds een jaar of 2 in ons (koop)huis! En zijn we al bijna 5 jaar super gelukkig. (ik ben nu 22 en hij is 32)
   Heeeel af en toe merk ik iets van het verschil. Dat hij echt wat ouder is (en dus wijzer ;)) Ooit ging ik hem voor de grap slaan met een kussentje van de bank, om een kussengevecht uit te lokken, leuk! Maar daar dacht hij anders over, hij zei:'Niet doen, dat pluist.' Toen dacht ik wel even, wat krijgen we nou :p
   Maar verder gaat het heel goed, denken het zelfde over bijna alles. Opvoeding (nee kids hebben we niet) Uitgaan, wat we 's avonds gaan doen, films die we leuk vinden. Enz enz..
   (En trouwens, mijn ouders schelen 15 jaar, en dat geloof ik ook heel erg goed. Al denken mensen soms dat mijn vader de vader van mijn moeder is, snappen jullie het nog? :p)
   Groetjes Maaike

   ---

   ---

3. El64 schreef | 06-03-2009, 18:42

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   Mijn man is 6 jaar ouder dan mij, nu waren wij beide al in de 20 toen we een relatie kregen, maar zou mijn man 20 zijn geweest en ik dus 14 dan was er denk ook wel commentaar gekomen.
   Ik vind als je zelf er maar in geloofd en de mensen kletsen toch wel, daar moet je altijd proberen boven te staan het gaat tenslotte om jullie geluk en niet om wat mensen er nu van vinden al is het niet altijd leuk als je commentaar krijgt.

   ---

   
   Groetjes Ellen

   ---

4. mel66 schreef | 07-03-2009, 21:06

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   hoi Sjattukuh, misschien ligt het probleem wel bij mij. Ik ben begin 40 maar voel mij een stuk jonger, ben impulsief en wil er graag op uit. Ik weet niet of het per definitie aan mijn partner zijn leeftijd ligt maar hij is een stuk bedachtzamer, rustiger etc want volgens mij is hij altijd wel zo geweest. Maar ja, hij wordt wel een stukje ouder, in de herfst van zijn leven terwijl ik voor mijn gevoel er nog midden in sta. Ik denk over veel dingen anders (zit ook in mijn karakter) terwijl hij de 2e wereldoorlog heeft meegemaakt! En ja als je dat allemaal in ogenschouw neemt is het niet raar dat er verschillen zijn. Wanneer je jong bent is het leeftijdverschil gewoon niet te overzien; hij was toen iets ouder dan ik nu ben en ik kan je zeggen; je voelt je gewoon niet oud. Maar nu, na 22 jaar, is het uiteraard anders. Uitspraken, gedachten, gesprekken die ik van oudere familieleden accepteer (lees; rond dezelfde leeftijd als mijn partner) want ach; zij zijn ouder, je kan het hen niet kwalijk nemen die accepteer ik niet van partner, ik irriteer me, vind dat hij niet zo moet zeuren etc etc. En soms is hij gewoon zo oud in mijn ogen...dat vind ik verschrikkelijk dat ik het zo voel. En hij ziet er echt goed uit hoor, als je niet beter weet denk je dat hij een jaar of vijftig is. Maar ik zie hem ook thuis natuurlijk en dan is hij niet altijd op zijn best (jaja en ik trek volle zalen haha). Maar het is niet alleen het uiterlijk, zoals ik al eerder aangaf, het zo kunnen "zeuren" overtuigd zijn van het eigen gelijk etc. En ik schuif het af op de leeftijd maar waarschijnlijk zijn er zat relatie's die hetzelfde ervaren zonder verschil in leeftijd. Ik kan ook niet vergelijken want hij is mijn eerste liefde. Nou aan mij heb je dus ook niets want na 22 jaar weet ik het dus nog steeds eigenlijk niet: ligt het aan de leeftijd, het karakter van manlief of aan mijzelf? Soms ben ik hem zo zat (haha en hij mij ook denk ik dus wat ben ik nu zelf aan het zeuren?) maar ik hou ook heel veel van hem. Hij is absoluut een leuke man (zoals ik een eerdere posting schreef; ik vind hem nog steeds heel aantrekkelijk) een goede vader. Hij heeft mij geleerd te relativeren en ik hem zijn zegeningen te tellen en positief in het leven te staan (volgens manlief dan). Moraal van het verhaal; ik zal zelf wel in een kleine midlifecrisis zitten, mis de spanning (weet niet van wat maar ja) en gooi het op manlief zijn leeftijd. Niet helemaal eerlijk dus. In mijn eerdere posting zei ik dat ik het anderen niet zou aanraden; nu weet ik het zo net nog niet. Maar ja, vraag dat over 10 jaar nog maar eens. Voor nu; veel geluk in de liefde en ik hoop dat het jullie goed gaat, liefs

   ---

   ---

5. Sjattukuh schreef | 08-03-2009, 09:41

   ---

   

   • Profiel
   • 160 berichten

   ---

   Hallo Mel66,
   Als ik jouw verhaal lees dan kan ik mij er voor een gedeelte in vinden. Niet alles natuurlijk, maar dat komt omdat ik de ervaring nog niet heb. Ik denk in ieder geval dat de meningsverschillen die jullie hebben ook te wijten zijn aan karakter en niet aan leeftijd, wellicht is het mogelijk om eens dat leeftijdsverschil achterwege te laten en bij je eigen te denken dat dat gewoon zijn en jouw karakter is. Ik merk aan jouw verhaal dat je veel toeschrijft aan leeftijd, maar wees gerust, er zijn genoeg partners waar je het ook nooit helemaal mee kan vinden in mening en ook dan zul je van elkaar verschillen. Wat hier waarschijnlijk het meeste op z'n plek is, is begrip, voor het feit dat hij al een bepaalde leeftijd heeft gehaald en jou in de bloei van je leven niet meer altijd kan bijbenen. Als ik eerlijk mag zijn is dit wel iets waar ik in het begin van mijn relatie goed over heb nagedacht, want het is wel iets wat je van te voren kunt weten dat dit mogelijk zou kunnen gaan gebeuren. En ja, ook ik ervaar irritaties, het doen en laten van mijn vriend als hij thuis komt en alleen bank gaat hangen. Het rare van het verhaal dat zelfs ik mij kan irriteren aan hem als persoon, hij staat dan s'ochtends op en ja ook ik denk dan bij m'n eigen wat een oude l*l. Sorry, voor mijn woordkeus, ik beschrijf wat ik normaal gesproken denk. Terwijl als mijn vriend fris en wel, heerlijk geschoren en aangekleed naar beneden komt dan weet ik dat hij de man is waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds verliefd op ben. En ik weet ook dat mijn eerdere gedachtegang niet geheel correct is, maar dat is wel het punt waar je geconfronteerd word met het duidelijke leeftijdsverschil.
   Misschien is het een idee om bij je eigen te rade gaan hoe het zou zijn als je een andere relatie/huwelijk had gehad met iemand van je eigen leeftijd of deze dan ook aan al jouw verwachtingen had voldaan?? En dat je stiekem toch niet trots erop bent dat je nog steeds bij je huidige man bent?? Anders zou ik toch gaan denken als het daadwerkelijk niet aan te raden is voor andere mensen om een relatie aan te gaan met een oudere partner waarom je tot op de dag van vandaag dan nog steeds samen bent?? Nogmaals is het misschien noodzakelijk om de dingen die je mist proberen te gaan invullen, praat erover met je man. Ik geloof van harte dat als je zelf meer hobby-matige activiteiten onderneemt die bij jouw karakter passen dat je wellicht vanzelf van binnen wat rustiger word als je thuis bent/komt, en daardoor minder dat soort dingen toeschrijft op de leeftijd van je man.
   Het is misschien niet geheel subtiel hoe ik het allemaal beschreven heb maar ervaar datzelfde exact zo. Bruisen van het leven en soms dan zit vriendlief op de bank alsof hij al met pensioen is. Iedere avond soms weken achter elkaar alleen maar thuis komen, eten en dan tv kijken, en dan iedere dag gewoonweg dezelfde programma's, soms dan lijkt het alsof ik in een bepaald patroon vast zit en praat er dan ook geregeld ook over met mijn vriend. Zo hebben we dat afgestemd op elkaar dat we de ene avond gezellig na het eten blijven door praten en de andere avond kijken we gewoon wat tv. En zo is nu iedere avond tenminste wat meer afgewisseld dan alleen iedere keer hetzelfde riedeltje.
   Ook ben ik er zeker van overtuigd dat wij altijd in ons achterhoofd dat leeftijdsverschil blijven houden, als zich iets voordoet dat we het stiekem en onbewust daaraan toe willen schrijven terwijl het misschien helemaal niet van toepassing is. Het is juist de kunst voor ons om leeftijd achterwege te laten en te denken als persoon met verschillend karakter, ervaar het als: dat jij bepaalde groenten wel lust en ik niet.Dat zijn nou eenmaal dingen die staan vast voor ieder als uniek persoon, en probeer na te gaan bij je manlief waar je zo trots op hem bent dat hij heeft of jouw heeft geleerd wat je waarschijnlijk nooit had meegekregen of mee gemaakt als je een andere partner van je eigen leeftijd had gehad.
   VB: Ik houd ontzettend veel van dieren en mijn vriend steunt mij daar enorm in, is er iets met de dieren aan de hand gaan we samen naar de dierenarts, ik heb voldoende relaties gehad van eigen leeftijd waarin de partners zich helemaal niet konden vinden in het feit dat ik zoveel van dieren houdt en voelde mij dus daar niet in gesteund. Dieren is een van mijn prioriteiten oftewel mijn lust en mijn leven en goddank dat ik nu een partner heb die mij volledig steunt in het verzorgen van dieren. Heeft dit iets met leeftijd te maken?? Nee, dat is gewoon hoe je over dieren denkt en weet dat als ik een partner van eigen leeftijd had gehad dat ik mijn lust en mijn leven nooit zo tot uitdrukking had kunnen laten komen als dat ik dat nu kan.
   Hoop in ieder geval dat je aan mijn verhaal/ reactie iets hebt en als je iets niet begrijpt hoe ik het bedoelde vraag het mij gerust want alles is van goede bedoeling.
   Groetjes en veel liefs Sjattukuh

   ---

   4,5 jaar kinderwens. IUI 1, 2, 3 en 4 mislukt. Op wachtlijst voor ICSI. Reden: Primaire Subfertiliteit

   ---

Pagina's:

Vorige 1 2 3 Laatste